"สวัสดีชาว block dit "
รสอาจไม่เป็นสับปะรด
เพราะแอบใส่สาระแหน่
" ในป่านี้กว้างใหญ่เหลือเกินไม่รู้จบและได้พบอะไรมากมาย เพื่อนตัวน้อยต้นไม้และดอกไม้ แวะ...." หนูน้อยหมวกแดงสวมชุดกระโปรงสีขาวดั่งนางฟ้าตัวน้อยๆกำลังร้องเพลงชมหมู่นกและดอกไม้ด้วยเสียงร้องใสกังวาลอันไพเราะ ทำให้เป็นที่ชื่นชมและเพลินหูเพลินตาของชาวบ้านทั่วไปที่ผ่านไปและผ่านมาในระแวกนั้น แต่ก็ต้องหยุดร้องเพราะ
"หนูน้อยลูก มาเอาข้าวและผลไม้ไปให้คุณยายที่บ้านป่าอีกฟากไม่ไกลจากนี้ได้มั้ยคะ" เสียงคุณแม่วัยกลางคนที่ยังดูทะมัดทะแมงกับตะกร้าใส่อาหารในมือ
เห็นนี้แบบไม่อยากไปก็คงต้องไป คุณแม่คงจะมีธุระ หนูน้อยหมวกแดงคิดในใจ
แล้วก็เดินสลับกับวิ่งมาหาคุณแม่
"ได้เลยค่ะ คุณแม่ หนูต้องข้ามสะพานไปใช่มั้ยคะ" รับตะกร้าจากในมือคุณแม่และก่อนที่จะไปหนูน้อยก็เอ่ยถามทางกับคุณแม่เพื่อความแน่ใจถึงแม้จะเคยไปมาหลายครั้งแล้วก็ตาม ก็ครั้งนี้ต้องไปคนเดียวเป็นครั้งแรกนี่หนา
" ใช่ค่ะ หนูต้องเดินไปทางหลังบ้านแล้วข้ามสะพานไป เดินไปอีกนิดก็ถึงบ้านป่าของคุณยายแล้ว"คุณแม่ผู้ใจดีก็เอ่ยตอบลูกสาวตัวน้อยพร้อมๆกับย้ำเส้นทางไปบ้านป่าของคุณยายอีกที