#ประวัติศาสตร์จีนฉบับย่อ_4-1
ฮั่นตะวันออก
ใน ค.ศ. ๒๕ หลิวซิวผู้นำกบฏได้สถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิ
ทรงพระนามว่ากวงอู่ตี้ ย้ายเมืองหลวงจากฉางอานไปลั่วหยาง
และเปลี่ยนชื่อราชวงศ์เป็นฮั่นอีกครั้งทำให้นักประวัติศาสตร์เรียกยุคนี้ว่า
ยุคตงฮั่นหรือฮั่นตะวันออก
ในปีที่สองของรัชสมัยจักรพรรดิกวงอู่ตี้ มีคำสั่งให้ปฎิรูปนโยบาย
ด้านการเมืองการปกครองใหม่ โดยให้มีการจัดตั้งตำแหน่งซั่งซู
(ผู้ตรวจราชการ) ๖ คน แบ่งกันรับผิดชอบกิจการทางด้านการเมือง
เพื่อลดอำนาจของเสนาบดี สมุหกลาโหม
และสมุหนายกให้มีบทบาทน้อยลง
ด้านเศรษฐกิจองค์จักรพรรดิได้รับสั่งให้มีการสำรวจและจัดสรรที่ดิน
ให้แก่ประชาชนใหม่ ลดภาษีจากร้อยละสิบเป็นร้อยละสาม
เพื่อให้ประชาชนมีทุนไว้ทำการผลิต แล้วยังมีการยกเลิกทาสหลวง
เพื่อให้ภาคเกษตรกรรมมีแรงงานในการผลิตมากขึ้น ด้วยเหตุนี้เอง
ทำให้เศรษฐกิจเจริญขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อประชาชนอยู่ดีมีสุขบ้านเมืองก็มีเสถียรภาพ ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ก็เริ่มฟื้นฟูความเข้มแข็งเกรียงไกรของอาณาจักรอีกครั้งหนึ่ง
ในปี ค.ศ. ๔๒ เกิดความไม่สงบขึ้นบริเวณชายแดนทางใต้
ราชสำนักได้ส่งทหาร ๗๐,๐๐๐ นาย ไปปราบพร้อมรบกับแคว้นหยุนหนาน
เพียงสองปีก็สามารถพิชิตแคว้นหยุนหนานได้สำเร็จ
แล้วผนวกเอาดินแดนแถบนี้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรจีน
และคงสภาพอยู่เช่นนี้เกือบ ๙ ศตวรรษ
สำหรับพื้นที่ทางภาคเหนือ ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นหมิงตี้ (ค.ศ. ๕๘- ๗๕)
ราชสำนักจีนได้ส่งกองทหารม้าไปยึดครองแมนจูเรียใต้
รวมถึงพวกชนเผ่าซวนหนู เมื่อสามารถพิชิตได้ก็ปล่อยให้แคว้นเหล่านั้น
ปกครองกันเองเช่นเดิม แต่ต้องจ่ายเครื่องบรรณาการ
ให้แก่อาณาจักรจีนเป็นรายปี
ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นจางตี้ (ค.ศ. ๑๐๐)
กองทัพของจีนสามารถขยายอาณาจักรไปทางเอเชียกลาง
และขยายไปจนถึงฝั่งทะเลสาบแคสเปียน
ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่กองทัพจีนได้ไปตั้งค่ายในดินแดนยุโรป
แผ่นที่ยุคฮั่นตะวันออก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
