ทำไมอารมณ์ใน "ความรัก" ถึงรุนแรงมาก
cr.unsplash.com
มักมีข่าวอยู่เป็นประจำว่า มีคนฆ่าตัวตายเพราะผิดหวัง หรือไม่สมหวังในความรัก เช่นล่าสุด ...
และแน่นอนว่า จะมีข่าวแบบนี้ อยู่เรื่อยๆ ในทุกมุมของโลก
¿ทำไมมันเป็นเช่นนั้น?.... เรามามองโลกตามความจริงกัน
จะเข้าใจเรื่องนี้ ต้องอ้างถึง เรื่องตัณหา 3 ประการ
-- ภวตัณหา
-- วิภวตัณหา
-- กามตัณหา
¿จะอธิบายเรื่องตัณหาอย่างไร ให้เข้าใจง่าย?
ตัณหา เป็นอาการที่เกิดขึ้นระหว่าง
(ผู้รับรู้) <<---->> (สิ่งที่รับรู้)
(perceptor) <<---->> (percepted)
บางที่อาจจะใช้คำว่า
(ผู้รู้) <<---->> (สิ่งที่ถูกรู้)
ก็ถือว่า ให้ความหมายลักษณะเดียวกัน
โดยหลักนี้แล้ว "ภวตัณหา" คือ ภาวะดึง (ดูด) เข้ามา
สมการคือ (ผู้รับรู้) <<---- (สิ่งที่รับรู้)
นั่นคือ อาการที่เราชอบ,ต้องการ,อยากได้ (คน/สัตว์/สิ่งของ/อารมณ์) นั่นเอง
โดยหลักนี้แล้ว "วิภวตัณหา" คือ ภาวะผลัก (ดัน) ออกไป
สมการคือ (ผู้รับรู้) ---->> (สิ่งที่รับรู้)
นั่นคือ อาการที่เราไม่ชอบ,ไม่ต้องการ,ไม่อยากได้นั่นเอง
แล้ว "กามตัณหา" ล่ะ เป็นยังไง กามตัณหา คือ ภาวะ หลุด หลง ไหล ....ไปกับสิ่ง (คน/สัตว์/สิ่งของ/อารมณ์)ที่ถูกรู้
สมการคือ (....) ---->> (ผู้รับรู้)(สิ่งที่รับรู้)
มันเป็นอาการที่ (ผู้รู้ หรือ ผู้รับรู้) เคลื่อนย้ายจากฝั่งที่มั่นของตนเอง แล้ว ไหล หลง หลุด ไปอยู่กับฝั่งเดียวกับ/ไปเกาะติดกับ/ไปจมอยู่กับ (สิ่งที่ถูกรู้).... จนถอนตัวกลับมาได้ยาก(มาก)
...ในภาวะแบบนี้ อย่าได้ถามถึง คำว่า "สติ" เลย...
นี่คือ ภาวะที่เรียกว่า "ภาวะรัก/ตกหลุมรัก" หรืออาการหลง/หลุดแบบสุดขั้ว
¿แล้วอะไรคือ ปัญหา?
ด้วยเหตุนี้ อาการของ "กามตัณหา" จึงเป็นภาวะที่อารมณ์รุนแรงกว่า สองตัณหาข้างต้น (มาก) และ ถอดถอนออกมายาก (มาก)
ซึ่งหลายคน (ส่วนใหญ่จะชอบและพึงใจ) เพราะมันเป็นภาวะที่หลุด เคลิ้่ม เป็นความ(สุข) ที่ไม่เคยเจอมาก่อน อาการแบบ ...♫ โลกนี้มีแต่เธอ มองไปทางในไหนก็มีแต่เธอ นอนหลับฝัน ก็มีแต่เธอ ♫...
แต่...
เมื่อ เธอ นั้นเปลี่ยนไป หรือ เธอ นั้นหายไป หรือ เธอนั้นไม่เหมือนเดิม
ก็จะเกิดภาวะ เคว้ง คว้าง ไร้ที่พึ่ง สิ้นหวัง (เพราะได้ละทิ้งฐานที่มั่นของตนเองไปแล้ว) ...แบบที่ว่า หลง ไหล หลุด ไปจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว
ณ ตรงนี้แหละ ที่หลายคนคิดจะจบชีวิต หรือ คิดสั้น
นี่แหละ เป็นเหตุผล และตัวอย่างที่ว่า ทำ "ความรัก" ถึงมีอาการรุนแรงมาก
ด้วยเหตุนี้แหละ ทำไมพระพุทธองค์ ถึงตรัสว่า
"ตัณหาทั้งหลายเป็นเหตุแห่งทุกข์"
(วินัยปิฎก มหาวรรค ภาค ๑ ข้อที่ ๑๔)
ก็เป็นเช่นนี่แล....
แล้วขอทิ้งท้ายด้วยปริศนาธรรมไว้ว่า....
แล้วผู้ที่ข้ามพ้นความทุกข์ทั้งหลายได้แล้ว จะเป็นอย่างไร ในสมการแห่งตัณหานี้
จากสมการเดิม ในคนทั่วไป
(ผู้รับรู้) <<---->> (สิ่งที่รับรู้)
ผู้ที่พ้นทุกข์แล้ว สมการจะเปลี่ยนไปเป็น
(ภาวะรู้) --- ((ผู้รับรู้ <---> สิ่งที่รับรู้))
อธิบายคือ จะมี "รู้" ที่เป็นอิสระ "รู้" ไม่มี "ผู้" แยกออกมา
เพื่อรับรู้ ปฏิสัมพันธ์(เดิม) ที่ยังมีอยู่ของ ((ผู้รับรู้ <---> สิ่งที่รับรู้)) หรือ แพคสมการชุดเดิมนี้ ก็กลายเป็น "สิ่งที่ถูกรู้" ไปทั้งคู่
แต่ (ภาวะรู้) ใหม่นี้ จะเป็นอิสระ จะไม่ดูด และไม่ผลัก และไม่หลุด ไม่หลงไปกับ สิ่งที่รู้อีกต่อไป....
"รู้" ใหม่นี้ จึงเรียกกันว่า "สักแต่ว่ารู้"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
