ความเศร้าที่ซ่อนตัว
ใครเคยสะดุดภูเขาบ้าง? ฉันเคยเห็นแต่คนสะดุดก้อนหิน ต้นหญ้า
- ■ตอนนี้มีข่าวว่อนเน็ตเรื่องการล่วงละเมิดที่เกิดขึ้นของสองพี่น้องตระกูลใหญ่ ซึ่งไม่ใช่เคสแรก และคงไม่ใช่เคสสุดท้าย...ก็ได้แต่หวังว่าอย่าให้เกิดขึ้นอีกเลย แต่ก็คงยากตราบใดที่ในโลกนี้ยังคงมีสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่า'คน'
ที่เขียนมาทั้งหมด เพียงเพื่อบอกว่า ฉันก็หนึ่งในเหยื่อ ในวัยที่50+ ก็ยังคงมีภาพเหล่านั้นอยู่ ภาพที่ยังคงติดในหัวกระทบอยู่ในใจ บอกใครไม่ได้ เพียงเพราะ ไม่อยากกระทบใจ คนที่เกี่ยวข้อง และไม่รู้ว่าหากคนในบ้านรู้จะเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด คือ ปฏิกิริยาของคนในครอบครัว เขาจะปกป้อง หรือเมินเฉย
หากย้อนไป ฉันในวัยก่อนเข้าชั้นประถม มันเป็นความทรงจำที่ไม่เข้าใจในวัยเด็ก แต่ชัดเจนมากในวัยที่ค่อยๆ เติบโต
ชีวิตน้องคนเล็ก ที่วิ่งเล่นอยู่กับเพื่อนวัยใกล้ๆกัน ล้วนเป็นผู้ชาย ฉันเลยกลายเป็นหลานสาวของ ตาใจดี อาใจดี ทุกคน คือ ญาติใกล้ชิด
ตาใจดีมีลูกหลายคนลูกที่อายุน้อยที่สุดของตา อายุมากกว่าฉัน 4 ปี หลานคนโตของคุณตาอายุมากกว่าฉัน 1 ปี น้าชายและพี่ชายที่สนิท ตารับราชการอยู่จังหวัดอื่น จะกลับมาบ้านเดือนละครั้ง หรือ อาจ 2 เดือนครั้ง บ้านเราติดกัน ทุกครั้งที่กลับมา ตาจะมีขนมมาฝาก ตรุษจีน ได้อั่งเปา เหมือนเป็นคนในครอบครัว มีวันหนึ่งฉันเล่นอยู่ข้างบ้าน ตาเรียกไปกินขนมในบ้าน ตานั่งบนโซฟา ตาให้ฉันนั่งตัก ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแข็งๆ ใต้ก้นฉัน นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันจำได้มันเลือนลางเหมือนฝันไป เมื่อมีครั้งแรกย่อมมีครั้งต่อมา
พัฒนาการที่ความทรงจำฉันเริ่มชัดเจน จากแค่นั่งตักธรรมดา กลายเป็นนั่งคร่อม หันหน้าเข้าหาคุณตา ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างแข็งๆ ใต้อวัยวะของฉัน โดยมีกางเกงขาสั้นของ และผ้าขาวม้าของตาใจดีขึ้นอยู๋ ตาจับฉันโยกเบาๆ วัยนั้น ฉันไม่รู้เลยว่า คืออะไร และความย่ำใจ ของตาก่อเพิ่มมากขึ้น ใช้มือล้วงเข้าไปในกางเกง จนกระทั่งเริ่มได้เรียนเพศศึกษา อ่านหนังสือเป็น ฉันกล้าเล่าใครไหม..ไม่
จะให้ฉันเล่ายังไง ฉันเป็นเด็กบ้านนอก ยุคที่ถูกสอนแบบโบราณ ห้ามดื้อ ห้ามเถียง ห้ามมีความเห็นแตกต่างกับผู้ใหญ่ ยุคที่คนมีทีวี คือคนรวย ไม่ใช่เพียงแค่ตาใจดี วันหนึ่งน้องสาวของย่าแท้ๆของฉันซื้อทีวี ทีวีเครื่องแรกของหมู่บ้าน ณ ตอนนั้น ทุกเย็นถึงค่ำ ก็จะมีการรวมตัวดูทีวี ก่อนจะถึงละคร เด็กก็วิ่งเล่นกันรอบบ้าน ฉันก็มีอาใจดีล็อคตัวเข้าที่มืด ใช้มือสอดเข้าในกางเกงฉัน...
ใครช่วยฉันได้บ้าง ฉันเล่าใครได้ ทุกคนล้วนมีภาพความใจดี และบ้านเรา บ้านเขาต่างพึ่งพากันอย่างถ้อยที่ถ้อยอาศัย หากฉันตอนนั้นพูดออกไป ฉันจะเป็นเด็กขี้โกหกไหม ภาพแม้เลือนลางไป แต่ก็ไม่เคยลืม ฉันกลายเป็นคนไม่ไว้ใจใครง่ายๆ ไม่สนิทกับใคร..ในใจยังรู้สึกว่าตัวเองโดนรังแก..แม้คนทั้ง 2 เสียชีวิตไปแล้ว ..แต่ใจฉันยังเป็นแผล..บอกตัวเองเสมอ ..ปล่อยมันไป.
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
