6 ก.ค. 2020 เวลา 23:39 • ปรัชญา
เกมยากๆกับการตั้งเป้าหมาย
เกมข้างบนคือเกมมาริโอ แต่เป็นเวอร์ชั่นที่ยากมากๆๆๆๆ
สำหรับคนที่ไม่เคยเล่นนะครับ ผมจะอธิบายง่ายเลย คือตัวเอกต้อง เดินหลบสิ่งกีดขวาง ไม่ว่าจะเป็นมอนเตอร์ ลูกไฟ
ถ้าเราชนสิ่งกีดขวางเราก็จะตายทันที
ครั้งแรกที่ผมได้เล่นเกมนี้ บอกตามตรงเลย หัวร้อนโคตรๆ
แค่ด้านแรกก็ยังไม่ผ่านซักที พอไปได้ไกลหน่อย ก็ตาย
ตายบ่อยมากๆ จนผมหงุดหงิดและท้อแท้
"ทำไมไม่ผ่านซักที เล่นมานานแล้วนะเนี้ย"
จากนั้นผมก็วางมือออกจากเกม และไปหาอะไรกิน
ทำยังไงถึงจะเล่นผ่านด่านนี้ซักที นี้แค่ด้านแรกนะ จะเล่นต่อ
หรือพอแค่นี้ คิดแบบนี้วนไววนมา
จนนึกขึ้นได้ว่า ทุกครั้งที่เราตาย เรามาไกลขึ้นนิดหนึ่งนี้หวา ถึงจะไม่ได้ไกลมาก แต่ก็ไม่ได้ตายทีเดิม ผมยังคงก้าวหน้าอยู่
ถึงแม้ความก้าวหน้าของผมจะน้อยนิด แต่ผมก็ไม่ได้อยู่ที่เดิม ทำไมเราต้อง ตั้งเป้าว่าถ้าไม่ผ่านด้านแรกเท่ากับว่าเราแพ้
การตั้งเป้าแบบนี้มันทำให้หมดกำลังใจลงทุกครั้งที่แพ้
จากนั้นผมก็เปลี่ยนความคิดเลยครับ
ทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองหลบสิ่งกีดขวางเพิ่มขึ้นนิดหน่อยก็ยังดีไม่ต้องเยอะ แต่ขออย่าตายที่เดิมบ่อยๆ
พอคิดแบบนี้แล้ว ทุกครั้งที่ผมมาไกลขึ้น ถึงแม้จะน้อยแต่ผมก็รู้สึกดีใจมากๆ แบบไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันนำมาใช้กับหลายเรื่องในชีวิตผมได้เลยครับ
"วันนี้เราไม่ถึงเส้นชัยไม่ได้หมายความว่าเราจะแพ้ตลอดไป ขอให้ค่อยๆก้าวหน้าเดินทีละก้าวทีละก้าว ถึงจะช้าแต่อย่างน้อยเราก็ไม่ได้หยุดอยู่ที่เดิม อนุญาตให้ตัวเองมีความสุขกับก้าวเล็กๆ บ้าง ผมเชื่อว่าถ้าเรายังค่อยๆก้าวอยู่อย่างนั้น เราจะต้องถึงเส้นชัยเข้าสักวัน ขอบคุณครับ"
โฆษณา