หลังจากทานอาหารกันอิ่ม ทุกคนพร้อมที่จะเดินทางต่อ แชมป์สลับไปขับรถแทนปลา ที่ตอนนี้ของีบอยู่ด้านหลังคู่กับปอนด์ เบนซ์อาสานั่งคู่เป็นเพื่อนแชมป์ในช่วงขากลับ กว่าจะกลับถึงกรุงเทพก็เป็นช่วงเย็น
ซึ่งเย็นวันอาทิตย์วันครอบครัวถนนในกรุงเทพไม่น่าพิสมัยเลย หลังจากจ่ายค่าทางด่วนได้ไม่เกินห้านาที
รถของเขาก็หยุดนิ่ง และค่อยๆชะลอตัว พร้อมกับสายฝนโปรยปราย
“คิดถึงบรรยากาศนี้ว่ะ” ปอนด์พูดขึ้น
“รถติดนี่นะมึง” แชมป์ยักคิ้ว
“ชีวิตคนเมืองเกร๋ๆ ไง กูอยู่โน้นไม่มีอะไรให้ทำอ่ะ” ปอนด์บ่นต่อ
“แล้วอย่ามาบ่นเรื่องรถติดให้กูฟังทีหลังนะ” ปลาพูดต่อ
“แล้วนี่แกจะไปนอนไหน บ้านเจ้เหรอ” เบนซ์ถาม
“ไปนอนที่คอนโดเราได้นะปอนด์” แชมป์เสริม
“ไปนอนห้องเดิม” ปอนด์ตอบ
“ห้องไหน !” เพื่อนสามคนพูดพร้อมกัน
“ห้องตอนสมัยเรียนโทไง” ปอนด์ตอบ
“กูนึกว่ามึงเช่า” แชมป์ถาม
“ก็เช่าแหละ นี่ไลน์ไปถามป้าเจ้าของมา นางบอกห้องว่าง พร้อมเข้าอยู่” ปอนด์ยิ้ม
“ก่อนเข้าห้องแวะกินปิ้งย่างกันม่ะ กูหิวอีกแล้ว” ปอนด์บอกเพื่อน
“แต่ตั้งแต่รังสิตจนถึงดินแดง มึงยังไม่หยุดปากเลยนะ” เบนซ์ชำเลืองไปมองมือของปอนด์ที่ถือ
เลย์ถุงใหญ่
“งั้นเอาของไปเก็บให้เรียบร้อยก่อน ค่อยมากกิน” ปลาสรุป
“ไม่ค่อยสะดวกอ่ะ เราต้องกลับไปทำสไลด์บรรยายประชุมพรุ่งนี้ ขอตัวได้ป่าว” แชมป์เอ่ยปากขึ้น
“รักเพื่อนไหม” เบนซ์กับปอนด์ประสานเสียง
“อีเพื่อนเลว” แชมป์ตอบกลับไป