4EVER The Series
Episode 1
Part 2
1 อาทิตย์ต่อมา
เช้านี้ปอนด์ต้องไปเริ่มงานใหม่ที่บริเวณย่านสาทร การไว้วางใจเผื่อเวลาในการเดินทางให้ถึง
ก่อนเวลาเล็กน้อยนั่นไม่ใช่เรื่องดีนัก เพราะทำให้ปอนด์เองเกือบเข้างานวันแรกสาย เขามาถึงล็อบบี้ก่อนเวลาเข้าทำงานเพียงห้านาที ปอนด์รีบเดินเข้าไปติดต่อเพื่อแลกบัตรขึ้นตึก ปรากฏว่าเครื่องออกบัตร Visitor ดันเสียไม่สามารถแลกบัตรเพื่อแสกนขึ้นตึกได้ เขารู้สึกเซ็งเพราะไม่อยากไป
ทำงานสายในวันแรก เขายื่นไล่หาเบอร์โทรฝ่ายบุคคลเพื่อโทรแจ้งปัญหาของเขาเช้านี้
“จะขึ้นไปชั้น 21 ใช่ไหมครับ ไปพร้อมผมได้นะ” เสียงนุ่มๆ ดังมาจากข้างหลังเขา
“อ๋อครับ ผมรบกวนด้วยนะครับ พอดีมาทำงานวันแรกยังไม่มีบัตร”
ปอนด์หันไปตอบชายคนดังกล่าวและยิ้มให้ ปอนด์เดินตามชายคนดังกล่าวเข้าลิฟท์ไป
ก่อนจะกล่าวขอบคุณเขาอีกครั้งตอนออกจากลิฟท์ แล้วรีบไปห้องประชุมที่มีการปฐมนิเทศ
พนักงานรอเขาอยู่ ซึ่งบรรยากาศการปฐมนิเทศก็เป็นอย่างหน้าเบื่อสำหรับปอนด์
เขาพยายามตื่นตัวเพื่อฟังข้อบังคับกฎระเบียบต่างๆ แต่การนอนดึกเมื่อคืนก็
ทำให้เขาง่วงจนเผลอสัปปะงกหลายรอบทีเดียว กว่า 3 ชั่วโมงของการปฐมนิเทศก็ได้สิ้นสุดลง
หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลก็เดินพาพนักงานใหม่ไปส่งตามแผนกต่างๆ
ปอนด์มองไปยังแผนก Sales and Marketing ที่เขาจะต้องร่วมงานด้วย
สภาพบบรรยากาศตอนนี้คือ ทุกคนกำลังวุ่นวาย เสียงโวกเวก
เจ้านายเก่าของปอนด์ที่ย้ายมาเป็นผู้จัดการฝ่ายที่นี่ได้เกือบหกเดือนแล้ว เดินเข้ามาหาปอนด์
“ไงปอนด์ เรียบร้อยดีไหม” ผู้จัดการฝ่ายทักทาย
“สวัสดีครับพี่ เรียบร้อยดีครับ เหลือแค่บัตรพนักงาน” ปอนด์ตอบ
“อ้าวยังไม่ได้บัตร จะขึ้นลงตึกยังไงละ” ผู้จัดการหันหน้าถามไปทางฝ่ายบุคคล
“เดี๋ยวช่วงบ่ายเอามาให้นะคะ กำลังรีบทำค่ะ” ฝ่ายบุคคลตอบ
“งั้นมาทางนี้เลยปอนด์ เดี๋ยวพี่พาไปนั่งที่โต๊ะ ทีมปอนด์เป็นทีมใหม่นะ
กำลังฟอร์มทีมขึ้นมา เดี๋ยวทำความรู้จักกันดู”
ผู้จัดการเดินนำปอนด์ไปยังโซนท้ายๆของแผนกที่ตอนนี้มีแค่นักศึกษาฝึกงานนั่งพิมพ์งานอยู่
“มีอะไรต้องการ หรือขาดอะไรบอกพี่ได้นะ ห้องพี่อยู่ตรงโน้นจ๊ะ”
“ขอบคุณมากครับพี่” ปอนด์ตอบกลับไป
เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะพักเที่ยง ปอนด์ก็นั่งศึกษาผลิตภัณฑ์ต่างๆของบริษัท
จะไปกินข้าวก่อนเวลา ตัวเขาเองก็ยังไม่มีบัตรเพื่อใช้ขึ้นลงตึก
LINE
Pond: ทำงานวันแรกเบื่อมาก
Benz: ผู้ชายหล่อๆ เยอะมั้ย
Pond: นั่นไม่ใช่ประเด็น
Champ: นายใหม่กูมาละ
Benz: ขอรูปแอบถ่ายด้วยจ๊ะ
Champ: ยังไม่เจอ กำลังนั่งประชุมกับผู้บริหารอยู่
Pla: ช่วยเลือกสีร้านหน่อย จะตีกันกับพี่หนุ่มอีกแล้วเนี้ย
แชมป์รีบวางโทรศัพท์ลง เมื่อเขาเห็นว่านายญี่ปุ่นคนใหม่เดินเข้ามา เขายืนขึ้นและยกมือไหว้
นายญี่ปุ่นพยักหน้ารับ
“ผมชื่อ โอชิมา ครับ พูดไทยได้นิดหน่อย” นายเปิดฉากแนะนำตัวขึ้นมาก่อน
“ผมพสุธาครับ” แชมป์แนะนำตัว
“คุณพ...สุ....จะมาเป็น assistant ผมใช่ไหมครับ”
“เรียกแชมป์ก็ได้ครับ ผมมาช่วยคุณโอชิมาครับ”
แชมป์ได้มีโอกาสมองนายญี่ปุ่นชัดๆ ซึ่งค่อนข้างต่างจากที่เขาจินตนาการไว้พอสมควร จากชายสูงวัยตัวเตี้ยลงพุง มาเป็นคนหนุ่มตัวสูงผิวเนียน มีไรหนวดเล็กน้อย
ทำเอาใจของแชมป์สั่นไหวตื่นเต้นได้เหมือนกัน จากเดิมที่พี่ฟาเคยบอกแชมป์ไปว่า
จะมีพนักงานผู้หญิงอีกคนเข้ามาช่วยแต่สถานการณ์ได้เปลี่ยนไป
แชมป์ต้องเข้ามาเป็นผู้ช่วยนายญี่ปุ่นคนเดียว ทำหน้าที่เหมือนเลขาส่วนตัว
งานนี่คงทำให้เขาต้องวุ่นวายและเสียเวลาส่วนตัวไปเยอะแน่ๆ
แชมป์เดินตามนายเข้าไปเพื่อสอบถาม
“นายจะรับอาหารกลางวันเป็นอะไรดีครับ” แชมป์เอ่ยปากถาม
“หมายถึงอาหารเที่ยงใช่ไหม สั่งมากินที่นี่นะ ผมจะเริ่มทำงานแล้ว”
นายตอบพลางถอดเสื้อสูทแขวน แล้วนั่งลงดูเอกสารที่วางบนโต๊ะ
การที่นายจะกินอาหารที่ห้องทำงาน ทำให้แชมป์เองต้องปฏิเสธนัดทานข้าวเที่ยง
กับกลุ่มเพื่อนที่แผนกเดิมไป เขาเองก็ต้องสั่งข้าวมานั่งกินในห้องทำงานเช่นกัน
ปัญหาใหญ่ของเขาคือจะสั่งอาหารอะไรให้นายเขาทาน เบนโตะ แล้วกัน
อาหารญี่ปุ่นคงจะกินได้อยู่แล้ว
แต่เขาคาดการณ์ผิดเมื่อเขาเดินเอากาแฟช่วงบ่ายไปให้
เขาพบว่าถาดเบนโตะยังคงอัดแน่นอยู่ไม่พร่องไปเลยสักนิด
แชมป์รู้สึกผิดหวังที่นายไม่ทานเบนโตะที่เขาสั่งมาให้
“คุณพ...สุ ผมอยากได้ตัวเลขพวกนี้” นายญี่ปุ่นพูดกับเขาพร้อมยื่นกระดาษ
“ได้ครับ เอ่อ..นายครับ นายไม่ทานอาหารเหรอครับ” แชมป์เอ่ยปากถาม
“อ่อๆ เอามาๆ”
แชมป์โล่งใจที่อาหารไม่ใช่ปัญหา แต่เป็นเพราะเวลาทำให้นายยังไม่ได้ทานอาหาร
เขารีบกลับไปนั่งที่โต๊ะ และติดต่อขอข้อมูลจากแผนกต่างๆ ตามที่นายขอมา
....
“ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ”
ปอนด์แหงนหน้ามองไปยังเสียงที่ถามเขา ผู้ชายคนที่พาเขาขึ้นตึกเมื่อเช้านั่นเอง
“อ๋อ ไม่มีครับ เชิญครับ เมื่อเช้าขอบคุณมากๆ เลยนะครับ ไม่งั้นผมสายแน่”
ปอนด์ชวนคุย
“มาทานคนเดียวแบบนี้ ยังไม่ได้เพื่อนใช่ไหมครับ”
“ป่าวครับ ปกติผมชอบไปไหนมาไหนคนเดียว สบายใจดี”
“เหมือนผมเลย ผมชื่อบีนะ น่าจะเป็นรุ่นพี่น้อง......”
“ผมชื่อปอนด์ครับ ยินดีที่รู้จักนะพี่บี” ปอนด์ยิ้มให้เพื่อนคนแรกของเขาในที่ทำงานใหม่นี้
“พี่บีอยู่ฝ่ายไหนครับ” ปอนด์ถาม
“ฝ่ายเดียวกับเราไง พี่อยู่ทีมเอ เราอยู่ทีม ซี ใช่ไหม”
“อ้าวเหรอ เมื่อเช้าผมไม่สังเกตเห็นพี่บีในแผนกเลย” ปอนด์สงสัย
“พี่ไปพบลูกค้ามา พึ่งกลับเข้าตึกมานี่เอง” บีตอบไปพลางตักอาหารใส่ปาก
“ใครเป็นหัวหน้าทีมปอนด์อ่ะ รู้ยัง”
“ยังไม่รู้เลยพี่ สมาชิกในทีมก็ยังไม่มีใครคนอื่นเลยนะ”
ปอนด์ตอบพลางสังเกตว่าพี่บีทานข้าวเร็วมาก คงรีบเขาจึงไม่ชวนคุยต่อ
“ไปซื้อกาแฟกันไหม” บีเอ่ยปากชวน
“ไปครับ” ปอนด์พยักหน้า
“เอาแบบหรูหรือข้างทางดี” พี่บียิ้ม
“ข้างทางก็ได้ครับ ผมง่ายๆ กินได้หมด”
ปอนด์มองหาร้านรถเข็นข้างทางใกล้ๆแถวที่เขานั่ง
“กินง่ายจริงอ่ะ” บีทำหน้ากรุ่มกริ่ม
“เดี๋ยวพี่มีร้านลับแนะนำ อร่อยเข้มข้นมาก ตามพี่มา”
ปอนด์เดินตามไป ซึ่งก็คงเป็นร้านลับจริงๆ
เพราะต้องเดินลัดเลาะไปหลายซอกตึกถึงเจอร้านกาแฟเล็กบรรยากาศอบอุ่น
“ไหนจะพามาร้านข้างทางไงพี่” ปอนด์แย้ง
“ลองดูกาแฟดี ไม่แพง” บีตอบพร้อมยื่นบัตรสะสมให้ดู
“พี่มากินบ่อยเพราะอยากได้ของฟรีนี่เอง” ปอนด์แซว
“แล้วปอนด์จะติดใจ” บียิ้มให้ปอนด์
....
แชมป์รวบรวมข้อมูลตัวเลขที่แต่ละแผนกส่งมาเอาเข้าไปวางที่โต๊ะให้นายญี่ปุ่น
ก่อนจะรีบมาส่งอีเมลล์แจ้งตามที่ได้รับคำสั่งเมื่อสักครู่
แต่ไม่ทันที่นิ้วจะได้สัมผัสแป้นคีย์บอร์ด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“คุณพ...สุ เข้ามานี่หน่อย” น้ำเสียงปลายสายที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
แชมป์รีบลุกขึ้นเข้าไปในห้อง
“ตัวเลขนี่อ่านไม่รู้เรื่อง คุณเอากลับไปทำมาให้ผมใหม่ได้ไหม”
นายยื่นแฟ้มที่เขาพึ่งวางลงสักครู่กลับใส่มือเขาอีกครั้ง
“ได้ครับนาย” แชมป์ตอบ แล้วรีบกลับออกไป
แชมป์วางแฟ้มลง กำลังจากเริ่มพิมพ์เมลล์ที่ค้างอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ครับ” แชมป์รับสาย
“ผมขอตัวเลขเร็วมากๆนะครับ” นายญี่ปุ่นบอก
เร็วมากๆ ก็คงหมายถึงเร็วที่สุดละมั้ง
แชมป์รีบลงมือทำงานก่อนที่จะต้องสะดุดอีกครั้งด้วยเสียงโทรศัพท์
“ผมอยากคุยกับฝ่ายจัดซื้อ โทรหาให้ผมด้วย” นายสั่งมาอีกรอบ
แชมป์พยายามตั้งสติ นับ 1-10 นี่งานเมื่อกี้ยังไม่ทันได้เริ่ม
ต้องทำอย่างอื่นต่ออีก ต้องโทรหาฝ่ายจัดซื้อ
นี่เขาโดนแกล้งรึเปล่าให้เขามาทำหน้าที่นี้
....
ร้านกาแฟใต้คอนโด
เบนซ์ลงมาล๊อบบี้ด้วยสภาพพึ่งตื่นนอน แม้นาฬิกาจะบ่ายสองโมง
เขาตัดสินใจเดินไปฝากท้องกับร้านกาแฟร้านเดิม
“ขอคลับแซนวิซกับอเมริกาโน่ครับ ขอแบบเทคอะเวย์นะครับ” เบนซ์ยื่นสั่งไป หาวไป
“โทรมาสั่งก็ได้นะ เดี๋ยวเอาขึ้นไปส่งให้บนห้องได้ครับ ทางนิติอนุญาต” บาริสต้าคนเดิมยิ้ม
“นี่ครับ นามบัตรร้าน โทรมาสั่งได้นะครับ” บาริสต้ายื่นนามบัตรส่งให้เบนซ์
“ขอบคุณครับ”
“วันนี้ไม่ออกไปข้างนอกเหรอครับ” บาริสต้าชวนคุย
“ไม่ดีกว่าครับ ขี้เกียจ อยากนอนมากกว่า” เบนซ์ตอบพลางเล่นแอพนัดไปด้วย
“รอแซนวิซสักครู่นะครับ เดี๋ยวนั่งรอก่อนนะ” บาริสต้าหันตัวกลับไปเตรียมอาหารที่เบนซ์สั่ง
...
ปลากำลังวุ่นวายกับการจัดของคนเดียว ส่วนพี่หนุ่มออกไปซื้อวัตถุดิบ
สำหรับการทำขนมตั้งแต่บ่าย ช่างประปาที่นัดไว้ก็ยังไม่เข้ามา
แอร์ที่ร้านก็ไม่เย็น ซึ่งทำให้ปลาค่อนข้างหงุดหงิดมาก
“พี่หนุ่มอยู่ไหนแล้วครับ”
ปลาโทรหาหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่พยายามลดความเกี้ยวกราดลง
“ยังอยู่ที่ร้านครับ กำลังรอแป้ง ร้านไปแบ่งจากแวร์เฮาส์อีกที่มาให้ อีกแปปเดียวนะ”
หนุ่มอธิบาย
“รีบหน่อยนะพี่ มีงานที่ร้านที่ต้องทำอีกเยอะ”
“ครับ เสร็จแล้วพี่จะรีบกลับไปที่ร้านเลยนะ”
หนุ่มพยายามใช้น้ำเสียงเพื่อลดอารมณ์ของปลาลง
หลังจากวางสาย รถของช่างที่จะเข้ามาซ่อมระบบประปาก็จอดที่หน้าร้าน
ปลารีบเดินไปต่อว่าทันที
“ไหนช่างบอกบ่ายสามโมงไงครับ นี่เกือบห้าโมงเย็นแล้วนะ”
ปลาเปิดฉากทันที
“ขอโทษจริงๆครับคุณ พอดีงานก่อนหน้าเสียเวลาไปหน่อย
และตอนเข้ามาที่นี่รถค่อนข้างติดเลย” ทีมช่างพยายามอธิบายให้ฟัง
“คงไม่ทันแล้วละช่าง หมดเวลาซ่อมแล้ว ที่นี่ไม่อนุญาตให้ซ่อมแซมหลังห้าโมงเย็น”
ปลาตอบกลับแบบเซ็งๆ
“ต้องขอโทษอีกทีนะครับ เดี๋ยวอีกสองวัน ทีมผมจะมาดูให้นะครับ”
ช่างพยายามต่อรอง
“ไม่ทันแล้วครับ ร้านผมจะเปิดในอีกสองวันแล้ว เดี๋ยวผมหาวิธีแก้เอง”
“ถ้ามีอะไร ติดต่อทางผมได้นะครับ วันนี้ผมต้องขอโทษจริง”
ช่างทำหน้ารู้สึกผิด
“เดี๋ยวผมโอนค่าเดินทางตามที่ตกลงให้แล้วกันครับ”
ปลาตอบแล้วเดินกลับเข้าร้าน
เขายื่นมองสภาพร้านตอนนี้ที่รก ข้าวของวางมั่วไปหมด
สภาพที่ไม่พร้อมจะเปิดได้ในอีกสองวันเลย ปลาถอนหายใจแล้วนั่งลงบนพื้น
เปิดร้านขนมเล็กๆในฝัน ทำไมมันช่างเหนื่อยและวุ่นวายแบบนี้นะ
“เอาของวางไว้ตรงไหนดีขุ่นเจ้”
เสียงกวนตีนของเบนซ์ดังขึ้น
“เร็วๆ กูหนัก”
ปอนด์ตะโกนอยู่ด้านหลัง ปลารีบลุกขึ้นยืนแล้วชี้จุดให้วางของ
“มากันได้ยังไงเนี้ย” ปลาถาม
“ก็จอดรถแล้วเห็นพี่หนุ่มกำลังยกของลงพอดี เลยเข้าไปช่วย” ปอนด์ตอบ
“พี่หนุ่มเหลืออีกมั้ย”
เบนซ์ถามหนุ่มที่กำลังยกตระกร้าใบใหญ่เข้ามา
“หมดแล้วครับ ขอบคุณทั้งสองคนมากเลย”
หนุ่มยิ้ม เดินถือตระกร้าเข้าไปในครัว
“เป็นไรมึง หน้าเครียดเลย”
ปอนด์ถามปลาที่ยืนกอดอกอยู่
“ช่างประปาสิ ไม่มาตามนัด มาถึงตอนหมดเวลาให้ซ่อมแล้ว
ร้านจะเปิดอีกสองวัน พวกแกดูสภาพสิ” ปลาพรั่งพรูออกมา
ปอนด์หันมาสบตากับเบนซ์
“ใจเย็นๆ ค่อยๆแก้ ช่วยกันได้ นี่มีอะไรให้เราสองคนทำบ้าง” เบนซ์เสนอ
“ปอนด์ทำงานวันแรกนี่ กลับไปพักผ่อนเหอะ ขอบคุณมากนะเบนซ์”
ปลาตัดบท
“กูว่าง”
“กูก็ว่าง สั่งงานมาโลด เดี๋ยวแชมป์ก็ตามมา”
ปลายิ้มออก เขาเลยมอบหมายให้เพื่อนสองคนช่วยเก็บข้าวของที่วางบนพื้น
เก็บเศษกระดาษที่ยังเรี่ยราดไปทั่วร้าน
ผ่านไปเกือบสองทุ่ม แชมป์ถึงโผล่เข้ามาพร้อมเสบียง
“โทษทีว่ะพวกมึง เจ้านายกูพึ่งจะกลับไปพักเมื่อกี้ นรกแน่ๆเลยกูต่อจากนี้ไป”
เพื่อนทั้งสามคนต่างยิ้มให้กับแชมป์ที่มาด้วยสภาพโทรมสุดๆ
to be continued EP2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
