รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเกิดขึ้นที่นี่
ที่สมาคมไลออนส์💙
ชีวิตข้าราชการครูได้เริ่มขึ้นแล้วตั้งแต่วันที่13 มิถุนา 60 ที่รร.สมาไลออนส์ (บ้านอ่างศิลา) เป็นรร.ขนาดกลาง ตอนนั้นจำได้ว่ามีนักเรียนประมาณ 130 กว่าคน มีนักเรียนเพื่อนบ้านจากกัมพูชาเข้ามาเรียนด้วยเยอะแยะเลย😄 (ยิ๊ ซัวซไดกรับกรู=การทักทายของนักเรียนกัมพูชา😊) เราได้ปฏิบัติหน้าที่สอนวิชาภาษาอังกฤษ ชั้นป.2-6 ซึ่งรร.ของเรามีครูตรงเอก และก็ถือว่าเป็นความโชคดีของครูเดียร์ทีจะได้ไม่เวิ่นเว้อไม่หัวฟูสอนหลายวิชา วิชาการงานเอย ภาษาไทยเอย ขิงข่าใดๆไม่ได้สอนค่ะ ครูเดียร์สอนเฉพาะภาษาอังกฤษโอนลี่เท่านั้น ถือว่าหวานหมูหวานตับครูเดียร์ทีเดียวค่ะ ตอนนั้นเราได้บรรจุช่วงเดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นเดือนของคุณครู ทางรร.เราได้จัดพิธีไหว้ครูขึ้นในวันพฤหัสบดีที่ 15 มิถุนายน 60 ซึ่งเราบรรจุได้แค่3วันเท่านั้นเอง ถือว่าเป็นความโชคดีของเรามากๆที่ได้เข้าร่วมพิธีศักดิ์สิทธิ์นี้
ตัดฉากมาเช้าวันที่ 15 พิธีไหว้ครู ทุกช่วงขณะในพิธีการไหว้ครู น้ำตาแห่งความตื้นตันซาบซึ้งก็ไหลออกมา (เป็นคนเซ้นท์ซิทีฟแรงเวอร์ในทุกเรื่อง) เรารู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองที่สุด รักตัวเองที่สุด (คิดในใจว่านี่เราเป็นบุคคลสำคัญขนาดที่มีลูกศิษย์มานอบน้อมวันทาเลยเหรอ เราได้เป็นครูผู้สร้างคนจริงๆแล้วใช่ไหม ไม่น่าเชื่อ โอ้มายด์เดียร์โอ๊มายด์ก๊อท) จิตวิญญาณของความเป็นครูเกิดขึ้นเต็มเปี่ยมตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
15 มิถุนา น้อมวันทา บูชาครู
เราสอนวิชาภาษาอังกฤษซึ่งเป็นวิชาที่พอทุกคนได้ยินก็ส่ายหน้าแล้วค่ะ ทำให้บริบทของครูเดียร์ที่ถ่ายทอดออกมากับเด็กไม่ค่อยโหดเท่าไร (นักเรียนตั้งสามัญญาให้ว่า ครูเดียร์ใจดี แต่ตีเจ็บ555) ภาษาอังกฤษเป็นวิชาเดียวที่นักเรียนไม่เอาเลย ทัศนคติในภาษาอังกฤษของเด็กคือติดลบมากๆ นักเรียนที่นี่พื้นฐานภาษาอังกฤษค่อนข้างต่ำ เพราะที่นี่ขาดครูภาษาอังกฤษมาเป็นแรมปี เราต้องมาปูพื้นฐานใหม่ทั้งหมด เริ่มต้นจาก A-Z ซึ่งความรู้สึกแรกที่พบเจอคือ เห้ยยยยย!!!! เกิดอะไรขึ้น? (What’s happen?) ในหัวครูเดียร์มีแต่เครื่องหมายคำถาม ว่าทำไมๆๆๆๆ เด็กที่นี่ถึงไม่ได้เลย ไม่ได้ขนาดไหนน่ะเหรอ ไม่ได้ถึงขนาดที่ว่า A-Zยังจำไม่ได้ (ท่องได้แต่ถ้าให้เจาะว่าตัวนี้คืออะไรๆแบบนี้ไม่ได้ ร้องห้ายยยย) เป็นไงคะครูเดียร์ช็อคไหมคะ😂 วิชาภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่เด็กแอนตี้ ซึ่งต่อไปก็คือหน้าที่ของครูผู้สอนว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไร ซึ่งครูคิดว่าทำวิจัยหน้าเดียวคงไม่พอแน่ๆค่ะ 10หน้าก็ไม่รู้ว่าจะพอรึเปล่า5555
ความครูเดียร์ที่มีอินเนอร์กับทุกสิ่งเอฟวี่ติงจิงกะเบล😆 play &learn เท่านั้นถึงจะชนะเลิศ👍🏻
ครูเดียร์ต้องถอยหลังกลับมาตั้งนะโมพุธโธ หายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวไปต่อค่ะ (Keep going!!!) ในเรื่องของการสอนนั้นพยายามมมมมมากกกก เวลาสอนขึ้นกระดานจะต้องเขียนเต็มกระดานค่ะ เพราะว่าอันนั้นก็งง อันนี้นร.ก็งง กระดานก็จะรกๆหน่อย เสียงก็จะดังๆหน่อย เหนื่อยกว่าครูวิชาอื่นหน่อยค่ะ😊ครูเดียร์จะให้นักเรียนได้ร่วมกิจกรรมในการสอนของครูมากที่สุด (Active Learning) แค่นักเรียนหัวเราะนักเรียนทำกิจกรรมได้อย่างสนุกสนาน ครูคือมีความสุขมาก ครูเดียร์แฮปปี้มาก หัวใจพองโตมากเวลานักเรียนทักทายว่า Good morning Teacher Dear อื้อหือออออ หนูรู้ไหมว่าคำพูดของหนูมันสามารถสร้างพลังให้ครูได้ค่ะ แค่เริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ พูดคำสองคำก็ถือว่าสำเร็จไปแล้วครึ่งนึงค่ะลูกขาาาา วิชาภาษาอังกฤษไม่สามารถอัดเนื้อหาได้ทั้งชั่วโมงแน่นอน เพราะจะให้มานั่งเรียนนั่งจด60นาที นักเรียนของครูโคม่าแน่ๆ อัดเนื้อหาเกิน30นาทีสมาธิเด็กก็ไม่รับแล้วค่ะครูเดียร์คอนเฟิร์ม playing & learning (เรียนและทำกิจกรรม) เท่านั้นค่ะที่จะทำให้การเรียนเกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผล
ยิ้มปากฉีก เล่น หัวเราะ ให้มีความสุขค่ะเด็กๆ😄
เค้กวันเกิดของครูจากเด็กๆที่อร่อยและเซอร์ไพร้ซ์ที่สุด💕
เราจัดคริสต์มาสฮาเฮแบบมินิมอลในทุกๆปี😆
เป็นทุกอย่างให้นักเรียนแล้วจริงๆค่ะ😍
ส่วนในเรื่องของการทำงานหน้าที่อื่นๆน้านนนน งานราษฎร์งานหลวงเราไปโหม๊ดดดด ไม่คิดเยอะไม่ดราม่าค่ะ อาจจะเหนื่อย ท้อ แต่แม่ของเรามักสอนเสมอว่า คิดเยอะทำไมลูกกกก (ลากเสียงยาวเหมือนคำแม่5555) เราทำเราก็ได้ ซึ่งสิ่งที่ได้อาจจะไม่ใช่เงินตรา แก้วแหวนเงินทอง แต่มันคือประสบการณ์ที่หาจากที่ไหนไม่ได้ ที่นี่สอนให้เราเรียนรู้งาน เรียนรู้คน ประสบการณ์ดีๆเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ที่นี่รร.สมาคมไลออนส์ (บ้านอ่างศิลา)💙
เรียนรู้งาน เรียนรู้คน =ประสบการณ์
- 10
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
