เจ้าฉ่วยไตก์ เป็นเจ้าฟ้าเมืองยองห้วย มีชายาสี่นาง คือ เจ้านางยี่ เจ้านางจันทรา เจ้านางยุ้นต์เหม่ และเจ้านางมยาวิน ทั้งหมดเป็นพี่น้องกัน โดยยกให้เจ้านางยี่เป็นมหาเทวี (เจ้าแม่เมือง)
...
เมื่อเจ้านางยี่ ถึงแก่พิราลัย ท่านก็มองหาผู้ที่เหมาะสมจะมาเป็นมหาเทวีองค์ต่อไป ซึ่งก็คือ เจ้านางเฮินคำ เจ้าหญิงแห่งแสนหวี น้องสาวของเจ้าห่มฟ้า สหายของท่าน
...
ถึงแม้เจ้านางจะมิได้มีความปรารถนาในการวิวาห์ครั้งนี้แม้แต่น้อย เพราะด้วยอายุที่ห่างกันถึงเกือบยี่สิบปี ยิ่งไปกว่านั้นท่านมีชายคนรักอยู่แล้ว คือ เจ้าสายเมือง เจ้าชายแห่งเขมรัฐเชียงตุง แต่เมื่อเกิดมาในฐานะขัตติยนารี มีหน้าที่ต้องเสียสละเพื่อบ้านเมือง ครั้นเจ้าฟ้ามีบัญชาท่านก็ต้องก้มหน้าปฏิบัติตาม
....
เมื่อเจ้าสายเมืองทราบเรื่อง ก็เดินทางรอนแรมจากเชียงตุงไปแสนหวีเพื่อขอพบหน้านางผู้เป็นที่รักครั้งสุดท้าย แต่ฟ้าไม่ได้เมตตาท่านขนาดนั้น เจ้าฟ้าแสนหวีทราบเรื่องการมาของเจ้าชายเขมรัฐ ก็พยายามขัดขวางทุกวิถีทางมิให้ทั้งคู่ได้พบกัน
....
เมื่อจนปัญญา ไม่อาจพบหน้า ไม่อาจหักหาญเอากับเจ้าฟ้าผู้เป็นทั้งพี่ชาย และ เป็นพันธมิตรกับเชียงตุง ท่านก็ยอมรับชะตากรรม ก่อนลาแสนหวี ท่านดึงมีดประจำกายออกกรีดที่ต้นขาแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเลือดฝากสาวใช้ไปให้เจ้านาง ให้นางได้รู้ว่ารักนี้จะคงอยู่ดั่งรอยเลือดแห่งรักชั่วนิรันดร์
....
เรื่องราวนี้ พันตรีหลวงวิจิตรวาทการ นำไปประพันธ์เป็นบทละคร "เจ้าหญิงแสนหวีกับเจ้าชายเขมรัฐ" โด่งดังและมีการละเล่นมาจนถึงปัจจุบัน
....
ในหนังสือ The White Umbrella ที่เขียนขึ้นจากประวัติชีวิตของเจ้านางเฮินคำ ก้าวแรกที่ท่านเหยียบหอเจ้าฟ้าเมืองยองห้วย เจ้าฉ่วยไตก์ พาท่านเดินดูหอเจ้าฟ้าอันหรูหราใหญ่โต เมื่อเดินผ่านท้องพระโรงว่าราชการ ท่านเหลือบไปเห็นบัลลังก์เจ้าฟ้าอยู่ที่กลางห้อง ท่านก็บอกกับเจ้าฟ้าว่า
"ข้าเจ้าจะนั่งเคียงข้างเจ้าฟ้าบนบัลลังก์นั้น ข้าเจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นชายาของท่านอีกคน แต่ข้าเจ้ามาเพื่อจะเป็นมหาเทวีแห่งยองห้วย"
...
ท่านทำอย่างที่ลั่นวาจาทุกอย่าง ทำหน้าที่มหาเทวี และเจ้าแม่เมืองอย่างสมบูรณ์ เมื่อเจ้าส่วยไตก์ ต้องสละตำแหน่งเจ้าฟ้า เดินทางเข้าย่างกุ้ง มารับตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของพม่า ท่านก็ตามมาในฐานะ สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
....
เมื่อเจ้าส่วยไตก์ หมดวาระการเป็นประธานาธิบดี ท่านลงสมัครรับเลือกตั้ง และได้เป็น ส.ส.ตัวแทนของแสนหวี เมื่อมีการประชุมในรัฐสภาครั้งใด ท่านลุกขึ้นอภิปรายอย่างเผ็ดร้อน และต่อสู้กับ ส.ส.ชายชาวพม่า อย่างไม่มีลดราวาศอก เพื่อผลประโยชน์ของรัฐฉาน
....
ท่านอยู่ที่ลอนดอน ตอนที่เนวิน ปฏิวัติยึดอำนาจ ทหารบุกมาที่บ้านพักของท่าน ยิงเจ้าหมี ลูกชายวัย 17 ปีของท่านจนเสียชีวิต เจ้าฉ่วยไตก์ เองรอดชีวิตมาได้ด้วย พระไตรปิฏกเล่มหนาหนักที่ท่านกำลังแปลเป็นภาษาพม่า และกลายเป็นเกราะกำบังกระสุนที่ทหารสาดมันเข้ามาในบ้าน
...
เมื่อท่านเดินทางกลับบ้าน ท่านทำทุกวิถีทางเพื่อขอเข้าเยี่ยม เจ้าฉ่วยไตก์ แต่ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้งจากหัวหน้าหน่วยตำรวจลับจอมโหด จนกระทั่งสุดท้ายท่านก็ได้รับอนุญาติให้เข้าไปเพื่อรับเถ้ากระดูกของเจ้าฟ้า
...
ลูกชายของท่าน เจ้าเสือข่านฟ้า และ เจ้าเสือหาญฟ้าถูกส่ง มาอยู่ที่กรุงเทพเพื่อความปลอดภัย เจ้าเสือลุ่มฟ้า (เจ้าช้าง) หนีลงใต้ดินเข้าร่วมกับฝ่ายต่อต้าน และวันหนึ่งเมื่อโอกาสมาถึงท่าน ก็พาลูกสาวทั้งสอง คือ เจ้าหน่อแสงดาว และ เจ้ารัตนแสงเลิน หนีออกจากพม่าทางชายแดนแม่สาย-ท่าขี้เหล็ก โดยได้รับความช่วยเหลือ จากคุณไกรศรี นิมมานเหมินทร์
...
เนวิน ฆ่าลูกชายท่าน ฆ่าสามีของท่าน ทำร้ายญาติพี่น้องเจ้าฟ้าและประชาชนรัฐฉานของท่าน มีหรือที่เจ้าหญิงแห่งแสนหวีผู้นี้จะให้อภัย ท่านและเจ้าช้าง ร่วมกับนักรบฉาน ก่อตั้ง สภาแห่งรัฐฉานในสภาวะสงคราม และ กองทัพเมืองไต Shan State War Council (SSWC) and the Shan State Army (SSA)
...
ท่านสู้จนลมหายใจสุดท้าย และจากไปเมื่อ 17 มกราคม 2003 ที่แคนาดา
- 4
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
