"รีวิวน้ำลายร้านเหล้าปาย"
ตัวเองวัยเด็กมักมีคำถามกับสี ดำนี่ดำแค่ไหน?
รากของสีดำมาจากหลายสีถมกันเป็นพะเนิน งั้นอะไรนิยามให้โลกนี้มีสิ่งเรียกว่าดำสนิท? แม่งอาจมีขาวแทรกอยู่ก็ได้
ความจำบอกว่ามันลืมผู้ถูกผมถามไปแล้ว จำได้แค่เขาค่อนข้างรำคาญกับคำถาม จากปากเด็กกวนส้นตีนคนนึง
ซึ่งเด็กที่โตมานี่ก็ยังรักษาฟอร์มกวนส้นตีนได้ดี
ปายในอาการฟื้นไข้เศรษฐกิจกำลังหลับไหลทุกคืนวัน ชุมชนเริ่มทยอยเปิดบ้างตามความโรยราชีพจร
ในซอกหลืบตามตัวปาย หัวใจบางห้องยังเต้นอยู่
ตรอกเล็กๆ ที่ฟากถนนห่างกันเพียง 3 ก้าว
.
พี่พีทคือผู้คุมบาร์เหล้าให้จรัสแสงชวนเวียนหัวในกลางซอยเล็ก ยิ่งจรัสมากขึ้นด้วยแสงสีดำจากทั้งซอย ปอยผมพี่พีทค่อนข้างพังจากสีย้อมอย่างฟื้นไม่มี เชิ้ตสีฟ้าสไตล์สาวชาติตะวันตก ตาโตโพลน หนังตามีเลเยอร์หลายชั้นสีเทา กระตุกบ้างเวลาพี่พีทหัวเราะ ความดังของเสียงทำให้เพลงในร้านหยุดฟังแกได้ มันสร้างชีวิตชีวาบนริ้วหน้าได้มาก
และพี่เงา ใช่ นั่นคือชื่อของมือขวาพี่พีท พี่เงามีเส้นผมรุงรังและเหล็กแวววาวคล้องรูจมูก แต่ไม่มีผลกับบริการ ทุกคนเรียกแกว่า shadow จนไอจีต้องสลักไว้ว่ามีผู้ใช้ชื่อ shadow of pai ทั้งสองคนบริหารพื้นที่สี่เหลี่ยมในเคาเตอร์ได้ดีเยี่ยม
"พี่ก็มาจากกรุงเทพนะ แถวสมุทรปราการ"
"ทำไมย้ายมาเหรอครับ" ผมถาม
"ง่ายๆเลย พี่เบื่ออะ" แกหัวเราะเสียงอิ่มเอิบ
พี่พีทเดินวนหยิบนุ่นนี่ในช่องเหลี่ยมในกรงบาร์ล้อมรอบ แกไม่รู้สึกถูกขังหรือกลายเป็นวัตถุสนองเสียงขำชั่วคืน แกดูมีอิสระกว่าคนรอบๆร้านด้วยซ้ำ
ลักษณะของแกทำให้เสียงท่อมักคำรามเบาลงเมื่อผ่านหน้าร้านพี่พีทราวเกรงขามมนุษย์เจ๊ เสียงทักทายถูกโยนให้คนสัญจรอย่างน่ารัก "ดีจ้าา ฮายยย bitches"
ผู้หญิงพราวเสน่ห์
.
.
"ความเห็นพี่คือกรุงเทพไม่เหมาะกับคนแบบพี่ พี่เลยย้ายมาอยู่ได้ 13 ปีและ อยู่นี่พี่บอกฝรั่งว่านามสกุลเจนเซ่น ฟังดูสวยเหมือนศรีริต้าเนอะ จริงๆอ่านว่าจันเสน โคตรชอบอะเจนเซ่น" พี่พีทยังคงระบำตามทำนองฝีปากตัวเอง
"เห็นฝรั่งแต่ละคนมั้ย" พี่พีทผงกตาไปทางขวาของร้าน "พวกนี้มาด้วยความติดใจปายทั้งนั้น มาแปบเดียวอยู่ยาวทุกคน"
"ถ้าถามพี่ว่าทำไมคนถึงรักปาย ลองนั่งดูซักพัก เดี๋ยวคงได้คำตอบ"
ระหว่างการเม้ามอย ผมเห็นร่างคนบิดเบี้ยวผ่านร่องในแก้วเบียร์ เป็นฝรั่งติดสำเนียงบริทิชนาม โทบี้ ความสนิทบอกได้โดยบรรยากาศ
"คนนี้ซี้พี่เลย ตั้งแต่รุ่นแรกๆของคนย้ายมาอยู่ปาย เขาเปิดร้านชื่อ vespa bar" พี่พีทบอกผม ก่อนไปถามโทบี้
"Your store open?"
"sunday (accent เสียงว่าซันดาย) วานอาทิดนี้แล" โทบี้ตอบ
"เห็นรูปผู้หญิงเบะหน้าใหญ่ๆกลางร้านมั้ย? กับอาตเวิร์คในบาร์ทั้งหมด โทบี้วาดให้พี่นะ ไม่คิดเงินเลย ก่อนหน้านี้มีคนญี่ปุ่นมันมาขอถ่ายรูปภาพนี้ แล้วมันเอาไปทำเสื้อไม่บอกพี่เว้ย คนที่นี่เลยหาตัวให้ เนี่ย พี่พึ่งไปโวยมัน ว่าไม่ขออนุญาต"
"ไอ้นี่มาปายทีหลังพี่ไม่นาน ชื่อจอแดน ทำธุรกิจที่พัก เก่งนะ ซี้พี่เลย มันจะไปแม่ฮ่องสอนพรุ่งนี้มั้ง"
"คนนี้ขายเบอเก้อรถเข็นชื่อตุ้ย ทำอร่อยเลย ช่วงนี้เงียบๆเลยแวะมานี่ จริงๆก็แวะมาประจำแหละ ทุกวันพี่ก็เจอแต่คนกันเอง กลางวันขับรถก็หยุดทักแทบทุกร้าน นี่แหละปาย"
พี่พีทแนะนำทุกคนอย่างต่อเนื่อง แม้แต่ภาพวูบๆของคนบนมอไซไม่ถึงวิ แกยังจำได้ว่าคนนั้นอารมณ์เป็นยังไงในวันนี้ ถ้าบางคนที่แกไม่ชิดเชื้อ แกจะพูดแผ่วๆข้างหูว่าไม่สนิท หลังจากนั้นหนึ่งวินาที คนนั้นจะกลายร่างเป็นผู้สนิทกับแกทันที
แม่ค้าพราวเสน่ห์ พาทุกคนมาให้ผมเม้ามอย
"บางคนบอกพี่ว่าตอนนี้ปายสงบเหมือนสมัยก่อน สมัยที่ความเจริญยังไม่เข้ามา ความเห็นพี่นะ ก็ย้ายเถอะ! กูยังชอบอยู่"
พี่พีทเหลือกตาโต คิ้วเด้งขึ้นลง หัวเราะลั่น
"เราหนีความเจริญไม่พ้นอยู่แล้วอะ แล้วพี่ก็ไม่คิดจะหนีด้วย ปายมันคือชีวิตกลางหุบเขาที่พอดีสำหรับพี่ กลางวันขับรถตามเขา กลางคืนก็สังสรรค์ พี่รักปาย และพี่ไม่เบื่อเลย"
แง่หนึ่ง ถ้าความเจริญไม่เป็นเชื้อโรคทำลายเสน่ห์เก่าจนไม่เหลือเค้าเดิม เราอาจอยู่กับมันอย่างร่วมสมัยได้ โชคร้ายที่ไอ้เค้าเดิมของบางแหล่งในประเทศเริ่มถูกกลืนกินไร้ร่องรอย
ส่วนนี้ความเจริญควรถูกกระทืบและถุยน้ำลายใส่
หรือไอ้ความดั้งเดิม หลายครั้งเบ้ปากใส่สิ่งทันสมัย หาความ manual ของนานาสิ่งยกยอเชิดชู ลืมเสียสนิทว่าตนเองจ้างพวงมาลัยรถไถแทนเขาควาย แม้แต่ลูกยังมากินข้าวช้าเพราะติดเกมมือถือ ไม่ใช่วิ่งไล่จับ
ความเจริญกับความดั้งเดิมควรจับเข่าคุยกันบ้าง จากปากคนกลาง
.
.
ร้านนี้อบอุ่น
ไม่ใช่เพราะบุหรี่
แต่คือท่ามกลางความตลบอบอวลของสิ่งที่มากกว่ากันเอง สนิท มันคือความเป็นเพื่อนบ้าน และหมู่บ้านมีชื่อว่าโลก
เป็นเรื่องยากโคตรที่จะจำคนสัญจรไปมาทุกคน ผมเดินทั่วซอกร้านคุยกับคนหลายประเทศ ชื่อแส้ไม่ค่อยจำ จำแต่เรื่องราว
ค่ำคืนกรอจนรู้สึกตัวอีกทีก็ร้านปิด พี่พีทจะกลับบ้านดูแลลูก วันไหนแขกไม่ค่อยสนุก แกปิดแม่งเลยก่อนเวลา วันนี้ฤกษ์ดี ร้านปิดตรงเวลา แต่ไม่เคยเกินเวลา เหตุผลคือลูก
ผมดีใจที่เป็นส่วนประกอบรอยยิ้มคืนนั้น
"เดินทางปลอดภัย ขับขึ้นเขาระวังด้วย ก่อนลงเชียงใหม่แวะมาร้านพี่ด้วยนะ" พี่พีทโบกมือลาด้วยความปรือจากความง่วง
อีกค่ำคืน ผมกลับมาโหวกเหวกพร้อมท่อมอไซ พี่พีทตะโกนโย้วเย้ว ผมยื่นมือสัมผัสคนสัญจรทุกคนเรียงรายเหมือนกับนักพูดก่อนขึ้นเวทีจนถึงพี่พีท
"รอดมาได้เนอะ กับมอไซนั่น" พี่พีทกอดอกอยู่ในเคาเตอร์เหลี่ยมเล็ก "เอาเหมือนเดิมมั้ย" "เอาครับ" แกลุกขึ้นหยิบเหล้าเสาวรสรสจัดสัญลักษณ์ประจำร้าน
"เป็นไง เข้าใจยัง ทำไมพี่ถึงรักปาย" พี่พีททวนคำถามเดิมเมื่อสองคืนก่อน
"เข้าใจตั้งแต่คืนนั้นแล้วพี่"
.
.
ผมขับมอไซห่างออกไปจากร้าน ความมืดดำเริ่มย่างกรายเข้าวิสัยทัศน์ มันทักทายด้วยไมตรี ผมจ้องอย่างลุ่มหลงในสีมัน เป็นความดำ ที่สว่างชิบหาย
Almost Famous . เชิญ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
