ณ คาบเรียนญี่ปุ่น
เซนเซย์: おはようございます みんなさん。お元気ですか? (อรุณสวัสดิ์ ทุกคน สบายดีมั้ย?)
นักเรียน: 元気です。(สบายดีครับ/ค่ะ)
เซนเซย์: เอาล่ะ! การบ้านที่เซนเซนต์สั่ง ใครทำเสร็จแล้วก็ส่งได้เลยนะ ส่วนคนที่ยังทำไม่เสร็จให้ทำส่งภายในอาทิตย์นี้เท่านั้นนะ หลังจากอาทิตย์นี้จะหักอาทิตย์ล่ะ 5 คะแนน
นักเรียน: ครับ/ค่ะ
เฟรม: นี่พวกเราส่งกันก่อนเลยมั้ย
เมย์: อื้ม นั่นสิ ใครอยากลอกก็มาถ่ายรูปไว้เลย ชั้นคิดคนละ 5 บาท
เติ้ล: หน้าเลือดจังเลยน้า
เมย์: พวกนายก็ห้ามให้คนอื่นลอกน่ะ
เติ้ล: จ้าๆ งั้นพวกเราส่งเลยก็ได้ เอามารวมเดี๋ยวชั้นเอาไปส่งให้
แคลร์: Flame. Teach me please. (เฟรม สอนชั้นหน่อย)
เฟรม: อะไรหรอ
แคลร์: อาน นี้ อ่าน ว่า อา ราย หรอออ?
เฟรม: ภาษาญี่ปุ่นสินะ ไหนๆ
แคลร์: อาน นี้
เฟรม: อันนี้อ่านว่า 大丈夫です Daijobudesu แปลว่า ไม่เป็นไรหรือสบายดี That’s same I’m fine or I’m okay (มันเหมือนกับชั้นสบายดีหรือชั้นโอเค)
แคลร์: แลว อาน นี้ ล่ะ
เฟรม: (คำแบบนี้อีกแล้ว แต่จะไม่บอกเธอก็ไม่ได้ เพราะว่าเธออยากรู้)私はあなたが好きです Watashi wa anata ga sukidesu แปลว่า ชั้นชอบคุณ That’s same…(มันเหมือนกับ…)
แคลร์: I love you right? (ชั้นชอบเธอใช่มั้ย) ช้าน ชอบ เธอๆ
เฟรม: (อีกแล้วสิเนี่ย) -_-‘
นักเรียน: เจ้าเฟรมมันเอาอีกแล้ว น่าเชือดทิ้งซะจริง
ช่วงพักกลางวัน ณ โต๊ะกินข้าวกลุ่ม
แคลร์: What’s that? Flame. (นั่นอะไรอ่ะ? เฟรม.)
เฟรม: This is Stir Fried Chicken with Basil. (นี่คือผัดกะเพราไก่น่ะ)
แคลร์: Can I try it? (ขอชั้นชิมได้มั้ย?)
เฟรม: Sure. (เอาสิ)
แคลร์: Yummy! But spicy why thai people like spicy food? (อร่อย แต่เผ็ด ทำไมคนไทยชอบกินเผ็ด?)
เฟรม: Cuz that’s identity of thai food taste must be tang. (เพราะมันเป็นเอกลักษณ์ของอาหารไทยที่ต้องรสจัดน่ะ)
แคลร์: Oh I see. (อย่างนี้นี่เอง)
แพรวา: ขอนั่งกินด้วยได้มั้ยจ้ะ
แคลร์: แพร
แพรวา: ไงจ้ะแคลร์ สบายดีมั้ย?
แคลร์: ซา บาย ดี
เฟรม: ไม่ค่อยได้เจอกันเลยน่ะ แพรวา
แพรวา: ก็ช่วยไม่ได้นี่ ห้องเราไม่ได้พักตรงกันบ่อยสักหน่อย
เติ้ล: ทำไมแพรวาไม่ชวนเพื่อนมานั่งด้วยล่ะ
แพรวา: เห็นบอกว่าไม่กล้าเข้าใกล้ซันเพราะเขินน่ะ
ซัน: นี่ชั้นผิดเหรอเนี่ย
แพรวา: ก็ช่วยไม่ได้นี่ ซันทั้งหล่อทั้งเก่งแถมยังเป็นเดือนโรงเรียนด้วย ผู้หญิงก็ต้องเกร็งเวลาอยู่ด้วยเป็นธรรมดา
ซัน: ตึ้ก ตึกๆๆๆ (เสียงหัวใจเต้น) (ทำไมเราใจเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย)
แพรวา: เฟรม เย็นนี้ว่างป่ะ
เฟรม: ก็ว่างน่ะ ทำไมเหรอ?
แพรวา: ไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยสิ
เฟรม: ได้สิ งั้นตอนเย็นเจอกันที่หน้าโรงเรียนน่ะ
แพรวา: งั้นชั้นขอไลน์เฟรมหน่อยสิ
เฟรม: อ่ะนี่ไลน์ของผม
แพรวา: งั้นไว้ชั้นจะทักไปนะ
ซัน: (เอาอีกแล้ว ไอ้ความรู้สึกอิจฉานี่มันอะไรกัน)