ซ.ร่มเย็น
ซ.ร่มเย็น
ผมมีโอกาส..ได้มาอยู่ใน ซ. ร่มเย็น ได้ห้าปี
ตอนแรกก็ไม่สู้จะแน่ใจว่าอยู่แล้วมันจะร่มเย็นสมซื่อซอยหรือไม่...
เจ้ขวัญกับงานบ้าน
" ลุงยิ้ม..ลุงยิ้ม...ว่างมั้ยมาดูทีวีให้หน่อยมันไม่มีภาพ..." เสียงยัยขวัญเพื่อนบ้านที่กำลังนั่งซักผ้าอยู่ ตะโกนเรียกเราผ่านรั้วบ้าน....
" เออรอเดี๋ยว..กำลังกินข้าวเดี๋ยวจะไปดูให้..."เราตะโกนข้ามรั้วบ้านออกไปตามประสาคนคุ้นเคยกัน..
ภายในบ้านยัยขวัญ
เรานั่งปรับอยู่พักใหญ่..ในที่สุดภาพและเสียงก็มา..ตามุ่ย แกดีใจมากตบมือฉาดๆที่จะได้ติดตามข่าว น้องชมพู่ และรายการโปรดอื่นๆ...
" คิดตังค์ เท่าไหร่ลุง...." ตามุ่ยจะให้ค่าตอบแทนแก่เรา....เรายิ้มให้ตามุ่ยแล้วบอกปฏิเสธที่จะรับเงิน..
" ไม่หรอก...เรื่องนิดๆหน่อยๆเราเพื่อนบ้านกัน ช่วยได้ก็ช่วยกันไป...มีอะไรจะให้ช่วยก็เรียกได้นะ.." เราบอกแก่ตามุ่ย
บ่ายนี้ อากาศดูอบอ้าวคล้ายฝนจะตกเช่นนั้นแหละ...... แต่บรรยากาศในห้อง บ้านตามุ่ยกลับดูสดชื่นด้วยน้ำจิตน้ำใจที่มนุษย์พึงมีให้แก่กันและกัน...
อสม.ตรวจเยี่ยมแจกยากันยุง
" เปิดประตูหน่อยค่ะ..มีใครอยู่มั้ยจาก อสม.ค่ะ..." เราได้ยินจึงตรงไปเปิดประตูหน้าบ้านจึงรู้วัตถุประสงค์ของการมาของต้นเสียงในครั้งนี้...เธอเป็นเจ้าหน้าที่ อสม.ประจำหมู่บ้านที่คอยดูแลเก็บข้อมูลด้านสุขภาพของคนในชุมชนและครั้งนี้มาเพื่อแจกยากันยุงให้นำไปใช้....
สังคมบ้านเรา....ถ้าจะเทียบกับหลายๆประเทศ ถือได้ว่าน่าอยู่เลยล่ะส่วนใครจะเห็นว่า ไม่น่าอยู่ก็ขอยกให้เป็นสิทธิ์ด้านความคิดเห็นส่วนตัวก็แล้วกันนะครับ....
อีกเรื่องหนึ่ง....ที่อยากนำมาเล่าประกอบ
เมื่อไม่กี่เดือนมานี้..ข้างบ้านมีการถมที่เพื่อเตรียม ปลูกบ้านพักอาศัยใหม่ทดแทนอาคารเดิม ที่ชำรุดจากปลวกที่เข้ามาทำลาย...เพื่อนบ้านจึงชวนให้เราถมที่โดยให้เหตุผลว่า..ถ้าหากปลูกบ้านกั้นรั้วแล้วที่ของเรา จะถมดินยากทางที่ดีถมพร้อมกันเลย...
เหตุผล..ฟังแล้วย้อนแย้งไม่ลง เราจึงตอบตกลง และเตรียมขนย้ายข้าวของเพื่ออำนวยความสะดวกแก่การถมที่...
การขนย้ายข้าวของ เริ่มดำเนินการอย่างรีบเร่ง เพราะฤดูฝนใกล้เข้ามาเต็มที....แต่ของบางชิ้นมันเกินกำลังที่จะขนย้ายจำเป็นต้องหาแรงงานมาเพิ่ม....
เรานึกถึง ยัยขวัญ กับตามุ่ย..เพราะครอบครัวนี้ เขาถนัดงานนี้จนเป็นอาชีพเขาไปแล้ว เราจึงถือโอกาสว่าจ้างเขาเลย...
" มุ่ยว่างมั้ย..จะจ้างให้ช่วยย้ายของสักหน่อย.." เราเดินไปหาตามุ่ยที่บ้านพร้อมบอกความประสงค์..ฝ่ายตามุ่ยตอบตกลงพร้อมเดินทางไปหลังบ้านพร้อมยัยขวัญเพื่อขนย้ายสิ่งของ...
ด้วยฝีมือ ของมืออาชีพ...วงกบและของอีกไม่กี่ชิ้นก็เสร็จ...
" มุ่ย..รับค่าแรงด้วยนะ.."เรายื่นค่าแรงให้
" ไม่หรอกครับ..เพื่อนบ้านกันช่วยกันได้ก็ช่วยกันไปครับ..." เราพยายามที่จะให้เงินแก่เขาสองสามหน แต่ดูเหมือนว่า..เขาเลือกที่จะไม่รับเงินเป็นคำตอบสุดท้ายจริงๆ..
นีเอง..คือ คำตอบที่ว่าทำไม ซอยนี้จึงชื่อว่าซอยร่มเย็น...
มนุษย์..มีความขาดแคลนด้านวัตถุไม่เท่ากัน...แต่บางครั้งคนบางคนก็เลือกที่จะเติมเต็มความสุข ให้แก่ใจตน ด้วยการเป็นผู้ให้ในบางโอกาสทั้งที่ยังขาดแคลนก็มี...
ดอกไม้..ใช่ที่จะเลือกเบ่งบานบนผืนดินที่อุดมเสมอไป...บนพื้นดินอันแห้งผากของทะเลทรายก็ยังมีดอกไม้งามมิใช่หรือ...
ขอบคุณ มิตรรักนักอ่านทุกท่านครับ
สวัสดี..
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
