โทรจิต....
หลังจากทำงานโน่นนี้ แถวๆบ้านเป็นที่เรียบร้อย..เราจึงหยิบหนังสือธรรมะมานั่งอ่านใต้ร่มไม้อย่างตั้งใจเพื่อจะได้แง่คิดดีๆหรือความรู้แปลกใหม่ที่เราไม่มี....
วันนี้ เราอ่านมาถึงหน้าที่ 195 ( ของหนังสือ สัจจะชีวิต ของ สมณะโพธิรักษ์ )
ใจความที่เราสนใจและตั้งคำถามตนเองมานานแล้วว่า...โทรจิต..มันมีจริงรึ และผู้ที่ทำได้มีจริงรึ....และนี่คือความตอนหนึ่งที่จะใคร่นำเสนอกับท่านทั้งหลายได้ศึกษาไปพร้อมๆกันครับ....
รูปครู รักษ์ รักพงษ์
อาตมา.. ( คำนี้ใช้ช่วงท่านบวชแล้ว แต่เหตุการณ์ที่ท่านเล่า อยู่ในช่วงยังไม่ได้บวช ) ปฏิบัติธรรมแล้วได้ทราบมาว่า.....
มีพระรูปหนึ่ง เป็นพระนักปฏิบัติที่เคร่งมากคนนับถือกันว่า ท่านเป็น พระอริยะ..ท่านที่ว่านั้น คือ..ท่านเจ้าคุณนรรัตน์..แห่งวัดเทพศิรินทร์....ท่านไม่รับแขกอาตมาก็อยากจะพบ....
เจ้าคุณนรรัตน์..
อยู่มาวันหนึ่ง..คุณสรวง อักษรานุเคราะห์
บอกว่า..เขาเป็นศิษย์วัดเทพศิรินทร์ เขารู้จักท่านเจ้าคุณนรรัตน์ อาสาจะพาไปพบ..
ท่านเจ้าคุณนรรัตน์..ท่านจะลงโบสถ์สวดมนต์ทำวัตรประจำ หลังจากนั้นท่านจะกลับกุฏิ เราจะได้ดักพบท่านช่วงนั้น....และซักถามพูดคุยกับท่าน...พอไปถึงเราก็รอดั่งว่ารอแล้วรอเล่า จนเลยเวลา ก็ไม่เห็นท่านเลยไปถามกุฏิข้างๆ เขาบอกว่า..." ท่านลงศาลากลับเข้ากุฏิแล้ว.."
อ้าว..! แบบนี้ก็เสร็จแล้วนะซิ..เพราะลงท่านได้เข้ากุฏิแล้ว ท่านจะไม่ยอมออกมาอีกเลยจนกว่าจะถึงเวลา ทำวัตรอีกในวันรุ่งขึ้น..
ประตูหน้าต่าง ก็ปิดเงียบอย่างนั้น ตลอดปีตลอดชาติ...
คุณสรวง ก็เลยอั้นตู้..เพราะไม่มีใครจะไปเคาะประตูเรียกท่านได้ ถึงเคาะท่านก็ไม่เปิด เพราะท่านไม่รับแขกอยู่แล้ว ใครจะเคาะอย่างไรท่านไม่เคยเปิดรับแขกใดๆ...
เราจึงไม่กล้าเคาะ ไม่กล้าใช้เสียงเรียก....
รูปครูรักษ์ รักษ์พงษ์
อาตมาเล่นทางจิต..ฝึกปรือมามิใช่น้อยฤทธิ์ทางใจเคยเล่นมา....
ก็ต้ังใจว่า..เอาล่ะลองดู..ลองของลองวิชาอาตมาดูที่รึ..!
จะลองส่งจิต ส่งโทรจิต ถึงกันว่างั้นเถอะ..!
เราก็พากันมายืน ที่ด้านข้างกุฏิของท่านหันหน้าเข้าไปหากุฏิ เล็งไปยังที่ที่ท่านพักอยู่ตรงนั้น ซึ่งเราก็กะว่า คงเป็นห้องชั้นบนของกุฏิ.....แล้วอาตมาก็..ส่งจิต..ขอพบท่านเรียกกันทางจิตเลย...!
ตอนนั้น การเล่นจิตทาง..ไสยศาตร์-เดรัจ
ฉานวิชา นี่ อาตมาวางมือแล้วแต่ก็ยังพอมีอะไรๆอยู่บ้าง...
สักครู่ใหญ่..ท่านก็เปิดหน้าต่างพลัวะออกมา..ทางหน้าต่างที่เรายืนกันอยู่ และตรงที่เรา..เพ่งจิต..เข้าไปนั่นแหละ...
คุณสรวง..ก็เหรอหรา งุนงง เป็นไปได้ยังไง..?
เพราะธรรมดาแล้ว ไม่มีใครไปรบกวนท่านได้หรอก...ท่านเปิดหน้าต่างออกมาแล้วท่านก็ถามว่า..มีอะไร..?
คุณสรวงหันมาทางอาตมาทำหน้าเลิ่กลั่กหน่อยหนึ่งแล้วก็บอกท่านไปว่า..พาคุณรักมาคารวะท่านครับ..ท่านก็บอกว่า..คารวะที่บ้านก็ได้...
ส่วนอาตมาก็เฉย เพราะว่า คุณสรวง เขาพามานี่..คุณสรวงก็พูดอีกว่า..
" คุณรักเขาอยากคุยธรรมะด้วย.."
ท่านก็ว่า..
" ธรรมะมีอยู่แล้วในพระไตรปิฎกไปอ่านเอา.."
เมื่อท่านพูดเช่นนั้นเราเห็นว่าคงไม่เข้าทีแน่จึงขอคุณสรวงพูดขึ้นเองว่า..
" ผมเองนั่นแหละ อยากมาพบท่าน อยากมาถามไถ่ธรรมะ ผมเป็นนักปฏิบัติธรรม สนใจธรรมะมาก.." อาตมาพูดไปเท่านั้นท่านก็บอกว่า..รอเดี๋ยว...แล้วท่านก็ปิดหน้าต่างชั้นบนลงมาเปิดหน้าต่างชั้นล่าง...
พอท่านเปิดหน้าต่าง เราก็เข้าไปใกล้หน้าต่าง สนทนากับท่านโดยที่ท่านมิได้เปิดประตู ให้เราเข้าไปข้างในนะ...
ท่านถามอาตมาว่า...
" ปฏิบัติอย่างไร..? ถึงไหน ?..มีความลึกซึ้งอย่างไร..?มีอะไร..เป็นอย่างไร.." เป็นต้น
อาตมาก็ตอบไปตามภูมิ และถามไถ่ท่านไปตามภูมิ ก็รู้สึกว่าได้สัมผัสรับรู้ว่าท่านมีความเข้าใจ ในธรรมะ อย่างนั้นๆขนาดนั้นๆ...
อาตมายืนคุยกับท่านราวชั่วโมงกว่า...จนกระทั่งถึงบทจบ จะกล่าวลา....ท่านก็อวยพร ให้เข้าถึง นิพพาน เร็วๆ...
เป็นอย่างไรบ้างครับ มิตรนักอ่านทั้งหลายกับสาระ บางช่วงบางตอนจากหนังสือ (สัจจะชีวิต ของ สมณะโพธิรักษ์) ที่นำมาสรุปสู่กันฟัง..ส่วนตัวแล้วก็ได้ข้อสรุปว่า..
จิต..คนเรานั้นฝึกได้ จะให้ไปทางไหนล่ะฝึกดี...ก็ได้ดีเป็นที่อาศัย..ฝึกชั่วก็ได้ชั่วตามเผารน...
วันนี้..คงนำสาระมาฝากกันเพียงนี้ก่อน...วันหน้า จะสรุปสาระน่ารู้จากกนังสือเล่มนี้มาฝากกันต่อ..ในตอนต่อไปจะมีเรื่องใดมาสรุปสู่กันฟังนั้น..คอยติดตามก็แล้วกัน...
ขอบคุณ เจ้าของภาพและผู้ติดตามทุกท่าน
สวัสดี...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
