"กับพี่เหลือง : คำว่าง่ายก็ต้องง่ายสิวะ"
ท้องฟ้าสีดำคลายความเข้มข้นลง ระลอกสีน้ำเงินละลายลงใกล้เชิงภูเขา ฟ้า เทา เป็นส้ม เหลือง เหมือนป่าไม้คายตะวันออกมาดูแลวิถีชีวิตคน
ยาสีฟันทำหน้าที่บาทหลวงชะล้างบาปแอลกอฮอล์รอบลิ้น มือก็พัลวันยัดของเข้ากระเป๋า แจ็คเก็ตสุดหล่อเข้าคู่กับยีนสีกรม น้ำท่าอาบพอพิธีแหกขี้ตา เดี๋ยวอัณฑะจะสั่นเกินไปกับอากาศบนเขา
เป้าหมาย ปางอุ๋ง ระยะทาง 117.1 กม. ระยะเวลา 3 ชั่วโมง (อย่างต่ำเตี้ย เผื่อแวะพัก ล้มขาหัก หาไรแดก เม้ามอย และเผื่อลีลา)
ภาระ ประสบการณ์ กระเป๋า
เพื่อนร่วมทาง รถมอไซแก่ลงพุงกับเบรคที่ไม่เบรคด้านซ้าย
และอุปสรรค โค้งนับร้อยกับฤดูฝน
ถ้ากลิ้งลงเขาแล้วไม่ตายคงได้บรรยายพยาบาลภาคเหนือ
------------
รับลมไม่ถึง 5 นาที บ้านเรือนเริ่มห่างกัน ต้นไม้เริ่มคืบคลานเข้าตา ผมหายไปในปากทางเข้าป่า สู่เขาวงกตกระเพาะโหดร้าย เพลงของทริปนี้เป็นเสียงแหลมๆจากลมภูเขา
ระหว่างทาง ผมเจอป้ายบ่งบอกโค้งอันตรายเหลืองอร่าม แก๊งของมันยืนขนาบข้าง อุบัติเหตุเกิดบ่อยครั้ง ใช้เกียร์ต่ำ ทางคดโค้ง และอีกมากเรียงเหมือนรอรับวิญญาณคนตายเพิ่ม
ซึ่งดูดแรงผมมาก ทั้งการประคองล้อ เบรค มองรถสวนมา ด้วยโค้งที่แม่งหักจนศอกหักได้จริงๆ เกือบเรียกได้ว่าเหมือนขับรถทางตรงแล้วมึงระลึกว่าต้องกลับรถ 360 องศา และไอ้โค้งยังเป็นทางขึ้นลงๆๆที่โคตรพ่อโคตรแม่ลาดชัน
"มาไอ้ฝัด ถ้าล้มก็อย่าให้ถึงตาย" ผมพูดคำนี้ตลอดทาง
.
.
ทางเริ่มขึ้นบ่อยกว่าลง ทิวทัศน์เป็นอะไรที่พวกบ้าถ่ายรูปสามารถเก็บรูปทุก 10 เมตร เมตรละ 50 รูปไปประกวดวิวยอดเยี่ยมระดับโลกได้ แต่เขาอาจตายก่อนอัพโหลดเพราะถนนแคบ ทางตรงน้อย ท่าโพสต์หลายชั้นอาจกินพื้นที่รถบรรทุก
สูงขึ้นไป ป่าไม้ชะอุ่มเขียวถูกฝุ่นธรรมชาติสีขาวโอบล้อม ผมอยู่ในหนัง the mist เวอร์ชั่นสัตว์ประหลาดเป็นรถบรรทุก การหายใจเข้าเหมือนสมุนไพรฟรีล้างความรู้สึกลบออกหมดจด
------------
7.00 ประมาณ จุดชมวิวดอยกิ่วลม มอไซขอพักร่าง มันต้องการน้ำมัน ผมก็ต้องการบรรยากาศ ซึ่งก่อนจะไปรับมัน ผมต้องการเยี่ยว หลังควบมอไซแก่มาหลายสิบนาที
"ห้องน้ำธรรมชาติเลยครับ" พี่เสื้อเหลืองเดินมาแนะนำ แกชี้โพรงด้วยสายตา มือมุดในรูเสื้อหนีหนาว ผมวิ่งไปริมหญ้า ปลดเนื้อรูปร่างลูกชิ้นปลามาปลดทุกข์รับลม มันเกลียดผมใช่เล่น
"มาจากปายเหรอครับ?" ผมถาม พลางเช็ดเชื้อลูกชิ้นปลา
"ใช่ครับ นี่มาเที่ยวเหรอครับ" พี่เหลืองถามกลับ
"ใช่ครับ" "มาคนเดียว สุดยอดเลย"
"ขอให้กลับคนเดียว อย่าเป็นศูนย์คนเลย" มุกราคาถูกมักนำมาจับจ่ายมิตรภาพเบื้องต้นกับคนแปลกหน้า
พี่เหลือง ชื่อนี้ทุเรศไปต้องขออภัยพี่ เส้นผมหนาดก คล้ายหมวกกันน็อคกักเก็บความชื้น บางเส้นแยงเข้าหูจนชิน กระดูกใบหน้าโดดเด่น ตาดำฉ่ำเยิ้มเล็กน้อย ลำคอเปล่งเสียงเชื่องช้า โทนหวาน ดูเป็นหนุ่มใจดี
"โหหห" ปากพี่เหลืองอ้ากว้าง "ขับด้วยเบรคแบบนี้ขึ้นมาถือว่าเก่งนะครับ ด้วยประสบการณ์น้อย" แกเช็คเครื่องยนต์ให้ทันที เมื่อเห็นว่าความมั่นใจบนใบหน้าค่อนข้างน้อย
"รถเช่าที่นี่ส่วนใหญ่ก็สภาพธรรมดาค่อนแย่ ฝรั่งมันทำล้มกันเยอะ น้องเลือกมาค่อนข้างดีมาก"
"เบรคไม่ดีแบบนี้เหรอครับ" "ใช่ ถือว่าดี กับ 100 บาทต่อวัน ยิ่งความคึกความซ่าของฝรั่งด้วย"
สันดานฝรั่งจะตรงข้ามกับเอเชียใต้อย่างไทย ยิ่งไกลบ้าน พวกมันยิ่งห้าว พันธุกรรมแฝงคอนเซปมาด้วยคำว่า you only have one life คืออะไรที่เร้าความสนุกให้ตนและเพื่อน มันทำโดยไม่แม้จะเกรงใจห่าเหวใดใด (ไม่ทุกคน) ข้อดีคือความอิ่มเอมในการใช้ชีวิตหนึ่งชีวิตของพวกมัน
ครั้งอยู่เกาะเต่า ชื่อเสียงอย่างเกาะที่นักท่องเที่ยวตายเยอะ มาจากปากคนทำข่าวทั้งนั้น สาเหตุการตายมาจากการอัพยาเกินขนาด ห้าวดำน้ำลึกเกินการดูแลพนักงาน บ้างอกหัก ไม่ผูกคอตามหานางตะเคียน ก็ว่ายตามหารักแท้กับนางเงือกซะเลย
คนไทยเจอน้อย จะห้าวในต่างดินแดน เกรงใจหรือไม่มั่นใจ บอกยาก หลายปัจจัยห่อหุ้มเจ้าจิ๋วหลิวของเอเชีย ทั้งขนบถ่อมตัว รากวิถีตะวันออก จะห้าวหาญก็ต้องใช้เวลา ถ้าไม่ห้าว ก็ไม่เห็นเสียหาย สงบก็ยังเป็นการใช้ชีวิตที่อิ่มเช่นกัน
.
.
"ไกลมั้ยครับ และยากแค่ไหน กว่าจะถึงปางอุ๋ง" หัวผมไร้ซึ่งข้อมูล มีแต่ความห้าวและวิธีกลิ้งตกเขายังไงให้จับกิ่งไม้ทัน
"นี่ยังไม่ถึง 1/4 ของทั้งหมด"
"แล้วทางยากประมาณนี้มั้ยครับ" ผมยังรอคอยข่าวดี
"ยากกว่านี้นะ" พี่เหลืองกอดอกขำเสียงอ้อยในคอ
ชิบหาย ฟันผมขบแน่นเปล่งเสียงในใจลึกๆ
"ช่วงนี้หน้าฝนด้วย พี่จะบอกว่า ถ้าฝนตก อย่าหยุดขับนะ"
"ห้ะ?" คำพูดพี่เหลืองทำผมงง
"แถวนี้สภาพอากาศของเขาแต่ละลูกไม่ค่อยเหมือนกัน ถ้าน้องขับไปซักพัก เดี๋ยวฝนมันหยุดเอง" พี่เหลืองหน้านิ่งเฉย
แกยังแนะนำอย่างต่อเนื่องว่าเหนื่อยต้องพัก ห้ามฝืนห้ามประมาท ช้าแต่ชัวร์ มอไซเกียออโต้ไม่เหมาะอย่างยิ่งจะผจญความโหดด้วยความโหด คราวหลังใช้กระปุกหรือวิบากจะเหมาะ แต่คราวหลังคล้ายกับโอกาส ไม่เคยมีกำหนดเวลา ผมรอมันไม่ได้ มันก็ไม่เคยหยุดให้ใครรอ
"พี่ขับไปไหนเหรอครับ?" ผมนึกคึกถามแก เรายังยืนจ้องกับความว่างเปล่าในม่านหมอก ด้านหลังคือทิวทัศน์สุดเถื่อน คนขยันตื่นยังคงดี๊ด๊าหามุมที่ตัวเองดูดีพอจะแย่งซีนวิวได้
"พี่ไม่ได้ไปไหนนะ พอดีชอบขับรถเล่นหน่ะ มารับลม" แกตอบ
.
งานอดิเรกของพี่เหลืองคือสิ่งที่ผมต้องคุ้ยค้นเวลาว่างมาทำเป็นหลักเดือนหลักปี น่าอิจฉา ถึงมองนานเข้าภูเขาจะน่าเบื่อลงบ้าง แต่ปอดกับหัวใจยังต้องการความชุ่มชื้นแบบนี้
ทั้งช่วงอารมณ์ชีวิตผู้ใหญ่ลงมาถึงจุดพลอดรักวัยรุ่น ที่นี่รับฝากรับยืมได้หมด
สวนสาธารณะในเมืองคอนกรีตหนีหาย ตัวเลือกหย่อนตูดผ่อนคลายกลายเป็นแอร์ในพื้นที่ทุนนิยม ผมไม่ได้รักพื้นกระด้างของห้าง มันไม่อ่อนโยน ด้านนอกก็ไม่สนุกจะเดินเล่นชมอาทิตย์กลมโตบนหน้าต่าง ยิ่งต้องโต้คลื่นกระเบื้องและหลบฉลามสองล้อขับมาแดก ไม่รวมสารพิษต่อโสตแก้วหูนับล้าน มันเป็นความสาธารณะที่มากเกิน
.
คำว่าเดินเล่นนอกบ้านไกลจากชีวิตคนเมืองไปทุกที สิ่งที่ควรจะง่ายเสือกเกิดขึ้นไม่ง่ายเลย
สำหรับชาวธนบุเรี่ยนแห่งธนบุรี คงต้องทน
.
.
"เดินไปชมวิวได้นะครับ ตามสบายเลย แต่ผมว่าระหว่างทางสวยกว่าเยอะ" พี่เหลืองที่ยืนอยู่ริมถนนยืนให้พื้นที่กับตัวเอง
"งั้นผมลาเลยนะครับ ขอบคุณที่แนะนำครับ" ผมกล่าวลา
"เดินทางปลอดภัย ระมัดระวังครับ"
"ไม่เคยคิดว่าคำอวยพรจะศักดิ์สิทธิ์จนวันนี้" แกขำที่ผมสุดหายใจเข้าลึกถึงลำไส้ หมวกรวบคางผมตึง น้ำดื่มเอ่อล้นเพดานปาก กระเป๋าโดดขี่หลัง เร่งเครื่อง
"ทำยูทุปเหรอครับ? ดูเหมือนยูทุปเปอร์เลย" พี่เหลืองถาม
"ไม่ครับ แค่หาเรื่องเล่าเรื่อยเปื่อย" นั่นสิ ถ้าจะมีวีดีโอ คงปฏิเสธจะถ่ายคลิปเอง ผมเกลียดกล้องเวลามันแย่งสายตา
.
เสียงลมร้องเพลงอีกครั้ง หมอกทยอยไหลเข้าใบหู อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ยังมีความสุขดี
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
