#ฉันมาไกลเหลือเกิน
#ฉันมาไกลเหลือเกิน
" หลับเถิดปวงประชา ยังมีคนกล้าคอยคุ้มภัย
ขอใช้ความรู้ทางกฎหมาย เพื่อให้ได้นิติรัฐนิติธรรม"
ผมนั่งคิดทบทวนว่า..ทำไมเราต้องมาเหนื่อยกับชีวิตมากมายเหลือเกิน ซึ่งชีวิตตอนนั้น..ตั้งแต่ เรียนป.ตรี ถึง ป.เอก.. ทำไมเราไม่ใช้ชีวิตเหมือนเพื่อนตำรวจด้วยๆ กันที่เขามุ่งหวังสะสมในทรัพย์ที่เป็นรูปร่างจับต้องได้ แต่ผมเองต้องดิ้นรนเพื่อให้ได้ใบปริญญาเป็นเพียงกระดาษใบเดียวที่ต้องใช้เงินทอง เวลา เพื่อมันซึ่งความสำเร็จมันจับต้องไม่ได้ก็ตาม
ผมไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทเท่าที่ควรจะต้องมีเพราะว่าอาชีพข้าราชการตำรวจ..ต้องมีบุคคลเข้ามาใกล้ชิดมาก เหตุผลหนึ่งที่ต้องห่างไกลจากเพื่อนฝูงมากคือเรื่องการศึกษาตั้งแต่ระดับปริญญาโท นิติศาสตร์ ที่ ม.รามคำแหง เมื่อปีพ.ศ.๒๕๕๐ ที่ผมต้องเรียนภาคพิเศษเรียนตอนเย็น ทุกวันจันทร์ ถึง วันศุกร์ และวันเสาร์เต็มวัน ชีวิตประจำวันอยู่กับ ๆ การทำงานและเดินทางมาเรียนหนังสือจากจังหวัดฉะเชิงเทรา เข้า กทม. 2 ปี ทำให้สังคมเพื่อนฝูงน้อยลง ผมเรียนจบ ป.โท ในปี พ.ศ.๒๕๕๒ รับปริญญาปี พ.ศ.๒๕๕๓ และก็เรียนต่อ ปริญญาเอกด้านกฎหมายที่ ม.รามคำแหง ต่อเนื่องเลย..
ยิ่งกับเพื่อนร่วมงานแล้วไม่มีเวลาได้แสดงมิตรภาพหลังจากเลิกงานเท่าที่ควรนัก..ชีวิตผูกติดกับ ตำรา หนังสือวิชาการ มหาวัทยาลัยรามคำแหงเพราะว่า ผมต้องกู้เงินจากธนาคารกรุงไทย 1 ล้านบาท เพื่อมาเป็นทุนการศึกษาและสร้างโอกาสให้ตัวเองในอนาคต ..จนกระทั่งเมื่อเรากลับไปถิ่นเดิมที่จังหวัดฉะเชิงเทรา..รู้สึกว่า..เคว้งคว้างบ้างเล็กน้อยเพราะว่าพี่ๆ น้องๆ เพื่อนต่างแยกย้ายไปเจริญก้าวหน้าในชีวิตราชการตำรวจ แต่ก็ไม่ได้หนักใจอะไรเพราะว่าทุกอย่างมันไม่เสถียร..
เรื่องอนาคตเรื่องการวางแผนชีวิตที่เหลืออยู่..ผมต้องเลือกเดินทางนี้แล้วก็ต้องสู้ต่อไป...บางครั้งกลับมาถามตัวเองว่า..ฉันมาไกล..มาไกลเหลือเกิน..ไม่คิดจะเดินๆก้าวเดินหวนกลับ...เรายังต้องมีภารกิจรับใช้สังคม ประเทศชาติ ด้านสติปัญญาแก้ไขกฎหมายให้เป็นนิติรัฐนิติธรรมต่อไป..ตราบที่หนึ่งสมองจะทำได้เท่าที่ความสามารถจะทำได้..........
สุขเถิดปวงประชา..ยังมีคนกล้าคอยคุ้มภัย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
