ฅนรัก แคมป์
ตอนที่1:กำลังใจ
"ยี่สิบก็อยู่ได้แล้วหนุ่ม"
หนึ่งในบทสนทนาของเรื่องเล่านี้
20ทุกเมนู
เมื่อครั้งเดินทางที่ลพบุรี ข้างสถานีรถไฟมีร้านขายกาแฟรถพวงมอไซค์คันเล็กๆคันหนึ่ง ที่เขียนป้ายติด "ผู้พิการ,เร่ร่อน ไม่คิดสตางค์"
ความคลาสของร้านธรรมดาๆนี้ดึงดูดสายตาเราจึงเดินเข้าไปสั่งชาเย็น1แก้ว จึงเกิดบทสนทนากันได้พักหนึ่ง
ผม:ชาเย็น1แก้วครับลุง
ลุง:ท้องรึป่าวหนูลุงไม่คิดตังค์คนท้องนะ?
แฟน:ไม่ค่ะๆไม่ได้ท้องค่ะ😅
ผมนี่ขำลั่นเลยคือ..ชุดนางให้มาก🤣
ลุงยื่นชาเย็นแล้วผมรีบรับด้วยความร้อนของแดดที่กระหายนํ้าพร้อมดื่มไปหนึ่งอึก..
"ฮือ..อร่อยมากครับลุง เท่าไรครับ"
ลุงหันมามองหน้าผมแล้วยิ้มด้วยความดีใจ
พร้อมกับบอกผมว่า"20บาทครับ"
ผม:ถูกจังง่ะลุง
ลุง:"ยี่สิบก็อยู่ได้แล้วหนุ่ม"
ผมได้แต่ยิ้มปริกแล้วควักเงินจ่ายแล้วเดินจากไป
แบบงงๆว่าเราควรจ่ายลุงเขาเท่านี้จริงหรอ
นึกย้อนที่ไรก็ทำให้นึกได้ ลุงผู้ไม่เอาเปรียบโลกนี้ ทั้งที่รู้ว่าเราเป็นนักท่องเที่ยว เเถมซํ้ายังมี
นํ้าใจเผื่อแผ่กับคนที่มีน้อยกว่า เรื่องนี้มันจึงยํ้าเตือนผมอยู่เสมอๆ เมื่อความเห็นเเก่ตัวเข้ามาครอบงำ😇
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
