5 ธันวาคม 2563
สวัสดียามบ่าย
-บางอย่างในตัวเธอ....ที่ฉันชอบ-
สิริมา อภิจาริน
เก็บเสื้อผ้า หนังสือ ตำรับ ตำรา ใส่รถ เดินทางไปปัตตานี
ออกเดินทางจากกรุงเทพฯ ตีห้า ในปี 2539 ไปทางทุ่งสง แวะกินเช้า กินกลางวัน ตามทาง ถึงหาดใหญ่ มืดแล้ว หาข้าวกิน หาโรงแรมนอน ตื่นสายหน่อย กินอาหารเช้า แล้วแล่นเข้าปัตตานี
ชีวิตปรับตัวใหม่่หมด นับแต่บ้านสู่แฟลทอาจารย์ อากาศ(ฝนแปด แดดสี่) อาหาร (เผ็ด) ภาษา(ไทยใต้- ไทยมาลายู-อาหรับ) ลูกศิษย์ปอโท(ไทยพุทธ-ไทยมุสลิม) ยังไม่เปิดปอเอก
พื้นที่เข้าพบชาวบ้าน : หมู่บ้านชาวประมง ชาวลุ่มน้ำสายบุรี ต้นน้ำ กลางน้ำ ปลายน้ำและ พรุ
ไม่มีเวลาเขียนหนังสือ กระทั่งปี 2541 น้องแมว Somtawin Chanyawong โทรศัพท์ มาคุย- พี่หายไปไหน อยากให้พี่เขียนหนังสือเหมือนเดิม กลับสู่แสงสี ของวงการเขียนอย่างเดิม
ถามน้อง : เขียนยังไง สตรีสาร ลลนา เลิกไปหมดแล้ว
แมวขอให้เขียนบทความลง Reader's digest ที่เธอเป็น บก.
เชื่อว่าเพราะแมวประสาน น้องจ้อน แห่ง -ดิฉัน-ได้ติดต่อมา ขอเรื่องสั้น
เมื่อขอ มีหรือไม่เขียน
เขียนเรื่องสั้นให้ -ดิฉัน-ด้วยความเต็มใจ เท่าที่พอหาเวลาได้
รู้สึกดี แม้ไม่เบิกบาน ชุ่มฉ่ำ เหมือนเขียนให้ สตรีสาร และ ลลนา ซึ่งรู้จัก บก. และผู้อ่าน ชนิดซี้ปึ้ก
ประมาณ ปี2543 น้องสาวหล่อ ซึ่งเพียรโทร.หาพี่สิริมา พบแต่บ้านว่างๆ ในกทม.
ได้ยินเสียงตอบรับจากอาจารย์วันหนึ่ง ปิดเทอมช่วงสั้นๆ พี่สิริมาเดินทางกลับบ้าน กรุงเทพฯ
น้องถาม พี่หายไปไหน อยากขอรวมเรื่องสั้น
-บางอย่างในตัวเธอ...ที่ฉันชอบ-จึงได้เกิดขึ้น
เป็นการทำงาน ทั้งภาพปก ภาพประกอบ ทางอีเมลทั้งสิ้น เพราะถึงเวลา อาจารย์ต้องเดินทางกลับปัตตานี
ด้วยความเก๋าของน้องและการประสานงานอย่างละเอียดทุกขั้นตอน ได้หนังสือออกมา ถูกใจผู้เขียนที่สุด
เรื่องในเล่มนี้ทั้งหมด ลงพิมพ์ใน-ลลนา เรื่องสั้นน่าอ่านหกเรื่อง และเรื่องสั้นขนาดยาวแปดตอนจบ เรื่อง -เสื้อคลุม หนึ่งเรื่อง
พระเอกของ-เสื้อคลุม- เป็นคนมีเสื้อคลุม คือมีโลกส่วนตัวสูง ประมาณคุณอิน/อินจ๋า ในพ.ศ.นี้ สมควรปล่อยให้ทำงานอย่างเพลิดเพลิน อย่าไปรบกวน เป็นกัลยาณมิตร ต่อกัน
มีเรื่องสั้น ที่ผู้เขียนชอบมากๆ สองเรื่อง
เรื่องสั้น-บางอย่างในตัวเธอ...ที่ฉันชอบ- นางเอก เบื่อบุรุษสุภาพ
...ฉันเบื่อผู้ดี ฉันชอบพวกนุ่งกางเกงยีนส์ ใส่แจ๊กเก็ตหนัง เดินส่ายอาดๆ ฮึดฮัดๆ เดินไปไหนเตะนั่นถีบนี่ โมโหไปซะทุกอย่าง...(หน้า57 รวมเล่มครั้งที่2)
เรื่องสั้นเรื่องนี้ ตั้งใจบอกผู้อ่าน
สำหรับ บางคน ...มีเพียงบางอย่างในตัวเรา(หรือเขา)เท่านั้น ที่เรา(หรือเขา)ชอบ ไม่ใช่ ทุกอย่าง
ถามว่า-ทำไม
ในเรื่องสั้น -อย่าเลย อย่าถาม- นางเอกรำพึงว่า
...เรากลายมาเป็นคนสนิทสนมกลมเกลียว เกือบจะมีดวงตาคู่เดียวกัน มีความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียว ฉันเกือบจะคิดว่าเรารักกัน ด้วยว่าหลายครั้ง เธอทำให้ฉันรู้สึกว่า ใจฉันอย่างไร ใจเธอก็อย่างนั้น...(หน้า 73 รวมเล่มครั้งที่สอง)
น้องสาวหล่อบอกพี่สิริมา
: ครั้งหนึ่งหนูเคยเป็นคนบอกรักง่ายๆ แล้วที่หลังก็มาบอกเขาว่า รักแบบเพื่อนนะ
เขาบอกหนูว่า รักก็คือรัก ไม่มีรักแบบเพื่อน
พี่สิริมาบอกน้อง : แม่พี่สอนไว้ รักพ่อรักแม่ รักเพื่อน คือรัก
รักแฟน รักคนรัก รักคู่ครอง คือรักใคร่ มันต้องสองแรงประกอบกัน
(ขอบคุณแม่มากๆจ้ะ ลูกจำตลอดชัวิต แม่ตอบ เมื่อลูกถาม : แม่ๆ คนเรารักพ่อรักแม่ หรือรักแฟนมากกว่ากัน)
ถ้าไม่ครบ การเป็นกัลยาณมิตรต่อกัน ดีที่สุด
เพราะตามที่บอกข้างต้น
...บางคน มีเพียงบางอย่างในตัวเท่านั้น ที่เรา(หรือเขา)ชอบ ไม่ใช่ ทุกอย่าง...
* บางอย่างในตัวเธอ...ที่ฉันชอบ-รวมเล่มครั้งที่1 ส.ป้อนคำ 2544
** ครั้งที่สอง ส.แสงดาว 2552
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
