24 ธันวาคม 2563
กลับบ้าน
สิริมา อภิจาริน
รวมเรื่องสั้น-กลับบ้าน-รวบรวมเรื่องสั้นน่าอ่าน 13 เรื่อง ลงพิมพ์ใน สตรีสาร และ ลลนา
เริ่มตั้งแต่ ช่วง สิริมา อภิจาริน เรียนจบปริญญาเอกกลับมาทำงานเป็นวิทยากร และหัวหน้าโครงการวิจัย นำทีมลูกศิษย์ฝึกอบรมการวิจัยสี่สิบกว่าชีวิต เข้าพื้นที่เก็บรวบรวมข้อมูลการวิจัย ปีละสองโครงการ
เริ่มงานนี้ เมื่อปี 2531อายุ 39 เป็นอาจารย์ ตอนทำงานในออฟฟิศแต่งตัวเรียบร้อย ตอนเข้าพื้นที่ เช่ารถสองแถว
ปีพศ.นั้นถนนหนทาง เข้าหมู่บ้าน ยังเป็นดินแดง ฝุ่นฟุ้ง เข้าพื้นแต่ละครั้ง เจอฝุ่น ชนิดลงจากรถผมแดงเป็นฝรั่ง แว่นกันแดดเอาไม่อยู่ ต้องคลุมหัวปิดหน้า ปิดตาดังในภาพ ไม่รู้ใครเป็นใคร ต้องคลุมถึงจะหายใจได้ ไม่งั้นสูดฝุ่นกันเต็มปอด ใช้ผ้าเช็ดหน้าแหย่เข้า ในรูจมูก ดึงผ้าออกมา ผ้าเป็นสีแดงตามฝุุน
เรื่องสั้น 13 เรื่องในเล่ม เรียงลำดับตั้งแต่เรื่องที่หนึ่ง-กลับบ้าน- (กลับจากอเมริกา) จนถึงเรื่องสุดท้าย-ชาวประมง -เขียนเมื่อโอนไปทำงานที่ปัตตานี ปี 2539 เมื่อใช้ทุนรัฐบาลให้ที่ทำงานเดิมครบถ้วน เกินให้นิดหน่อยแล้ว
กลับบ้าน-เขียนเมื่อนำทีมเข้าพื้นที่ครั้งแรก ในภาคกลาง จังหวัดหนึ่ง พักโรงแรมในตัวเมือง
โรงแรมยุคนั้น เป็นโรงแรมธรรมดาๆ
ตกค่ำน้ำไม่ไหล ทีมสี่สิบกว่าคน ไม่มีน้ำอาบ ต้องย้ายที่พักกันตอนสี่ทุ่ม เพราะรอแล้ว รอเล่า น้ำไม่มา
สี่สิบกว่าชีวิต จองโรงแรมล่วงหน้าก่อนมา กลางดึกเช่นนั้นการหาที่พักรวมสำหรับคนสี่สิบกว่าคน ไม่ใช่ง่าย
ไม่ไกลจากโรงแรม มีสถานอาบอบนวด ขนาดใหญ่ มีอพาร์ทเมนต์สร้างใหม่ สำหรับสาวนวดให้ได้พักหลังเลิกงาน
เสี่ยเจ้าของบอกเราว่ามีห้องเพียงพอ ให้ทีมวิจัยสี่สิบกว่าชีวิตเข้าพักอย่างสบาย น้ำไหล ไฟสว่าง
พักได้ห้องละสองคน หญิงคู่หญิง ชายคู่ชาย อาจารย์ดอกเตอร์สาว ได้พักคนเดียว
เพิ่งเคยพักร่วมอพาร์ตเมนท์เดียวกับสาวๆโรงนวด เป็นที่ชื่นอกชื่นใจ
ยามเช้า พวกเราออกไปทำงาน น้องๆสาวนวดเดินสวนพวกเราเข้าที่พักหลังเลิกงาน
ยามค่ำพวกเรากลับจากทำงาน หน้าดำ หัวกระเซิง เข้าที่พักน้องๆเดินสวนเราออกไปทำงาน อาบน้ำ แต่งตัวสวย ใส่น้ำหอมๆกำจาย
ทุกคืนพวกเราต้องประชุมเกี่ยวกับแบบสอบถามและข้อมูล ที่ได้จากพื้นที่ตั้งแต่สองทุ่มครึ่งยาวไปถึงตีเท่าไหร่ก็แล้วแต่ เสี่ยจัดห้องประชุมใหญ่ติดแอร์ไว้ให้โดยไม่คิดเงิน
เป็นห้องสำหรับอาเสี่ยทั้งหลายของเมือง มาประชุมแชร์
ในห้องประชุมใหญ่ มีห้องเล็กๆหลายห้อง เป็นห้องอาบน้ำ อ่างจากุซซี่
เสี่ยใจดีพาทีมวิจัย ชมห้องอาบน้ำวน ไม่เว้นห้องโถงใหญ่ ตู้กระจกมหึมา ไฟสว่าง สาวๆนั่งในตู้ ขาวผ่อง งามสะพรั่ง ภายใต้แสงไฟ
เย็นวันสุดท้ายของจังหวัดนั้น พวกเราเสร็จงานเร็ว กลับถึงที่พักประมาณห้าโมง น้องๆยังไม่เดินสวนออกไปทำงาน ยังคงพักผ่อนกันสบายๆ
ได้เห็นน้องคนหนึ่ง ปล่อยผมยาว ใส่เสื้อคลุมนอน ในอ้อมแขนกอดตุ๊กตาผมทอง มือผอมๆใช้หวีเล็กๆ หวีผมตุ๊กตา ใบหน้าสงบ ไม่สนใจใครทั้งสิ้น
จริงๆแล้ว นางงามห้องนวดทั้งหมดนั้น ไม่ได้สนใจพวกเราซึ่งแต่งตัวแย่เข้าพื้นที่ทุกวันสู้ฝุ่นกันยิบตา พวกเธอเมินพวกเราด้วยซ้ำ ประมาณอาชีพใครอาชีพมัน
เขียนเรื่อง-กลับบ้าน-ด้วยความสะเทือนอารมณ์ลึกๆ กับภาพน้องผู้หญิงซึ่งพักชั้นเดียวกัน หาเวลาว่างจากการทำงาน เล่นตุ๊กตา ซึ่งเธออาจไม่เคยมีโอกาสได้แตะต้องเลยในวัยเยาว์กว่านี้ หากไม่เลือกมาทำอาชีพนี้
เป็นหลากหลายชีวิตที่ได้พบ หลังกลับจากเรียนจบปริญญาสูงสุดของการศึกษา แต่ไม่ใช่ของชีวิต
อีกเรื่อง เขียนด้วยความประทับใจจากพื้นที่เช่นกัน คือเรื่อง -หมอดู -แม่หมอตาบอดในหมู่บ้าน อยู่เรือนโย้เย้ บรรดาลูกศิษย์รู้กิตติศัพท์ ความแม่นจากชาวบ้าน พากันไปให้แม่หมอทำนายทายทักโชคชะตา นัยว่าทายแม่นราวกับตาเห็น
แม่หมอมองเห็นชีวิตของคนอื่น ทายอนาคตของคนอื่น ทว่าไม่สามารถมองเห็นหรือทำนายชีวิตของตนเองกับเพื่อนร่วมหมู่บ้านได้ว่า เมื่อไหร่ มือของรัฐบาล/องค์กรส่วนกลาง จะยื่นถึงท้องถิ่น เพื่อคุณภาพขีวิตที่ดีขึ้นของทุกคน
นิทานก่อนนอน-เป็นเรื่องสั้นที่เขียนเองอ่านเอง เมื่อไหร่ก็หัวเราะเมื่อนั้น กับนิทานก่อนนอน ที่บรรดาสามี สรรมา
บอกเล่าแก่ภรรยา ในแต่ละคืนที่กลับบ้านดึกดื่น หรือไม่กลับเลย รับรองไม่มีซ้ำกัน
เส้นตาย-เรื่องสั้น สัมผัสความรักครั้งแรก ในวัย42
เหลือเชื่อที่ก่อนหน้านี้ เคยคิดว่ารู้จักความรักที่สุดแล้ว หลังผ่านการเขียนเรื่องยาว -เมื่อน้ำใสไหลริน ไม้เมืองหนาว ทะเลหน้าฝน และ ปลาหนีน้ำ
ในเรื่อง-เส้นตาย-ทุกตัวอักษร ยอมจำนนกับความจริงที่ว่า...รักคืออะไร
เรื่องสั้นเรื่องสุดท้าย-ชาวประมง-
งานชิ้นแรกจากปัตตานี เมื่อได้สัมผัสหมู่บ้านและชีวิตชาวประมงทั้งไทยและมุสลิม
ชีวิตของคนเราไม่ใช่เรื่องง่าย แต่จะง่ายหรือยาก ความงามของชีวิตคือการมีบ้านให้กลับ หลังความพ่ายแพ้ หรือชัยชนะ ไม่ว่าบ้านของเราจะเป็นคฤหาสน์ หรือห้องเช่าเท่ารูหนู
ช่วงนี้ พวกเราหลายคนอาจกลับบ้านได้ยาก ไม่ว่าบ้านในต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ เพราะพิษโควิด-19
ชีวิตคือการอดทน ไม่นานโรคระบาดจะผ่านไป ไม่มีสิ่งใดอยู่จีรัง
ปิดหน้ากากอนามัย กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ เมื่อทางเปิด ด่านเปิด ทุกคนจะได้กลับบ้าน เยี่ยมเยียนคนที่รักที่รอคอยสมใจ
*กลับบ้าน รวมเล่มครั้งที่หนึ่ง ส.ศิลปาบรรณาคาร 2542
** ครั้งที่สอง ส.แสงดาว 2554
..........
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
