( เบียร์ดำ- เบียร์ขาว เพื่อนกันตลอดไป)
สำหรับคำว่าเพื่อนแท้ คือคำที่ทุกคนอยากมีเเละอยากรักษา
เอาไว้ให้นานที่สุด หรือตลอดชีวิต จริงๆมั้ยครับ😊😊
วันนี้ผมเจอรูปเก่ารูปนี้น่าจะสมัย 6 ปีที่แล้ว ตอนที่ผมกับเพื่อนยังเป็นนักศึกษาปี2กันอยู่เลย เพื่อนผมคนนี้มีชื่อว่า เบียร์ ใช่ครับ เบียร์ ชื่อเหมือนผมเลย เพื่อนในห้องก็จะเรียกผมสองคนว่า เบียร์ขาว-เบียร์ดำ คู่หูอันตราย 5555
ผมจำวันเเรกที่เจอมันได้ ตอนที่เข้ามาสอบเอกดนตรีที่ราชภัฏเชียงใหม่คนมาสอบเยอะมากเป็นร้อยๆคน ต่างคนต่างที่มา ต่างพ่อต่างแม่ แต่สุดท้ายโชคชะตาก็ทำให้ผมได้มาเจอเบียร์ดำเพื่อนของผมคนนี้
เบียร์ดำเป็นเด็กหัวเกรียนๆผิวคล้ำๆหน้าคมๆเป็นคนอีสานที่มาอยู่เหนือ ผมนั่งหลังมันรอเข้าสอบปฏิบัติ พอจะเข้าสอบไอ้นี่ดันลืมเอาสายเเจ็คกีต้าร์มาซะงั้น มันเลยหันมาถามผมว่า “นายๆ เรายืมสายเเจ็คหน่อยเดี๋ยวเราเอาออกมาคืน” ผมก็เอาเเจ็คให้มันยืมสอบในตอนนั้นแล้วมันก็เอามาคืนพร้อมกับคำว่า “ขอบคุณนะนาย” หลังจากสอบเสร็จก็แยกย้ายกันโดยที่ไม่ได้ถามชื่อถามอะไรกันเลย
และเเล้ว วันปฐมนิเทศก็มาถึง
ผมขึ้นมาเชียงใหม่ก่อนสองวันเพื่อจะได้รอปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ ซึ่งผมก็นอนโรงเเรมข้าง มหาลัย ซึ่งเป็นโรงเเรมที่ถูกมาก แต่ก็เก่ามากๆเช่นกัน ผมพักอยู่โรงเเรมนี้เป็นเวลา 1 วันเต็มๆพอตอนกลางคืนก็รู้สึกหิวขึ้นมาจึงออกไปเดินหาอะไรกิน และผมก็เหลือบไปเห็นเด็กหัวเกรียนคนหนึ่งซึ่งหน้าคุ้นๆกำลังยืนซื้อก๋วยเตี๋ยวอยู่ร้านข้างๆ นั่นก็คือ เบียร์ดำ นั่นเอง
เราจึงทักทายกัน พูดคุยถามไถ่กันเรื่อยเปื่อย มันก็ถามผมว่า “นายพักที่ไหนหรอ มานอนกับเรามั้ยถ้าไม่มีที่นอน เรานอนกับเพื่อนเราอีกคนนึงที่โรงแรมใกล้ๆนี่ ถ้านายมาก็ดีเลยเราจะได้ช่วยกันหาร ค่าห้องได้ถูกลงหน่อย “
ผมตอบอย่างไม่ลังเลเลย “ เอาสิ เราไปพักด้วย” เพราะผมก็รู้สึกว่าโรงเเรมที่ผมอยู่ภายในมันดูเก่าวังเวงชอบกล เลยไปนอนกับเพื่อนน่าจะสบายใจกว่า ผมก็เลยไปพักกับเบียดำเเละเพื่อนของมันอีกคน จนเสร็จวันปฐมนิเทศ
เเละก็ถึงเวลาเข้าหอ ของนักศึกษาปี1
หอผมอยู่โซนข้างหลังมหาลัย เวลาไปเรียนเราก็จะเดินไปเรียนกัน เดินไปกินข้าว เดินไปซื้อของ ด้วยความที่ไม่มีมอเตอร์ไซด์ไม่มีจักรยาน ผมเเละเบียร์ดำจะเดินไปไหนมาไหนกันตลอด เคยเดินรอบคูเมืองเชียงใหม่เพื่อหาร้านเครื่องดนตรีเพื่อจะไปซื้อกีต้าร์ไว้ไปเรียนด้วยนะตอนนั้น 😂😂😂😂 เพราะต้องประหยัดค่าใช้จ่ายทุกๆอย่าง เราจึงต้องใช้วิธีการเดินนี่เเหละอย่างน้อยก็ประหยัดค่ารถเเละได้ออกกำลังกายด้วย พอตกเย็นบนดาดฟ้าก็จะมีผมและเบียร์ดำนั่งเเต่งเพลงกันอยู่อย่างนั้นตรงนั้นประจำทุกๆวัน มันเป็นวิถีชีวิตของพวกเราไปเเล้ว ณ ตอนนั้น
ผมกับเบียร์ดำจะเป็นคนง่ายๆ ไลฟ์สไตล์เหมือนกัน ชอบดนตรีเเนวเดียวกัน ติดดินเหมือนกัน ไม่หัวสูงกันสักเท่าไหร่เนื่องจากพื้นเพมาจากเด็กบ้านนอกที่ฐานะพ่อแม่ไม่ได้มีเงินเท่าไหร่ เราจึงอยู่กันง่ายกินกันง่าย เข้าใจกันตลอด ไม่เคยทะเลาะกันสักครั้งเดียว มีอะไรจะพูดกันตรงๆ มีกินด้วยกัน อดก็อดด้วยกัน มีครั้งนึงช่วยกันหาเงินเหรียญบาทเพื่อให้ครบสิบห้าบาทไปซื้อมาม่าสามห่อมาต้มแบ่งกันกิน😂😂 มีอะไรแบ่งปันกันมาตลอด เวลาผมร้องไห้มันช่วยปลอบ เวลามันร้องไห้ผมช่วยปลอบ เวลามีอะไรไม่สบายใจเราสองคนจะนั่งปรับทุกข์กันเเละรับฟังกันอย่างเข้าใจ
และเเน่นอน เราสองคนมีความฝันเเบบเดียวกันคือการได้เป็นศิลปิน มันคือความฝันของนักศึกษาดนตรีส่วนใหญ่ใฝ่ฝันผมได้แนวคิดเเละความอดทนจากเพื่อนคนนี้มามากมาย ความจริงใจ และช่วยเหลือกัน เห็นอกเห็นใจผู้อื่น คือสิ่งที่เบียร์ดำมี เเละทำให้เราเข้ากันได้ดีเป็นเพื่อนสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไรจนถึงวันนี้ มีทุกข์ร่วมทุกข์ มีสุขร่วมเสพกันอย่างแท้จริง
จนถึงวันที่เราต้องแยกย้ายกัน เบียร์ดำกลับไปอยู่ที่เชียงราย ผมอยู่ที่เชียงใหม่ เรายังติดต่อกันตลอดถึงเเม้จะไม่ได้เจอกัน มีเวลาไปเที่ยวหากันอยู่บ่อยครั้ง. เพราะคำว่าเพื่อน เราไม่ได้เป็นแค่ชั่วคราว มันเป็นกันไปตลอดชีวิต.
เกินกว่ารัก มากกว่าคำว่าผูกพันธ์
เบียร์ดำ- เบียร์ขา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
