🐰 เอ็ดเวิร์ด ทูเลน ตามหาหัวใจไกลสุดฟ้า
📖 เคท ดิคามิลโล เขียน
งามพรรณ เวชชาชีวะ แปล
✏ สวัสดีค่า วันนี้แอดจะมาแนะนำหนังสือประเภทวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง เอ็ดเวิร์ด ทูเลน ตามหาหัวใจไกลสุดฟ้า หลายคนเห็นปกหนังสือแล้วคงจะร้องอ๋อยาวๆๆ ใช่ไหมล่ะ ใช่แล้วค่าหนังสือเล่มนี้เคยปรากฏในซีรีย์เกาหลีเรื่อง You Who Came From The Star มาแล้วค่าเป็นหนังสือที่พระเอกของเรื่องชอบหยิบมาอ่านอยู่บ่อยๆ เป็นเรื่องของกระต่ายกระเบื้องที่ไม่เคยสนใจใส่ใจในความรักกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ต้องใช้เวลานานกว่าจะได้ความรักกลับคืนมา
และสำหรับใครที่ไม่มีเวลาอ่านเรื่องราวทั้งหมดของหนังสือวันนี้แอดเลยทำเรื่องย่อมาฝากจ้า
📖 กาลครั้งหนึ่งมีกระต่ายกระเบื้องตัวหนึ่ง ชื่อ เอ็ดเวิร์ด ทูเลน มีเจ้าของเป็นเด็กหญิงเล็ก ชื่อ อะบีลีน ทูเลน เด็กหญิงรักและชื่นชมกระต่ายกระเบื้องตัวนี้มากปฏิบัติต่อกระต่ายกระเบื้องเหมือนเป็นวัตถุชิ้นพิเศษ และทุกคืนก่อนนอน อะบีลีน จะพูดกับเอ็ดเวิร์ด ว่า ฉันรักเธอ เอ็ดเวิร์ด แต่ เอ็ดเวิร์ดไม่เคยใส่ใจและสนใจในความรักของอะบีลีนเลย และจุดเริ่มต้นเรื่องราวความรักของ เอ็ดเวิร์ด ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
เมื่อ เอ็ดเวิร์ด ต้องเดินทางข้ามทะเล พลัดพรากตกลงสู่ก้นมหาสมุทร จนมีอวนขนาดใหญ่ของชาวประมงยก เอ็ดเวิร์ด ขึ้นมาจากก้นมหาสมุทร เป็นเวลาเนิ่นนานทีเดียวที่ เอ็ดเวิร์ด อยู่กับชาวประมง จนลูกสาวของชาวประมงไม่พอใจและนำ เอ็ดเวิร์ด มาทิ้งที่กองขยะ
วันคืนผ่านไป ที่ เอ็ดเวิร์ด ต้องนอนจมอยู่บนกองขยะแล้ว เอ็ดเวิร์ด ก็นึกถึงนิทานเรื่องเจ้าหญิงที่รักใครไม่เป็น จนถูกสาปให้เป็นหมูป่าอัฟริกัน เพราะเจ้าหญิงไม่รักใคร เอ็ดเวิร์ด เข้าใจแล้วตอนนี้ เพราะเอ็ดเวิร์ด รักอะบีลีนไม่มากพอ และเอ็ดเวิร์ด ก็คิดถึงตายายชาวประมง กระต่ายเริ่มสงสัยว่า หรือนี่คือความรัก จนวันหนึ่ง เอ็ดเวิร์ด ได้ยินเสียง ฟืดฟาดเหมือนเสียงดมกลิ่นของสุนัข และกองขยะก็แยกออกจากกัน เอ็ดเวิร์ด รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกสุนัขงับหูลากออกมาจากกองขยะ และคาบ เอ็ดเวิร์ด วิ่งมาหยุดที่หน้าชายเร่รอนคนหนึ่งเขาได้จับ เอ็ดเวิร์ดขึ้นมาจากพื้น แล้วพูดว่าเจ้าคงเป็นของเล่นของเด็กสักคนหนึ่งที่รักเจ้า แล้วพลัดพรากจากมา เป็นอีกครั้งที่ เอ็ดเวิร์ด รู้สึกบาดลึกหัวใจ และเป็นอีกครั้งที่เอ็ดเวิร์ด คิดถึง อะบีลีน เอ็ดเวิร์ด ร่วมเดินทางกับชายเร่รอนเป็นเวลาเจ็ดปี ก่อนจะถูกชายแปลกหน้าจับโยนลงรถไฟตอนออกเดินทาง เอ็ดเวิร์ด ตกลงกระทบพื้น และกลิ้งลงไปตามเนิ่นเขา
ตอนเช้าดวงอาทิตย์ขึ้น มีหญิงชราคนหนึ่ง เดินมาตามถนนและสะดุด เอ็ดเวิร์ด นางใช้คันเบ็ดดันตัว เอ็ดเวิร์ด ขึ้นมา และบอกว่าต้องมีประโยชน์และต้องเกิดประโยชน์ได้กับทุกอย่าง หญิงชราได้นำ เอ็ดเวิร์ด ไปตอกหูตรึงไว้กับเสาไม้เพื่อทำเป็นหุ่นไล่กา จนมีเด็กชายคนหนึ่งที่หญิงชราจ้างมาช่วยทำงานที่ไร่ได้เห็น เอ็ดเวิร์ด เขาสนใจในตัว เอ็ดเวิร์ด และคิดว่า เอ็ดเวิร์ด ไม่ควรมาเป็นหุ่นไล่หา หลังจากที่ตะวันลับขอบฟ้า เด็กชายได้กลับมาที่ไร่อีกครั้งเพื่อมาพา เอ็ดเวิร์ด ออกไปจากไล่นี้
เด็กชายวาง เอ็ดเวิร์ด ไว้บนบ่าและออกเดินทางจนมาถึงบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งข้างในบ้างมีเตียงสองเตียงกับตะเกียงน้ำมัน เด็กชายวาง เอ็ดเวิร์ด ไว้บนปลายเตียง ก่อนจุดตะเกียง และเดินไปปลุกน้องสาวของเขาที่กำลังหลับอยู่ น้องต้องตื่นแล้วนะ น้องรัก ดูสิพี่มีอะไรมาให้ เด็กชายพูดกับน้องสาว เด็กหญิงเล็กๆลุกขึ้นและเริ่มไอ ไม่เป็นไรนะเขาบอกเธอ แล้วเด็กชายก็เดินมาหยิบ เอ็ดเวิร์ด และบอกกับเด็กหญิงว่า นี่พี่ให้เธอ กระต่าย เด็กหญิงพูด และอุ้ม เอ็ดเวิร์ด มาไว้ในอ้อมแขน เอ็ดเวิร์ด รู้สึกถึงความประหลาดที่ถูกประคองกอดไว้อย่างนุ่มนวลแบบนี้
หนึ่งเดือนผ่านไป กลายเป็นสองเดือน สามเดือน สี่เดือน ห้าเดือน และในเดือนที่หกเด็กหญิงที่ป่วยอยู่ก็ได้ขาดใจ เด็กชายได้แต่ยืนข้างๆและบอกน้องสาวให้หายใจ เอ็ดเวิร์ดได้หล่นจากอ้อมแขนของเด็กหญิง ฉันรักเธอนะ เอ็ดเวิร์ดคิด เด็กชายอุ้ม เอ็ดเวิร์ด ขึ้นมาและพูดว่า เราไปกันเถอะ เราจะไปเมมฟิสกันนะ
เด็กชายพา เอ็ดเวิร์ด มาหาเงินที่เมืองเมมฟิส เขาเล่นหีบเพลงปาก และใช้เชือกผูกแขนขาของ เอ็ดเวิร์ด เพื่อที่จะทำให้กระต่ายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงได้ และใช้กล่องเปิดฝาไว้เพื่อเชิญชวนให้คนหยอดเหรียญ เอ็ดเวิร์ดไม่เพียงโหวงเหวงว่างเปล่าแต่ยังรู้สึกปวดร้าวด้วย ฉันรู้จักรักเป็นแล้ว รักเป็นสิ่งร้ายกาจ ฉันแตกร้าว หัวใจแตกสลาย ในที่สุดดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าและท้องถนนมืด เด็กชายหยุดเล่นหีบเพลงปาก เขาหยิบกล่องขึ้นมาแล้วพูดว่า เรามีเงินพอซื้ออะไรกินนะ
ร้านอาหารข้างทางเรียงแถวทอดไปตามแนวยาวของถนน เด็กชายเดินเขาไปนั่งที่เคาน์เตอร์และวางเอ็ดเวิร์ดพิงเคาน์เตอร์ไว้เพื่อกันตก หลังจากนั้นเด็กชายก็เริ่มสั่งอาหาร ด้วยความหิวทำให้เด็กชายสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะอาหารถูกยกมาเสิร์ฟ เด็กชายกินทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะ เมื่อพนักงานมาเก็บจานไป เธอจึงวางบิลค่าอาหารไว้ เด็กชายหยิบขึ้นมาและพูดกับเอ็ดเวิร์ดว่า ฉันมีเงินไม่พอหรอก ก่อนที่จะเรียกพนักงานเสิร์ฟและบอกกับเธอว่า ผมมีไม่พอหรอก อะไรนะคะ พนักงานเสิร์ฟพูดขึ้นและบอกว่าเธอคุยกับเจ้าของร้านเถอะ ชายร่างใหญ่เดินออกมาจากครัวพร้อมกับถือตะหลิว เขาพูดคุยกับเด็กชาย ด้วยอารมณ์โมโห เด็กชายจึงถามเขาว่า คุณเคยเห็นกระต่ายเต้นรำมาก่อนไหมครับ เด็กชายวางเอ็ดเวิร์ดลงบนพื้น แลัวหยิบหีบเพลงปากออกมาบรรเลงเพลงและเอ็ดเวิร์ดเต้นตามจังหวะ ชายร่างใหญ่มองดูเด็กชายก่อนจะคว้าเอ็ดเวิร์ดขึ้นมาและเหวี่ยงสุดแขนกระแทกเคาน์เตอร์ ทำให้หัวเอ็ดเวิร์ดแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วโลกทั้งใบของเอ็ดเวิร์ดก็ดับลง
ขณะที่ช่างซ่อมตุ๊กตากำลังเช็ดทั่วใบหน้าของเอ็ดเวิร์ด เขาก็พูดกับเอ็ดเวิร์ดว่า หัวเจ้าแตก ฉันซ่อมให้แล้ว ฉันนำเจ้ากลับมาจากโลกแห่งความตาย หัวใจของฉันต่างหาก เอ็ดเวิร์ดคิด หัวใจของฉันหรอกที่แตกสลาย ฉันจะซ่อมแซมเจ้าให้กลับสู่สภาพเดิม เจ้าจะได้สวมชุดสูทโก้หรู ช่างซ่อมตุ๊กตาพูดกับเอ็ดเวิร์ด และเขาก็จัดการซ่อมแซมขัดเช็ดถูเอ็ดเวิร์ดพร้อมกับชุดสูทโก้หรู แล้วเอ็ดเวิร์ดก็ถูกนำขึ้นไปจัดวางไว้บนชั้นตุ๊กตา เพื่อโชว์ให้ลูกค้าได้เห็น
วันแล้ววันเล่าเวลาผ่านไปฤดูกาลผันเปลี่ยน เอ็ดเวิร์ดนั่งอยู่บนชั้นวาง และข้างๆเอ็ดเวิร์ดก็มีตุ๊กตาโบราณตัวหนึ่งที่ถูกซ่อมแซมมาเหมือนเอ็ดเวิร์ดวางอยู่ข้างกัน หวัดดีจ๊ะ ตุ๊กตาโบราณร้องทัก หวัดดี เอ็ดเวิร์ดตอบ แล้วทั้งสองก็พูดคุยและทำความรู้จักกันมากขึ้น ตุ๊กตาโบราณบอกเอ็กเวิร์ดว่า เธอต้องเต็มไปด้วยความหวังนะ เธอต้องอาบอิ่มด้วยความหวัง เธอต้องสงสัยว่าใครจะรักเธอ เธอจะรักใครเป็นคนต่อไป และเอ็ดเวิร์ดตอบตุ๊กตาโบราณว่า ฉันพอกันทีแล้วกับความรัก มันเจ็บปวดเกินไป และความมืดก็เข้าครอบคลุมจนทั่วร้าน
เช้าวันต่อมามีลูกค้ารายแรกเดินเข้ามาในร้าน เด็กหญิงตัวเล็กๆกับพ่อ ต้องการอะไรพิเศษหรือเปล่า ช่างซ่อมตุ๊กตาถาม หนูมามองหาเพื่อนค่ะ และเด็กหญิงก็จ้องไปที่ตุ๊กตาโบราณที่นั่งอยู่ข้างเอ็ดเวิร์ด และช่างซ่อมตุ๊กตาก็เดินมาหยิบและส่งเธอให้กับเด็กหญิงคนนั้น ก่อนที่เด็กหญิงจะเดินออกจากร้าน ตุ๊กตาโบราณก็ร้องบอกกับเอ็ดเวิร์ดว่า จงเปิดใจ ใครคนหนึ่งจะมา ใครคนหนึ่งจะมาหาเธอ แต่เธอต้องเปิดใจก่อน เป็นครั้งแรกที่หัวใจของเอ็ดเวิร์ดระริกไหว อีกครั้งที่หัวใจของกระต่ายกระเบื้องเปิดกว้าง
เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ มีผู้คนหมุนเวียนเปลี่ยนกันเข้าออกร้านมากหน้าหลายตา เอ็ดเวิร์ด ทูเลน เฝ้ารอ ใครคนหนึ่งจะมา ใครคนหนึ่งจะมารับเธอ เอ็ดเวิร์ดทวนคำพูดของตุ๊กตาโบราณซ้ำแล้วซ้ำอีก แล้วใครคนหนึ่งก็มาจริงๆ
เธอเป็นเด็กเล็กๆ อายุห้าขวบ มากับแม่ของเธอและเดินไปรอบๆร้านแล้วหยุดตรงหน้าเอ็ดเวิร์ดในขณะที่แม่ของเธอกำลังหุบร่มอยู่ ช่างซ่อมตุ๊กตาก็พูดว่า คุณผู้หญิง โปรดดูลูกสาวด้วยครับ เธอเงยหน้าขึ้นจากร่มที่ยังกางอยู่ ลูกอุ้มอะไรอยู่จ๊ะ กระต่ายจ๊ะ ลูกสาวตอบ หนูอยากได้กระต่ายตัวนี้จ๊ะ เด็กหญิงอุ้มเอ็ดเวิร์ดไว้ในวงแขนเธอกอดไว้แน่น แล้วแม่ของเธอก็เดินเข้ามาและหยุดข้างเด็กหญิงเล็กๆ และก้มมองเอ็ดเวิร์ด เธอทิ้งร่มในมือและยกมือขึ้นแตะล็อกเก็ตที่ห้อยคออยู่ และเอ็ดเวิร์ดก็เห็นและรู้ทันทีว่านั้นไม่ใช่ล็อกเก็ตแต่เป็นนาฬิกาพก นาฬิกาของเอ็ดเวิร์ดที่อะบีลีนเคยให้ไว้กับเอ็ดเวิร์ดเวลาอะบีลีนไปโรงเรียน เอ็ดเวิร์ดใช่ไหม อะบีลีนถาม ใช่ เอ็ดเวิร์ดตอบ เอ็ดเวิร์ด เธอพูดอีกครั้งอย่างมั่นใจ ใช่ เอ็ดเวิร์ดตอบ ใช่ ฉันเอง
หนังสือมีทั้งหมด 215 หน้า
ราคา 220 บาท
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
