#ไม่มีเด็กคนไหนชอบโดนบ่นหรอก ขนาดเราโตขนาดนี้ยังรู้สึกอึดอัดเลย #บ่น กับ #สอน ไม่เหมือนกัน... #คำบ่น เต็มไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด รำคาญใจ ส่วน #คำสอน มักเป็นถ้อยคำที่แสดงออกถึงความใส่ใจ เต็มไปด้วยคำรัก
คำบ่นมักพลาดสาระสำคัญ และไม่ได้ตั้งอยู่บนเหตุและผล
ขณะที่คำสอน สร้างกระบวนการเรียนรู้อย่างเป็นเหตุเป็นผล
บ่นบ่อย ๆ ลูกก็เบื่อ เบื่อเมื่อไรกลับกลายเป็นฟังหูซ้ายทะลุหูขวา รู้ตัวอีกทีเราก็จะรู้สึกว่า
"ลูกไม่เชื่อฟัง"
"ลูกดื้อจัง"
"ลูกไม่น่ารักเลย"
ทั้งที่จุดเริ่มต้นนั้น เราเป็นคนเริ่มเองทั้งสิ้น
...บ่นทุกเรื่อง
...เอาผิดทุกเรื่อง
...เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็บ่น ทำน้ำหก กินข้าวเลอะเทอะ น้ำไม่อาบ ถึงเวลานอนไม่นอน ฯลฯ กลายเป็นหงุดหงิดรำคาญใจทั้งคู่
เมื่อเริ่มบ่น เราก็หงุดหงิด
ลูกถูกบ่น ลูกก็ไม่สุขใจ
การแก้ไขก็คือ การพูดสอนด้วยเหตุผล
/พูดด้วยใจเมตตา พูดด้วยความรัก
/ นั่งยอง ๆ ให้สายตาเสมอสายตาลูก ไม่ใช่ยืนจ้องเขม็ง มือเท้าเอว ดูน่ากลัว
/ น้ำเสียงห่วงใย ใส่ใจ ไม่ใช่ตะคอกปาว ๆ ด้วยความหงุดหงิด
/ สอนเสร็จแล้ว กอดสักที ให้ลูกรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง ว่าพ่อแม่พร่ำสอนเพราะรัก ไม่ใช่พร่ำบ่นเพราะเป็นเด็กไม่ดี
อย่างที่แอมป์เกริ่นไป ขนาดเราโตป่านนี้ยังเบื่อคนบ่นเลย ลูกก็ไม่ต่างกันค่ะ ดังนั้น เน้นสอนแบบค่อย ๆ พูด ค่อย ๆ เติมความรู้ อะไรทำได้ อะไรไม่ควร เพราะอะไร อย่างไร
อาจใช้เวลาในการอธิบายมากหน่อย แต่ให้ผลลัพธ์ที่ดีในระยะยาวนะคะ ลองทำดูค่ะ ❤️
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
