-ก่อนจะสาย-
-Before it's too late"
"ฉันอยากหลับไหลไปตลอดกาล"
ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนที่เปลือกตาของฉันจะปิดลง...
"I want to sleep forever"
I speak in a soft voice before my eyelids close ...
ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของฉันนั้นมันช่างแสนสาหัส ฉันแบกรับทุกสิ่งทุกอย่าง ชีวิตของฉันมีแต่ความทุกข์จนฉันแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าหน้าตาของความสุขนั้นมันเป็นยังไง
My past life has been very tough. I carry all everything..My life is so full of misery that I could hardly remember what the face of happiness is like.
วันนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ฉันเหนื่อยมามากพอแล้ว ฉันอยากทิ้งทุกอย่างเอาไว้ตรงนี้ ฉันอยากจะหายไปซะ....
Today i'm so tired... I've been tired enough. I want to leave everything here. I want to disappear ....
ร่างของฉันที่กำลังนอนหลับใหลสะดุ้งตื่นกลางดึก ฉันเบิกตาโพลงแต่ก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนถนนสายหนึ่ง
"ฝันเหรอ?" ฉันถามตัวเอง
My sleeping body woke up in the middle night. I open my eyes, And I found myself on a road.
"Am I dreaming?" I asked myself.
มีเพียงแสงส่องสว่างลงมาตามทางข้างหน้า ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน หรือว่า...ฉันจะตายไปแล้ว...
Only a light shines down on the road ahead. I don't know where i am..Or I'm already dead ...
สิ้นสุดความคิดนั้นฉันพยามบอกกับตัวเองว่ามันไม่จริง...ฉันวิ่งออกไปตามทางเพื่อหวังว่าจะพบใครสักคน
Ending that thought, I try to tell myself that it isn't true ... I run out of the way and I hope to meet someone.
จริงๆแล้วฉันยังมีอะไรหลายสิ่งที่อยากทำ ยังอยากใช้เวลากับคนที่ฉันรัก ฉันยังไม่อยากจากไปตอนนี้....ที่บอกว่าอยากหายไปนั่นเป็นเพียงเพราะความเหนื่อยล้าที่ถาโถเข้ามาจนทำให้ฉันคิดแบบนั้น...
Actually, I still have a lot of things that I want to do. I still want to spend time with people i love and I don't want to pass a way right no ....I had said that I want to pass away, it's just because of the exhaustion that got in me that made me think like that ...
"มีใครอยู่ไหม ช่วยพาฉันกลับไปที"
ฉันตะโกนออกไปสุดเสียงหวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยพาฉันกลับไป.
"Is there anyone? Please take me back. "
I shouted with a loud shout, I hoping that someone could bring me back.
"ข้ามารับตัวเจ้า"
เสี้ยงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังมาจากเบื้องหน้า
ชายร่างสูงใหญ่กำยำกำลังเดินตรงเข้ามาหาฉัน
ตึก..
ตึก...
ตึก....
เสียงฝีเท้าของคนร่างใหญ่เข้าใกล้มาเรื่อยๆพร้อมกับหยุดตรงหน้าฉัน...
"I came to take you go"
A cold low voice from the front.
A big tall man walking to me ..
thuk..
thuk...
thuk....
The sound of the footsteps of a large figure drew nearer and stopped in front of me ...
"ได้โปรด...ฉันยังไม่อยากจากไปตอนนี้...ครอบครัวและคนที่ฉันรักคงจะเสียใจมาก
ให้ฉันได้กลับไปเถอะนะ"
ฉันได้แต่วิงวอนหวังว่าชายร่างสูงจะเข้าใจ
"Please ... I don't want to go now ... My family and my lover will be very sad.
Let me go back. "
I pray that the tall man will understand.
"เจ้าเองไม่ใช่รึที่ต้องการจะมาที่นี่ ในเมื่อเจ้าไม่ต้อองการมีชีวิตอยู่ต่อ ข้ามีก็หน้าที่มารับตัวเจ้าไป"
สุดเสียงทุ้มมือหนาคว้าเข้าที่แขนของฉัน
"Aren't you wanting to come here? When you don't want to alive, so I have a duty to pick you up. "
With a deep voice, a thick hand grabs my arm.
"ได้โปรด...ได้โปรดเถอะนะ ฉันคิดได้แล้ว...ให้ฉันได้กลับไปเถอะ ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับไปใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความหวัง แม้จะเจอกับอุปสรรคมากมายแค่ไหน เมื่อฉันล้มฉันจะรีบลุกขึ้นมา"
"Please ... Please I have realized... please let me go back. I promise that I will live life with worth. I will go on living with hope.
Although are many of an obstacles, When I fall, I will hurry get up. "
"ชะตาของเจ้ายังไม่ขาด ข้ามาเพื่อเตือนสติเจ้า
หากเจ้าเลือกที่จะจากไปแล้ว เจ้าจะไม่มีวันได้กลับไปในโลกที่เจ้าจากมาอีก รวมถึงเจ้าจะไม่มีวันได้พบกับคนที่เจ้ารัก การตัดสินใจเพียงชั่ววูบนั้นสามารถพรากลมหายใจของเจ้าไปตลอดการ..."
"You're not die" I come to remind you.
If you choose to leave, you will never return to the world you left. And you will never meet the one you love. That momentary decision can take your breath away forever ... "
"ขอบคุณนะคะที่มาเตือนสติฉัน ที่ผ่านมามันเป็นอารมณ์ชั่ววูบนึงของฉันเท่านั้น"
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"Thank you for coming to remind me. In the past, it was only my sudden mood. "
I speak with a trembling tone.
"เจ้าจงเดินกลับไปตามทางที่มีแสงสว่างนั่นแล้วเจ้าจะพบทางที่กลับไปยังโลกของเจ้า"
สิ้นเสียงชายร่างใหญ่ก็หายวับไปในเงามืด
"Walk back to the light way, and you will find the way back to your world."
At the end of the voice, the big man disappeared into the shadows.
ฉันตั้งสติแล้วหันหลังเดินกลับไปตามทางที่ชายร่างใหญ่บอก....
I conscious and turned back in the direction that the big man said ....
เฮือก..
ฉันเบิกตาโพลงแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่คุ้นเคย..
"ฉันกลับมาแล้ว"
ฉันทั้งรู้สึกดีใจและขอบคุณที่ได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง ฉันตั้งใจจะใช้เวลาทุกวินาทีให้มีค่าที่สุด เมื่อใดที่ท้อถอยฉันจะให้กำลังใจตัวเองให้มากๆ.
GASP!..
I opened my eyes and found myself lying in bed in a familiar room ..
"I'm back."
I am both glad and thankful to come back to alive again. I will spend all every second with worth. Whenever when I give up, I'll give myself a lot of encouragement.
พวกคุณเองหากกำลังหมดหวังหรือท้อถอย ฉันอยากให้คุณรีบลุกขึ้นมาให้เร็วที่สุดอย่าจมอยู่กับที่เดิมนานๆ ถ้าไม่มีใครให้กำลังใจ อยากให้คุณเดินไปที่หน้ากระจกแล้วยิ้มให้กับตัวเอง บอกกับตัวเองว่า "ฉันรักเธอนะไม่ว่าจะทุกข์จะสุขฉันจะอยู่ตรงนี้ข้างๆเธอตลอดไป"
If you are giving up. I want you to get up as soon as possible, don't be in the same place for a long time. If there is no one to encourage, I want you walk to in front of the mirror and smile at yourself. Tell yourself that "I love you, no matter how miserable or happy I will always be here beside you"
Cr. pictures : Pinterest
#เรื่องเล่า
#เรื่องสั้น
#fiction
#คำคม
#ปรัชญา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
