ขอบคุณความล้มเหลวในชีวิต...ที่ทำให้รู้ว่าบนโลกใบนี้ยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะ
เรื่องที่จะเล่าในครั้งนี้ เกิดจากประสบการณ์โดยตรงของตัวเอง เพราะเพิ่งจะคิดว่า ตัวเองมักรู้สึกลึกๆ ตลอดว่าตัวเองทำได้ (ไม่ว่าอะไรก็ตาม) แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่แบบนั้น
เมื่อวานนี้ (3/2/2564) ได้มีโอกาสได้เข้าไปสอบในตำแหน่งหนึ่งของกระทรวง....ขอไม่พูดถึงรายละเอียดมาก ซึ่งเป็นการทดสอบวัดระดับภาษาอังกฤษทั่วไป
หลังจากได้รับข้อสอบจนกระทั่งสอบเสร็จภายใน 2 ชั่วโมง เราได้ข้อคิดชีวิตมา 2 อย่าง คือ
1. เราไม่ได้เก่งทุกอย่าง
หลายๆ ครั้งที่เราเอาแต่โทษตัวเองเมื่อทำผิดพลาด หรืออะไรก็ตามไม่สำเร็จ ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายนั้นๆ ได้ รู้สึกอายที่จะพูดออกมา เพราะมันเหมือนเราโชว์จุดด้อยของตัวเองให้คนอื่นรู้ ซึ่งเรารู้สาเหตุแล้วว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้น...
ตั้งแต่เด็กจนโต เราแทบไม่เคยล้มจากความผิดพลาด เราไม่เคยได้เจ็บและเรียนรู้จากมันมาก่อน เราไม่เคยต้องคิดว่าจะไปทางไหน หรือต้องมาตัดสินใจว่าจะเลือกและต้องยอมรับกับสิ่งที่เลือกด้วยนะ เราค่อนข้างโดนสปอยจากคนรอบข้าง และมันก็ฝังในหัวเราตลอดว่าเราเป็นคนเก่ง....
จริงๆ มันไม่ใช่ความผิดของใคร ซึ่งมันก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่เรามาคิดได้ แต่ในใจมันก็เจ็บปวดมากพอสมควร กับการที่ต้องยอมรับในความไม่สำเร็จ แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือ การรู้จักยอมรับในจุดนั้น พร้อมจะเรียนรู้ และสู้ต่อไป
2. ความสำเร็จไม่ได้มาเพราะโชคช่วย
เราเชื่อว่าคงมีหลายคนแหละที่เคยคิดแบบนี้ "ถ้ามันใช่ของเรา ยังไงเราก็ได้"
ใช้สัญชาตญาณล้วนๆ ซึ่งไม่ได้หมายความว่ามันจะเป็นไปไม่ได้นะ ซึ่งเราเป็นบ่อยครั้ง เอาตรงๆ ทุกวันนี้แม่เรายังบอกให้เราไปสวดมนต์ แล้วขอพรกับพระอยู่เลย แต่แม่ไม่เคยบอกใหเราอ่านหนังสือ หรือขยันใฝ่หาความรู้
อันนี้ไม่ได้อยากมาขายแม่ตัวเอง แต่เรากำลังยกตัวอย่างให้เห็นภาพว่า มันน่าจะมีอะไรที่ผิดพลาดทางความคิดของตัวเองนิดหน่อยจากคำสอน
พอมาคิดได้ ก็แอบขำกับตัวเองเหมือนกัน เพราะมองย้อนกลับไปในอดีต เราสอบติดมหิดลได้ ติดศิริราชได้ แม่งไม่ได้มาเพราะโชคช่วยอย่างเดียวปะวะ เราอ่านหนังสือเป็นบ้าเป็นหลัง ทบทวนข้อสอบซ้ำไปมา จนกว่าจะคล่อง แม้คะแนนจะไม่ได้สูงลิบ แต่ก็มากพอที่จะสอบติดในสิ่งที่เคยหวังไว้ได้ ซึ่งระหว่างทาง ทุกครั้งที่มีสอบ ฝึกงานจนจบเกียรตินิยมอันดับ 1 มาได้ มันใช่เพราะความพยายามของตัวเองหรอกหรือ เราแทบไม่ได้สวดมนต์อ้อนวอน หรือเข้าวัดทำบุญอะไร แต่ทำไมเราถึงประสบความสำเร็จในอดีตได้ และหวังลึกๆ ว่า คงจะยังไม่สายไปที่เพิ่งมาคิดได้เอาตอนนี้ ฮ่าๆๆ
แม้จะสอบไม่ติด แต่อย่างน้อยเราก็ได้ข้อคิดและประสบการณ์ที่ดีล่ะเนาะ (ปลอบใจตัวเอง...) พิมพ์ถึงตรงนี้แอบน้ำตาซึมเหมือนกัน ฮ่าๆๆ
โพสนี้ดูเหมือนมาระบายมากกว่า แต่ก็หวังว่าจะเป็นจุดเริ่มที่ดีอีกครั้งของการกลับมาเล่าเรื่องให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน
เจอกันโพสหน้า บรัยย.....ปี๊ป (เสียงปิดบท)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
