จิ๋นซีฮ่องเต้...ตอนที่ ๒
ในงานเลี้ยงอันหรูหราของแคว้นจ้าว หลี่ปู้เว่ยนั่งรถม้ายี่ห้อเฟอรารี่เข้ามาในงาน...ทันใดนั้นก็มีเสียงตวาด...”ใครอนุญาตให้มึงนั่งรถม้าเข้ามาถึงหน้างาน”...
เจ้าของเสียงตวาด คือองค์ชายรองแห่งแคว้นจ้าว นามว่า...จ้าวเฉียน
คือจ้าวเฉียนก็เขม่นหลี่ปู้เว่ยมาพักนึงแล้ว ค่าที่ทำตัวไฮโซเหลือเกิน...สมัยนั้นเค้ายังถือคติโบราณแบบว่า “สิบพ่อค้า ไม่เท่าหนึ่งพระยาเลี้ยง” พวกที่ไฮโซได้มีแต่พวกเชื้อเจ้าเท่านั้น...พวกพ่อค้าอย่าได้เสนอหน้า...
ผิงหยวนจินพยายามไกล่เกลี่ยแล้ว แต่จ้าวเฉียนก็ไม่รักษาหน้าท่านหลี่เลย...ออกคำสั่งให้หลี่ปู้เว่ยขับรถไปจอดนอกงานแล้วเดินเข้ามา...
หลี่ปู้เว่ยจำเป็นต้องทำตามคำสั่งด้วยความคับแค้น...แต่ความคับแค้นของพ่อค้าระดับนี้ ไม่ได้ระบายออกด้วยความรุนแรง...เขามีวิธีการที่ซับซ้อนกว่านั้น...สักพักเขาก็ขับรถม้ากลับเข้ามาในงานอีก...
จ้าวเฉียนกำลังจะลุกขึ้นไปด่า...กูห้ามมึงแล้วไม่เชื่อ เดี๋ยวมีหัวหลุดกันมั่ง...ก็มีเสียงทักล่วงหน้ามาก่อน...”อ้าว น้องเฉียนมางานนี้ด้วยเหรอ”...
เจ้าของเสียงคือองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นจ้าว...จ้าวเจีย นั่งคู่กับหลี่ปู้เว่ยที่ขับเฟอรารี่คันเดิมเข้ามา...
องค์ชายรองเป็นงง...พี่กูทำไมมาด้วย...”แต่ข้าห้ามไอ้หลี่แล้วว่าอย่าขับเข้ามา มันยังฝ่าฝืน”...
“เฉียนเข้าใจผิดแล้ว”...องค์ชายใหญ่ปราม
หลี่ปู้เว่ยลงจากรถ ประคองกุญแจรถถึงมือจ้าวเฉียนอย่างนอบน้อม...
จ้าวเจียอธิบายต่อ...”ท่านหลี่มีความประสงค์อยากมอบม้าลำพองคันนี้แทนคำขออภัย ที่สักครู่ทำให้เฉียนไม่สบายใจ...แล้วไม่ใช่แค่เฟอรารี่นะ...ไปเปิดดูหลังรถจะรู้ว่ายังมีอีกเป็นฟ่อนๆ”...
หลี่ปู้เว่ยซ้ำทันที...”ขอองค์ชายรองโปรดให้เกียรติข้า ได้เป็นเจ้าภาพเลี้ยงท่านสักมื้อ”...
หน้าบูดบึ้งของจ้าวเฉียน เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที...ทั้งหมดเดินเข้างานเลี้ยงอันครึกครื้น...
...อา วิธีการตอบโต้ของหลี่ปู้เว่ย ช่างลึกล้ำสุดๆ...มึงหยามกู กูไม่หยามกลับ แต่ซื้อแม่งซะเลย...
รถม้าคันงามยกให้จ้าวเฉียนไปแล้ว หลี่ปู้เว่ยก็ไม่ให้ลูกน้องเรียกรถม้าคันใหม่ให้เพราะอาจจะถูกมองว่าตีตนเสมอเจ้า กลับเลือกวิธีเดินไปคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยระหว่างทางกลับบ้าน...
ผลจากการเดินเรื่อยเปื่อยคืนนี้ ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ต่อหลี่ปู้เว่ย และต่อหน้าประวัติศาสตร์จีน...
...กงซุนเฉวียน ขุนนางแคว้นจ้าวคนนึง เห็นหลี่ปู้เว่ยเดินแกว่งตุ้มเหงาๆอยู่คนเดียว ก็ชวนเข้าผับไปแดกเหล้าต่อ...
ในผับ...หลี่ปู้เว่ยเห็นขุนนางเฉวียนเรียกใช้เด็กเสิร์ฟคนนึงบ่อยๆ ก็เกิดสนใจขึ้นมา ถามว่าเด็กเสิร์ฟคนนี้เป็นใคร...
“มันชื่อ อี้เหริน”...
อี้เหริน...หลานฉินอ๋องที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกัน...เกือบถูกตัดหัวคราวที่ฉินยกมาตีจ้าว...โชคดีที่มีคนขอชีวิตไว้ได้ แต่ก็ถูกส่งมาเป็นเด็กเสิร์ฟที่นี่...
พอหลี่ปู้เว่ยรู้ว่านี่คืออี้เหริน หลานคนนึงของฉินอ๋อง...ในหัวพ่อค้าก็เริ่มวาดแผนลงทุนระยะยาวทันที...
ที่จริงแล้วแผนใหญ่ขนาดนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างปุบปับ...แต่หลี่ปู้เว่ยอ่านเกมมานานแล้ว ด้วยวิญญาณพ่อค้าที่อยากเป็นใหญ่กว่าพ่อค้า เค้าวิเคราะห์ว่าแคว้นฉินเป็นแคว้นที่มีโอกาสที่สุดที่จะก้าวขึ้นมาใหญ่เหนือแคว้นอื่น...
หลี่ปู้เว่ยคอยส่ายหูส่ายตาอยู่ตลอดว่า เมื่อไหร่จะมีโอกาสให้เขาเข้ามาแจมในเรื่องนี้...และวันนี้เขาได้มาเจอแล้ว
กลับบ้านดึกดื่นคืนนั้น ก็ปลุกเตี่ยผู้ถือสมุดบัญชีตัวจริง...พรีเซ้นต์โครงการใหญ่ให้ฟัง ภายใต้คอนเซ็ปต์ที่ว่า...การลงทุนในการเมือง คือการลงทุนที่ผลตอบแทนเยอะที่สุด...และหุ้นที่อั๊วกำลังจะขอให้เตี่ยลงทุน ระยะยาวมันแจ่มกว่าหุ้นโออาร์ที่เพิ่งเข้าตลาดอีกนะเตี่ย
เตี่ยกำลังเมาขี้ตา...”เออๆๆๆ มึงโตแล้ว อยากทำไรก็ทำเถอะกูจะนอน”...
พอท่อน้ำเลี้ยงใหญ่เปิด อะไรๆก็ดูคล่องไปหมด...หลี่ปู้เว่ยเปิดท่อน้ำเลี้ยงไม่อั้นถึงองค์ชายทั้งสองของแคว้นจ้าว รวมไปถึงผิงหยวนจิน กงซุนเฉวียน และอีกมากมาย
แม๊...มันคล้ายๆประเทศอะไรก็ไม่รู้คุ้นๆแฮะ...
ตนเองกับกงซุนเฉวียนก็ขยันแวะไปผับที่อี้เหรินทำงานอยู่...แล้วก็มีอยู่วันนึง อาศัยจังหวะที่อี้เหรินไปยืนฉี่...หลี่ปู้เว่ยก็ประกบที่โถข้างๆพร้อมกระซิบข้อตกลงกับอี้เหริน
...กูจะส่งเสริมให้มึงเป็นอ๋องแคว้นฉินให้ได้ แต่ถ้ามึงได้แล้ว...”ต้องแบ่งแผ่นดินให้กูครึ่งนึง”...
ฉี่สุด ข้อตกลงเสร็จ...บา เป็นการฉี่ที่คุ้มค่าจริงๆ...ท่อน้ำเลี้ยงใหญ่ก็ถูกต่อตรงถึงอี้เหริน ณ วินาทีนั้น...มึงไปทำตัวให้ไฮโซขึ้นเลย อย่าอยู่กระจอกแบบนี้เป็นอันขาด
ส่วนหลี่ปู้เว่ยเองก็พกเงินก้อนใหญ่ เดินทางไปยังเมืองเสียนหยาง เมืองหลวงของแคว้นฉิน...
- 10
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
