จิ๋นซีฮ่องเต้...ตอนที่ ๓
ในแคว้นฉินตอนนั้น...ฉินอ๋องได้แต่งตั้งกัวะจิน ลูกชายคนนึงเป็นรัชทายาท...ซึ่งกัวะจินก็คือพ่อของอี้เหรินนั่นเอง...
แต่กัวะจินเองก็มีลูกเป็นครอก นับนิ้วมือรวมนิ้วตีนยังไม่ถ้วนเพราะมีตั้งยี่สิบกว่าคน...อี้เหรินก็ดูจะไม่มีความสำคัญอะไรนัก จนถูกส่งไปเป็นตัวประกันที่แคว้นจ้าว กัวะจินก็ดูไม่สนใจเท่าไหร่...แต่ตรงนี้แหละเป็นงานของหลี่ปู้เว่ย...ที่ต้องทำให้อี้เหรินสำคัญให้ได้...
คนฉลาดอย่างเฮียหลี่ ไม่มีเดินแผนธรรมดาอยู่แล้ว...แกใช้เงินจำนวนไม่น้อย หยอดน้ำมันไปทางแคว้นฉิน จนทำให้เข้าถึงเมียคนโปรดของกัวะจินได้ นางคือ...พระชายาหัวหยัง...
พระชายหัวหยังเป็นคนสวยจัดและกัวะจินก็โปรดปรานมาก แต่สปาร์คยังไงก็ไม่ติด...เลยไม่มีลูกเป็นของตัวเองซะที
...มื้อแรกที่หลี่ปู้เว่ยได้เข้าพบพระชายาหัวหยาง หลังจากมอบของขวัญ เลียแข้งเลียขาซักพักแล้ว...หลี่ปู้เว่ยก็เริ่มเลียบเคียงถาม...
ไม่มีลูกเหรอพระนาง...ตายแล้ว ตอนแก่จะทำยังไง...จะขึ้นสูงลงต่ำ ผู้หญิงก็ล้วนแต่ต้องพึ่งบารมีลูกทั้งนั้น (เป็นค่านิยมในสมัยนั้น)...นี่ มีลูกท่านกัวะจินคนนึง แม่ตัวไม่ค่อยดูแล...อยากจะกราบพระชายาเป็นมารดาบุญธรรม...
แต่ไม่รู้ผิดจังหวะหรือแหลมเกินไป...คุยกันมื้อแรก หลี่ปู้เว่ยเกือบถูกถีบกระเด็นออกจากตำหนัก...ไอ้หลี่ มึงมันแค่พ่อค้า อย่าเสือกเรื่องกู...
เอ้า ตรงๆไม่ได้ก็ต้องใช้แผนอ้อมๆ...หลี่ปู้เว่ยใช้งบมหาศาล ยิงแอดรัวๆ...
หลี่ปู้เว่ยรู้มาว่า...จื๋อซี ลูกชายคนโตของกัวะจิน เป็นคนจองหองโดยสันดาน เพราะคิดว่าตนเป็นลูกชายคนโต พ่อเป็นรัชทายาท ถ้าปู่ตายพ่อขึ้นเป็นอ๋อง...ตนก็ต้องได้เป็นรัชทายาทคนต่อไปอยู่แล้ว...
มันจึงไม่ยากเลยที่จะเสี้ยมให้ลูกชายคนโต กับเมียคนโปรดหันหน้ามาตบกัน เฮียหลี่ผู้เจ้าเล่ห์ก็ปล่อยข่าวออกมาว่าจื๋อซีชอบนินทาชายาหัวหยัง...สวยยังไงแต่ถ้ายังไม่มีลูกก็หมดท่า...
หลี่ปู้เว่ยกระพือข่าวไปเรื่อยจนเป็นเรื่อง ลูกกับแม่เลี้ยงคู่นี้เริ่มไม่ลงรอยกันจริงๆ...ชายาหัวหยังเริ่มเดือดร้อนกับการไม่มีลูก นึกคลับคล้ายคลับคลา...ใครมันเคยคุยเรื่องนี้กะกูหว่า อ้อ นึกขึ้นได้ก็เรียกหลี่ปู้เว่ยเข้าเฝ้า...
..”ไหนมึงเคยบอกกูว่าไงนะ”...พระชายาทักทันทีที่เจอหน้า
...”อี้เหริน ลูกชายคนนึงของท่านกัวะจิน นิยมเลื่อมใสพระชายามานานแล้ว...อยากขอกราบพระชายาเป็นมารดา...อี้เหรินเป็นเด็กบุคลิกเฉลียวฉลาดกตัญญูรู้คุณโหงวเฮ้งก็เริ่ด แต่ถูกส่งไปเป็นตัวประกันอยู่ในแคว้นจ้าว”...
“โถลูกแม่...ทำไมไปตกระกำลำบากยังงั้น”...พระชายานี่ก็ไวใช้ได้เลย...เมื่อสบตารู้ใจเห็นผลประโยชน์ลงตัว นางก็รับมุกหลี่ปู้เว่ยทันที
“ข้าจะพยายามช่วยให้ลูกอี้กลับแคว้นเราให้ได้”...พระชายาเอ่ยปาก...
แต่ไวระดับนี้ ก็ไม่ไวไปกว่าหลี่ปู้เว่ย...”มิต้องพระเจ้าข้า...อี้เหรินมารอพบพระชายาที่หน้าห้องอยู่แล้ว”...ไงล่ะ ไวกว่าเจอไวสุด
ด้วยเงินทองที่หลี่ปู้เว่ยหว่านไว้แทบจะปูทุกตารางนิ้วของแคว้นจ้าว...ก็ไม่เป็นเรื่องยากที่จะดึงอี้เหรินกลับมาอยู่ที่ตำหนักพระชายาได้ ณ บัดนาว...
และยังไม่แค่นั้น...เฮียหลี่ผู้ขี่เมฆก็ให้อี้เหรินแต่งตัวแบบคนแคว้นฉู่มาเข้าเฝ้า เพราะรู้ดีว่าพระชายาเดิมเป็นคนแคว้นฉู่...พระชายาเห็นแบบนั้นก็ยิ่งเป็นปลื้ม...ลูกอี้เจ้าช่างรู้ใจยิ่งนัก
“กราบพบพระชายา”...อี้เหรินคำนับอย่างนอบน้อม
“เรียกแม่เถอะลูก”...พระชายาหัวหยังตอบ...
แล้วข้อตกลงอย่างสมประโยชน์ก็คือ...พระชายาหัวหยังจะใช้ทุกวิถีทาง ทั้งผลักทั้งดันให้อี้เหรินเป็นรัชทายาทของกัวะฉิน...อ๋ององค์ต่อไปให้ได้...
...อย่างที่บอก พระชายาหัวหยังเป็นคนโปรดของกัวะจิน...ก็ใช้ทุกเล่มเกวียนของนาง ผลักดันจนกัวะจินรับปากว่า...ถ้าตนขึ้นเป็นฉินอ๋อง จะให้อี้เหรินเป็นรัชทายาท...
เป็นมั่นเป็นเหมาะถึงขนาด...กัวะจินยอมมอบตราหยกสำคัญให้พระชายาหวางเลยทีเดียว...
ส่วนจื๋อซี เจ้าของเก้าอี้รัฐมนตรีคนเก่า...พอรู้ว่าโดนพรรคร่วมแทงข้างหลังอนาคตทางการเมืองของตนชักจะไม่แน่นอนแล้ว...ตัวเชื้อโรคคือไอ้น้องหน้าใหม่ ที่เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นหน้ามันนี่แหละ...
จื๋อซีก็กดดันขู่เข็ญอี้เหรินทันที...มึงเป็นตัวประกันอยู่ที่แคว้นจ้าวใช่มั้ย...มึงกลับแคว้นจ้าวไปเลย ไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ใจร้ายนะไอ้น้องชาย...
ถึงจะเป็นคนโปรดปิ๊กป้...ว้าย ไม่ใช่แร้ว...เป็นคนโปรดกัวะจินหลี่ปู้เว่ยก็ต้องพาอี้เหริน เดินทางกลับแคว้นจ้าว...เพื่อรักษาชีวิต
...จะว่าไป ที่แคว้นฉินส่งอี้เหรินมาเป็นตัวประกันก็ไม่น่าแปลก...เพราะพฤติกรรมของหลานฉินอ๋องคนนี้ ไม่บ่งบอกว่ามีอะไรในหัวกระโหลกซักเท่าไหร่...พอหลี่ปู้เว่ยให้อยู่ในบ้านหลังใหญ่โต มีเงินทองให้ใช้ไม่ขาดมือ...อี้เหรินก็จมอยู่กับกองเงินกองทอง สนุกสนานกับงานเลี้ยงและสุรานารีไปวันๆ
แล้ววันนึง หลี่ปู้เว่ยก็จัดงานเลี้ยง...ในงานนอกจากสุราอาหารแล้ว ยังมีระบำรำฟ้อนอย่างงามมาให้ชมด้วย...
หนึ่งในนางรำที่ขึ้นเวที ชื่อ...เจ้าจี
เจ้าจีสวยเด้ง ออร่ากระจายถึงขนาดว่าถ้านางมาอยู่ในยุคนี้ ลิซ่าอาจจะไม่ได้เกิดกับแบล๊คพิ้งค์ก็ได้...และเมื่อม่านเปิดเจ้าจีที่เป็นตัวเอกร่ายรำออกมาในหมู่นางรำ...อี้เหรินถึงกับลืมตัว ลุกขึ้นจากที่นั่งตะกายเวที ร่ำร้องแต่ว่า...”กูจาเอา กูจาเอาคนนี้”...
- 8
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
