Just accept // แค่เราเท่านั้นที่ต้องยอมรับตัวเอง
ฉันนอนอยู่บนพื้นดาดฟ้าของโรงแรมแห่งหนึ่ง พร้อมเสียงระฆังปีใหม่จากศาลเจ้าใกล้ ๆ และเสียงพูดคุยที่ไม่สามารถจับใจความที่ดังมาจากที่ไกล ๆ
จริง ๆ แล้ววันนี้ควรจะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะหายใจ... เพราะก่อนหน้านี้ฉันกำลังจะปล่อยให้ร่างที่แสนหนักอึ้งของฉันร่วงหล่นไปยังเบื้องล่าง แต่มันดันมีแรงดึงจากด้านหลังทำให้ฉันมานอนอยู่ในสภาพนี้
"สวัสดี...ปี...ใหม่..."
เสียงเล็ก ๆ ที่ฟังดูแปร่ง ๆ จากเจ้าของร่างกายที่นอนแผ่อยู่ที่พื้นข้าง ๆ ตัวฉันดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงที่ไกลออกไปเหล่านั้น...
"คุณ...ไม่เป็น..ไร..ใช่ไหม"
เป็นวิธีพูดที่แปลกมาก...
"อื้ม...คงงั้น"
"โล่ง...อก...ไปที"
เขาถอนใจเหมือนยกเรื่องร้าย ๆ ออกไป... แต่ฉันไม่
"ทำไมคุณถึงช่วยฉัน"
ฉันไม่รู้ว่าควรจะใช้คำว่าช่วยได้ไหมเพราะฉันไม่ได้ต้องการ...แต่ชายหนุ่มคนนี้ก็ได้ช่วยฉันไว้นั่นแหละ
"ผมอยู่ตรงนั้น...ตั้งแต่คุณ...ขึ้นมา"
เขาชี้ไปที่ม้านั่งข้างประตูดาดฟ้า... ฉันจะบ้าตายทำไมฉันถึงไม่เห็นนะ
"ทำ...ไม...คุณถึงจะลงไปล่ะ"
ลงไป? ฉันว่าเค้าคงหมายถึงทำไมฉันถึงจะโดดลงไปล่ะมั้ง
"ฉันเหนื่อยแล้ว..."
"อยู่ไปฉันก็คงไม่มีความสุข"
"ทำ...ไมล่ะ...คุณยังหายใจอยู่นะ"
นี่เขากำลังต้องการอะไรจากฉัน แล้วเขาหมายความว่ายังไง ตานี่สงสัยคงจะไม่ค่อยเต็มเต็ง...
"ฉันแค่ไม่มีความสุข...ไม่เคยมีใครเข้าใจหรือพยามเข้าใจ..."
"ช่างเหอะ ถึงฉันหายไปสักคนคงจะไม่มีใครห่วงหรือสนใจหรอก คงจะดีกว่าด้วยซ้ำ"
"ไม่จริง...หรอก"
"ต้องมีคน...ที่เป็นห่วง...แน่"
"ทำไม !! คุณจะมาเข้าใจอะไร !!?"
"คุณไม่ใช่ตัว...ประหลาด..."
ความเกรี้ยวกราดของฉันสงบลงพร้อมกับความเงียบที่เข้ามาแทนที่... ฉันค่อย ๆ หันไปมองเขาที่กำลังยิ้มอยู่ข้าง ๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก... ทั้ง ๆ ที่ชายหนุ่มข้าง ๆ กำลังยิ้มมาที่ฉัน แต่ทำไมล่ะ ทำไมน้ำตามันถึงพยามที่จะออกมาจากดวงตาของฉัน
ไม่ใช่ตัวประหลาด
หมายความว่ายังไงกันนะ...ฉันอยากที่จะถามออกไป แต่เหมือนมีบางสิ่งที่หยุดฉันเอาไว้
"ฉันขอโทษ..."
ชายหนุ่มตรงหน้าฉัน เอาแต่ยิ้มแล้วส่ายหัว... เขาท่าทีเหมือนเด็ก ๆ เลย นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
"หนาว...จัง"
"อื้ม ฉันว่าเรากลับเข้าไปข้างในเถอะ"
ฉันเองก็พึ่งรูสึกตัวขึ้นได้ว่านี่มันคืนปีใหม่ ไหนจะเป็นฤดูหนาว แถมยังมีปุยน้ำแข็งขาว ๆ รอบตัวแล้วก็ที่กำลังลอยลงมาจากฟ้านั่นอีก ขืนฉันกับตานี่ยังเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นในสภาพอากาศแบบนี้ เราทั้งคู่คงได้ แข็งตายสมใจฉันแน่ ๆ
ฉันได้แต่นอนพลิกตัวไปมา คิดถึงคำพูดและสีหน้าของเขา ฉันไม่สามารถสลัดมันออกไปจากห้วงความคิดได้เลย
.
.
.
"นี่คุณ! ฉันมีเรื่องอยากถาม"
"คุณตามผม...มาสิ"
คำทักทายแรก หลังจากที่ฉันดักรอเขามาทั้งเช้า แต่คำตอบที่ได้ทำให้ฉันมึนไปหมดและได้แต่เดินตามออกไปแบบงง ๆ
วันนั้นทั้งวันฉันได้เห็นภาพของชายหนุ่มที่ดูแตกต่างจากคนทั่ว ๆ ไปบนท้องถนน และใคร ๆ ที่ฉันเคยรู้จัก ภาพของชายหนุ่มที่หยุดเล่นกับสัตว์ทุกตัวที่เขาพบเจอ และช่วยเหลือทุก ๆ คนที่ต้องการความช่วยเหลือในระหว่างทาง แม้กระทั่งตอนนี้ ภาพของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมที่ออกจะยุ่งเหยิง กำลังยิ้มและหัวเราะ อยู่กับเด็กๆ ในสนามเด็กเล่น... ชายหนุ่มจากต่างแดน กำลังใช้ภาษาต่าง ๆ ได้อย่างชำนาน ในขณะที่ฉันได้แต่ยืนยิ้ม ทำได้เพียงลแต่มอง
"ผม...ซื้อมา...ให้"
ฉันรับกาแฟกระป๋องจากชายหนุ่มมา ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนชิงช้าตัวข้าง ๆ ฉัน
"คุณเก่งจัง..."
"ดูทุกคนที่เจอวันนี้จะชอบคุณนะ...ดีจัง"
"ผม...ไม่เหมือนคน...อื่น"
ฉันหันไปมองเขาในทันที
"คุณหมายความว่ายังไง"
ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย ในขณะนั้นชายหนุ่มตรงหน้าของฉัน ได้เอานิ้วชีแตะลงไปที่หัว
"สมอง...น่ะ"
"คุณหมายถึง...ออทิสติก??"
"ประมาน...นั้น"
"แต่คุณดูปรกติดีนี่นา ถึงวิธีพูดคุณจะดูแปลก ๆ บ้าง"
"แถมคุณยังไปไหนมาไหนคนเดียวได้ พูดได้ตั้งหลายภาษาด้วย"
ฉันไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ควรจะพูดอะไร ฉันรู้สึกตกใจและสับสน แต่... ฉันก็ทึ่งในตัวของเขาจริง ๆ นั่นแหละ
"คุณคงจะผ่านเรื่องแย่ ๆ มาเยอะเลยสินะ"
"ฉันว่าฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไม คุณถึงพูดแบบนั้นเมื่อคืน"
ฉันเข้าใจได้ทันทีกับคำว่า ตัวประหลาด ที่เข้าพูดกับฉัน เพราะมันคงไม่ง่ายเลยสำหรับคนแบบเขา ในวัยเด็ก
"คุณเข้มแข็งจัง..."
ฉันได้แต่ยิ้ม
เอ๊ะ ! ทำไมเขาถึง ยิ้มแบบนั้น
"ผม...อ่อนแอ...ต่างหาก"
"ผมไม่เคย...ได้รับ...ความรักจาก...ใคร...เพราะผม...แตกต่าง"
ไม่เลย ฉันต่างหากล่ะ
"ผมอยาก...มีเพื่อน...แบบคนปกติ"
"แต่...มันยิ่งทำให้...ผมดูประหลาด"
ไม่เห็นจะเป็นแบบนั้นสักหน่อย
"ฉันไม่คิดว่าคุณแปลกสักหน่อย"
คุณไม่ได้แปลกสักหน่อย
"ผม...รู้ดีว่า...ผมแตกต่าง...ผมแค่ยอมรับ...ในสิ่ง...ที่ผมเป็น"
น้ำตาขอฉันเริ่มคลอ...ทำไมกันล่ะ ทำไมคน ๆ นี้ถึงได้เข้มแข็ง ต่างกับฉันที่คิดจะหยุดลมหายใจตัวเอง
"คุณ...ต้องไม่...ยอมแพ้"
"คุณ...มีค่า...สำหรับตัว...เองเสมอ"
มือของเขาที่ประคองมือของฉันเอาไว้มันทำให้ตอนนี้ในหัวฉันมันเหมือการเกิดเหตุการณ์แฟลชแบ็คขึ้น ฉันไม่สามารถกลั้นเจ้าน้ำใส ๆ พวกนี้เอาไว้ได้อีกแล้ว
"คุณ...เข้มแข็ง...มาก...แล้ว"
ในวันนั้น เหมือนตัวฉันได้รับยารักษา ที่แรงมาก ๆ มันทำให้ฉันรักตัวเองมากขึ้น และพยามที่จะรักคนอื่นมากขึ้น จนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่เข้าใจเขาหรอกว่า สิ่งที่เขาทำ มีจุดประสงค์หรือความหมายอะไรบ้าง เขาทำไปเพื่ออะไร แล้วเขาจะได้อะไร จริงๆ มันก็เหมือนกับที่ฉันพึ่งเล่าเรื่องนี้ไปนั่นแหละ มันไม่มีทั้งที่มาที่ไป ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ และจะไปจบลงตรงไหน...แต่บางทีการที่มันเป็นแบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้
"ฉันขอตามคุณไปแบบนี้อีกสักหน่อยแล้วกันนะ"
'บางทีการที่คุณยอมรับความอ่อนแอของตัวเองได้
นั่นอาจถือเป็นความเข้มแข็งที่ยิ่งใหญ่ '
.
.
.
'ถ้าเราไม่มองเห็นคุณค่าในตัวเอง ก็ไม่มีใครสามารถเห็นคุณค่าของเราได้'
Just accept your self.
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
