Shout-Out ตะโกนออกไปให้ใจตัวเองได้ยิน
ตึง!
ฉันกระแทกกระเป๋าเดินทางขนาด 28 นิ้ว ที่อยู่ตรงหน้าปิดลง เปล่าฉันไม่ได้โกรธหรือโมโหอะไรหรือใครทั้งนั้น ฉันแค่เหนื่อย...และก็เบื่อ ใช่! ฉันเบื่อกับสิ่งที่ตัวเองต้องคอยรับมือในตอนนี้ โอเคๆ ฉันยอมรับเลยล่ะ ว่าฉันอาจกำลังหนีจากความจริงบางอย่างที่ฉันต้องคอยรับมือกับมัน...
ครืด~ ครืด~
"ว่าไงแก...ฉันพึ่งจัดกระเป๋าเสร็จ ฉันแค่อยากที่จะทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำบ้าง แค่นั้นเอง แค่นี้ก่อนนะฉันต้องไปแล้ว"
ถึงไหนแล้วนะ...อ๋อ ก็นั่นแหละคือว่า ฉันมีแต่เรื่องให้ต้องคิดเยอะไปหมด ฉันก็เลยตัดสินใจกดจองตั๋วบินไปสักที่ไกล ๆ คนเดียว ให้มันรู้กันไปเลย อะไรจะเกิดค่อยว่ากันข้างหน้าก็แล้วกัน
สนามบิน
"ค่ะ ได้ค่ะแม่...หนูเช็คอินเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวอีกแปปหนูขึ้นเครื่องแล้ว...รักแม่นะคะ"
จัดการเรื่องทางนี้เรียบร้อย ขอให้ฉันได้พักหายใจแบบไม่มีอะไรให้ปวดหัวสักหน่อยนะ
"พี่คะ...เช็คอิน"
"อ๊ะ!! ครับ ขอโทษครับ ผมเหม่อคิดอะไรไปเรื่อย...ขอโทษครับ"
ดีจังนะฉันว่าเดี๋ยวสองคนนั้นคงได้ตกหลุมรักกันแน่เลย เห็นแล้วนึกถึงเจ้าเรื่องสั้นที่เคยอ่านเลยแฮะ
5 ทุ่มครึ่ง Gate...
คนเยอะกว่าที่คิดแฮะ... แต่ก็นะช่วงเวลาแบบนี้คนก็คงอยากหาที่เที่ยวกันละมั้งฉันเองยังอยากหนีไปไกล ๆ เลยนี่
"อ้าวว! พี่คนที่ยืนเป็นเสาคนเมื่อกี้"
หืม... นั่นไงล่ะฉันเดาไว้ไม่มีผิดเดี๋ยวเจ้าคนหัวฟูนั่นจะต้องใจละลายแน่ก็ แม่สาวน้อยนั่นน่ารักจะตายไป... ฉันลองรวบหางม้าบ้างดีไหมนะ
"คือเจ้า on this day นี่น่ะครับ มัน ว่างเปล่า ...."
"เห้ย! หนูนั่งข้างพี่เลย หนูขอนั่งติดหน้าต่างนะ ....."
นั่นไงลงเอยแล้วยินดีด้วยนะคุณคนหัวฟู ว่าไปฉันก็เหมือนเคยเจอไอ้ on this day แบบนั้นเหมือนกันแฮะ .... บ้าจริง อยากนั่งติดหน้าต่างบ้างจัง
ตุบ!
"ขอโทษครับ...ผมไม่ทันระวัง"
"คะ...อ้อค่ะ...ไม่เป็นไรค่ะ"
บ้าบอ...ฉันก็ไม่ได้ตัวเล็กขนาดที่จะมองไม่เห็นสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้ตัวใหญ่ขนาดที่จะไปขวางทางด้วยนะ โถ่วเอ้ยย...นี่ฉันคิดอะไรเยอะแยะเนี่ย
"คุณ...คุณโอเคไหมครับ"
"ห้ะ... อ้อค่ะ ฉันโอเคค่ะ"
"นี่ครับ แทนคำขอโทษ ไปนะครับ"
"คะ... ไม่เป็นไร...."
ไปแล้วเค้าไปแล้ว...แล้วนี่กล้องฟิล์มใช้แล้วทิ้ง เอ่อเค้าคิดว่าฉันอยู่ในอารมณ์จะไปถ่ายรูปอะไรหรือไงกัน โอ้ยนี่ฉันฟุ้งซ่านอะไรเนี่ย ไปขึ้นเครื่องได้แล้วยัยบ้า
。
。
。
。
。
'เธอควรจะ ลองเข้าสังคมบ้างนะ...'
'ผมว่าคุณควรจะ ลองไปสายงานนี้ดูนะ คุณมีความสามรถจะตาย'
'แกเรียนต่อดิ่ จะได้เอามาอัพเงินได้ด้วย ฉันว่าแกน่าจะชอบนะ'
แต่... ฉัน...
'พี่ว่าเราควรลองสมัครขึ้นเป็น ผู้จัดการฝ่ายขายนะ ตำแหน่งมันว่าพอดีด้วย'
ฉันไม่ได้อยากเป็นนี่...
'ป้าว่า อาชีพที่หนู อยากทำ สายงานพวกนี้มันแคบนะลูก ลองไปสายงานที่โตไว ๆ ดีกว่าไหม....'
แต่ว่า...
"คุณ...คุณครับ"
"ห๊ะ...อะคะ...?"
"คนลงจะหมดเครื่องแล้วครับ...แล้วก็มาเที่ยวทั้งที มีความสุขกับมันดีกว่านะครับ"
ตาบ้า...
น่าอายเป็นบ้าเลย ถึงกับต้องให้อีตากล้องป๊อกแป๊กมาปลุก...
"ลงกันเถอะครับ ไว้ค่อยไปร้องไห้ต่อข้างล่าง"
"ค่ะ..."
บ้าจริงตอนสวนอะไรไม่ได้เลย...เค้าจะคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกันนะ
"แยกกันตรงนี้นะครับ"
"ค่ะ...ขอบคุณนะคะ ฉันยังต้องรอกระเป๋าเดินทางอีก"
"ใช้ด้วยนะครับ...กล้องน่ะ"
"เอ่อ..คุณเอาคื... ไม่ทันอีกแล้วแฮะ"
นี่อีตานี่ไม่คิดจะฟังอะไรให้จบเลยหรือไงนะ โถ่วเอ้ยย คงไม่เจอกันอีกแล้วแหละ...มั้ง
ตึง !
=_=
"ขอโทษครับ...อ้าวคุณ ! "
"เอ่อ...แหะ ๆ เจอกันอีกแล้วนะคะ"
บ้าจริงนี่ฉันจะต้องชนกับตานี่อีกกี่รอบกันนะ...แล้วทำไมฉันถึงวนมาเจอกับเค้าได้อีกละเนี่ยเอาจริงนี่ไม่ใช่ละครน้ำเน่านะเว้ย....อุตส่าบินมาตั้งใกลแถมนั่งรถไปออกมาต่างจังหวัดที่กะว่าคงไม่ต้องเจอใคร แล้วใช้เวลาชมนกชมไม้ แต่นี่!
"แปลกดีนะไม่คิดว่าจะ ได้มาเจอคนที่มาเที่ยวที่ไกลๆ แบบนี้"
"ฉันเองก็แปลกใจค่ะ"
ณ ตอนนั้นฉันรู้สึกอยากที่จะตะโกนออกมาดัง ๆ ใส่หน้าผู้ชายคนนี้ ถึงแม่จะรู้ว่าเค้าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ฉันในตอนนี้แคารู้สึกอึดอัด รู้สึกหงุดหงินไปหมด กับการที่ต้องเจอกับคน ได้ยินเสียงคน หรือแม้กระทั่งต้องพูดคุยกับคน
"คุณลองตะโกนดัง ๆ ออกมาเลย"
"คะ...?"
บ้าจริงนอกจากจะน่ารำคาณแล้วยัง อ่านใจได้ด้วยหรือไงกันเนี่ย....
"เอาเลยคุณ ตะโกนเลย"
ฉันได้แต่ทำสีหน้าเหวอ ๆ
"ตะโกนเร็ว ๆ คุณ เร็ว ๆ"
"แต่..."
" ผมจะนับถึง 3 นะ ถ้าคุณยังไม่ตะโกนละก็..."
ตาบ้าสีหน้าแบบนั้นคืออะไรกัน
" 1 "
เดี๋ยว
" 2 "
เดี๋ยวก่อน
" 3 ! "
"อีตาบ้า ! โถ่วเอ้ย ทั้ง ๆ ที่ ฉันอุตส่ามาที่ ๆ คิดว่าจะไม่ต้องเจอใคร จะได้อยู่คนเดียวทั้งที ! รู้ไหมว่าในแต่ละวันฉันเหนื่อยขนาดไหนที่ต้องทนรับฟัง ความต้องการของคนอื่น คนคิดลบ ๆ การล่าแม่มด ด่าทอ นินทา ต้องคอยแสร้งเป็นคนอื่น เพื่อให้พวกคนที่คาดหวังในตัวฉัน เค้าพอใจ สบายใจ มีความสุข รู้บ้างไหมว่ามันทั้งเ..หนื่อ..ย....อึด....อัด...ฮึก"
ฉันหยุดตัวเองไม่ได้ ฉันรู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลลงมาตามใบหน้า 'เค็มจัง' แต่ฉันก็ไม่สามารถที่จะหยุดตัวเองได้
"ทำไมฉันต้องคอยทำตามความคาดหนังของคนอื่นด้วยล่ะ ฉันก็มีชีวิตของฉันนะ มีความชอบ มีความฝัน ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์สักหน่อย ทำไมต้องเคยบอกฉันว่าฉันควรเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ ทำนั่นแล้วจะดี ทำนี่แล้วคนจะชอบ ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาชอบฉันสักหน่อย ทุกคนอยากที่จะให้ฉันรับฟัง แต่ไม่มีใครรับฟังฉันจากใจจริงเลยสักคน !"
ฟุ่บ
"พอแล้ว...คุณทำดีมากแล้ว"
ฉับยังคงหยุดสะอื้นไม่ได้แต่มือของเขาที่วางลงบนหัวของฉันอย่างอ่อนโยน มันทำให้ฉันหยุด คำสบถที่พรั่งพรูออกมาได้
แชะ ...
"นี่คุณถ่ายอะไรน่ะ"
"ผมถ่ายชีวิตน่ะ"
คืออะไรกันนะกับความหมายที่เค้าบอกว่ากำลังถ่ายชีวิต คือสิ่งที่ฉันกำลังคิด ณ ตอนนี้
"ตอนนี้คุณเห็นหรือยัง...?"
"คะ ?"
ฉันกลับตัวหนันไปตามมือที่ชายคนตรงหน้าชี้ไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าเป็ฯภาพของทะเลสาบที่บนผิวน้ำมีประกายระยิบระยับจากแสงที่สะท้อน ภาพของต้นหญ้า และดอกไม้ที่หยอกล้อกับสายลมตรงหน้าทำให้น้ำตาของฉันมันเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง ฉันแกะเจ้ากล้องฟิล์มใช้แล้วทิ้งออกจากซองและกดชัตเตอร์ไปเองโดยอัตโนมัติ
"ทำไมคุณถึงให้ฉันตะโกนล่ะ"
"คุณเองก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรอ....คุณนะเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองมากเกินไปตั้งแต่ที่สนามบินแล้ว ผมเห็นคุณดูคิดอะไรคนเดียวอยู่ตลอดเวลา สีหน้าคุณเองก็ดูไม่ค่อยจะแฮปปี้นี่นา...อีกอย่างคตอนคุณหลับอยู่บนเครื่องน่ะคุณพูดพึมพำมาตลอดทาง แถมยังร้องไห้อีก รู้ไหมผมนี่ลำบากเลยล่ะ"
"บ้า...แล้วใครขอให้คุณฟังกันล่ะ"
"จากนี้ผมอยากให้คุณทำในสิ่งที่อยากทำ...เป็นในสิ่งที่อยากเป็นนะ"
// คุณเป็นมนุษย์นี่นา มีสิทธิ์เลือกใช้ชีวิต หรือเป็ฯอะไรก็ตามที่คุณอยากเป็น อย่าปล่อยให้ครอื่นสร้างกรงมาขังคุณ และคุณเองก็อย่าสร้างกรงมาขังตัวเองล่ะ //
แชะ !
"คุณถ่ายอะไรน่ะ"
"ฉันถ่ายกุญแจน่ะ...แบร่"
"นี่เดี๋ยวก่อน จะหนีไปไหนน่ะคุณ..."
ฉันถ่ายกุญแจที่ ไขพาฉันออกจากกรงไงล่ะอีตาทึ่ม.... ไหน ๆ ก็มาเจอกันแล้วฉันจะให้พาฉันเที่ยวซะเลยละกัน... หลังจากนี้ฉันจะให้นายเราเล่าต่าง ๆ ให้ฟังจนอยากจะหนีไปไกล ๆ เลย ไหนจะอีเรื่องที่เอากล้องบ้านี่ให้ฉันอีก แต่ก็...
ขอบคุณนะ
ขอบคุณที่ให้รอยยิ้นกันฉัน
// ฉันจะลองทำอะไรเพื่อตัวเองดูบ้าง เลือกเป็นในสิ่งที่ตัวฉันอยากจะเป็น ผลมัน จะดี จะร้าย สุดท้านฉันก็ยังได้เป็นคนที่เลือกมันด้วยตัวเอง //
บ้าจริงทำไมรูปที่แันถ่ายถึงไม่เหมือนที่เห็นกันนะ
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
