「ただいま。」ฉันกลับมาแล้ว
"น่าคิดถึงจัง..."
"ผมไม่ได้กลับมาที่นี่นานเท่าไหร่กันนะ"
"2 ปี กว่าเกือบ 3ปี น่าจะประมาณนั้น...ฉันคิดว่านะ"
"นี่ผมหายไปนานขนาดนั้นเลยหรอ
แล้ว...ช่วงนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างล่ะ"
"อืมมม...ก็ไม่น่าจะมีอะไรพิเศษนะ มันก็คงมีคนแวะไปเวียนมา เปลี่ยนหน้าไปเรื่อย ๆ แหละมั้ง ก็คงน่าคิดถึง"
ผมโยนตัวเองขึ้นไปนั่งบนโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่ที่มุมห้อง ก่อนที่จะสูดเอาบรรยากาศอับ ๆ ของห้องนี้ กลิ่นของกองกระดาษและน้ำหมึก ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมา
"นั่นสินะ น่าคิดถึงจริง ๆ แหละ"
"อื้มม...ฉันคิดถึงมากพอสมควรเลยล่ะ"
"แต่เธอก็ดูเหมือนจะแวะเวียนมาบ่อย ๆ นี่นา"
"ฉันหมายถึงนายต่างหากเจ้าเซ่อ"
"เป็นงั้นไป...งั้นก็ขอโทษนะ"
"ฉันคิดถึงเรื่องราวของนาย...เรื่องราวที่บางทีฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเข้าใจมันไหม คิดถึงตัวหนังสือหวัด ๆ กับมือที่เปื้อนนึ้หมึก"
"ฮ่า ๆ ... เรื่องของผมมันน่าคิดถึงขนาดนั้นเชียว"
"อืม..."
ผมได้แต่ยิ้มอ่อน ๆ ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกดีใจหรือไม่ ทั้งงานเขียนของผม เรื่องราวต่าง ๆ ของผม มันมีอะไรให้รู้สึกหลงไหลด้วยหรือไง ผมได้แต่ก้มมองพื้นอยู่อย่างนั้น
"ว่าแต่นายหายไปไหนมา"
"ผมน่ะหรอ..."
"ผมไปตามหาอะไรบางอย่างนะผมว่า"
ผมไม่แน่ใจแฮะว่าควรจะตอบยังไง เพราะผมก็ไม่แน่ใจกับมันเหมือนกัน
"ฉันขอนั่งข้างๆนายนะ"
"ฉันว่า...ฉันพอจะเข้าใจนายนะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เดาว่ามันคงจะมีบางช่วงเวลาที่นายรู้สึกอยากจะกลับมาที่นี่ แต่นายก็เลือกที่จะไม่เปิดประตูเข้ามา"
"คงงั้น...ผมพยามที่จะกลับมานะแต่สุดท้าย ผมรู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ทำให้ผมไม่เปิดประตู..."
แกร๊ก...
"โอ้ว...ขอโทษครับ ผมคิดว่าไม่มีใครอยู่เสียอีก ขอโทษที่ขัดจังหวะพวกคุณนะครับ"
"ไม่เป็นไรครับ เชิญตามสบาย"
"คุณเองก็เป็นนักเขียนหรือครับ"
"อ่อ...ป่าวครับ แค่เป็นคนที่เคยเขียนน่ะครับ"
"นายจะบ้าหรือไง..."
"ฮ่า ๆ ... คุณตลกดีนะครับ แต่สำหรับผม คนที่อยู่ที่นี่ทุกคนเป็นนักเขียนกันหมดแหละครับ"
แค่คุณเริ่มเขียน คุณก็เป็นหนึ่งในนักเขียนนั่นแหละ
"แต่นักเขียน จะต้องมีทั้งฝีมือในการเขียน อีกทั้งพวกทฤษฎี ต่าง ๆ นี่ครับ"
"เรื่องนั้นใครกำหนดกันล่ะครับ...ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วจะรอติดตามผลงานครับ"
"อืมม...ฉันว่าที่คุณคนเมื้อกี้พูดก็ถูกนะ สำหรับฉันน่ะนายเป็นนักเขียนคนนึงที่ฉันชอบเลยล่ะ"
"แต่ผมไม่รู้สึกมั่นใจว่าผมจะเขียนได้อีก"
"ใครสนล่ะ...นายก็แค่ลองเขียนมันก็แค่นั้นแหละ อย่างน้อยนายมีฉันเป็นแฟนต่อยงที่รออ่านงานของนายอยู่ไง...โอเคนะ กลับมาจับปากกา แวะมาที่นี่บ้าง ไม่ต้องบ่อยก็ได้แต่อย่าหายไปอีกก็พอ"
"อื้ม...ผมจะลองดู"
"ต้องงี้สิ...มือที่เปื้อนน้ำหมึกของนายน่ะฉันจะคอยกุมมันไว้เอง..."
น่าแปลกดีที่ตอนนี้หัวใจผมรู้สึกพองโตอย่างบอกไม่ถูก ภาพของหญิงสาวตัวเล็กหลังกรอบแว่นทรงกลมกับผมยุ่ง ๆ ของเธอที่กำลังยื่นมือเล็กๆนั้นมาทางผม
"ยินดีต้อนรับกลับมานะ..."
ผมตัดสินใจที่จะลองดูอีกครั้งอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ ก้าวมันไปทีละก้าว เขียนเรื่องราวไปทีละตัวอักษร ก่อนจะตอบรับมือที่ยื่นออกมา ผมสูดหายใจเอาบรรยากาศอับ ๆ กลิ่นของกองกระดาษ และน้ำหมึกในห้องแห่งนี้อีกครั้งอย่างเต็มปอด
ただいま。
ผมกลับมาแล้ว
ผมกลับมาแล้ว กลับมายังที่แห่งนี้ ที่ ๆ บันทึกเรื่องราว จากผู้คนมากมาย จากสถานที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่แสนสุข น่ายินดี หรือกระทั่งเรื่องราวที่สุดแสนเศร้าจนอยากเข้าไปปลอบประโลม...
"ไปกันเถอะ ฉันว่านายควรเริ่มเขียนมันวันนี้เลย!"
// ใครนิยามกันล่ะ ว่านักเขียนต้องเป็นคนแบบไหน...แค่คุณจับปากกาและเริ่มเขียน สำหรับผมคุณนั่นแหละที่เป็นนักเขียน //
ฉันกลับมาแล้วนะ
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
