ความโดดเดี่ยว ภายใต้ความแข็งแกร่งของคนญี่ปุ่น
ตั้งแต่มาอยู่ฮอกไกโดจนจวบเข้าปีที่ 5 ก็พอทำให้ได้เห็นมุมมองต่าง ๆ เกี่ยวกับประเทศนี้มากขึ้น
โดยเฉพาะผู้คนในดินแดนแห่งนี้ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นสายเลือดบูชิโด ซามูไรนักสู้
ถูกปลูกฝังนิสัยให้แข็งแกร่ง แข็งแรง อดทน ช่วยเหลือตัวเองมาตั้งแต่เด็ก จึงทำให้เหมือนจะอีโก้ในตัวสูง แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่เลย
เค้าแค่ถูกสอนมาให้ทำอะไรด้วยตัวเอง ตั้งแต่การเดินไปโรงเรียนเอง เรียกว่าตั้งแต่ประถมกันเลยทีเดียว ทำอะไรด้วยตัวเองคนเดียว สอนให้อดทนต่อความหนาวเช่นไม่ให้เสื้อหนาวหนาเกินไปในหน้าหนาวเพื่อฝึกให้ร่างกายแข็งแรง
สอนให้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม ไม่ทำความเดือดร้อนให้คนรอบข้าง
เอาง่าย ๆ น้องหมาบ้านใกล้ ๆ หลงมา พาเอาไปคืนให้เค้าที่บ้านแค่นั้น วันต่อมาลุงเจ้าของบ้านถึงกับเอาเมล่อนมาให้ถึงสองลูก พร้อมขอโทษและขอบคุณกันเลยทีเดียว ทั้งที่สำหรับเรามันคือเรื่องเล็กน้อยมาก
และพอโตมาหน่อย ส่วนใหญ่ลูกหลานก็จะออกไปหาที่พักเช่าอยู่เอง ดูแลตัวเอง ส่วนพ่อแม่ก็อยู่กันตามประสาคนแก่ โดยไม่มีลูกหลานเลี้ยงดู แต่สำหรับเกษตรกรอันนี้ยังดีหน่อยเพราะลูกหลานส่วนใหญ่จะมาทำงานสานต่อทำให้ได้อยู่ใกล้กัน ต่างกับสังคมเมือง
ข่าวคนแก่เสียชีวิตคนเดียวในอพาร์ทเมนท์เป็นอะไรที่เจอได้บ่อย เห็นแล้วก็แอบหดหู่ เพราะมันดูเป็นอะไรที่อ้างว้างโดดเดี่ยวมาก อยู่คนเดียว ตายคนเดียว
และด้วยความที่ถูกสั่งสอนไม่ควรทำความเดือดร้อนให้คนอื่น แม้ตัวเองจะมีปัญหา ก็ไม่คิดจะไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น จนถึงขึ้นจบชีวิตตัวเองและคนข้าง ๆ เพื่อหนีปัญหานั้นไป
หรือบางคนกดดันมาก อยากให้คนอื่นรับรู้ความเจ็บปวดตัวเอง ไปกระโดดตัดหน้ารถไฟเพื่อฆ่าตัวตายก็ไม่น้อย เพราะถ้าทำแบบนี้รถไฟจะต้องหยุดวิ่ง ทำให้คนส่วนใหญ่ได้รับความเดือดร้อน
ดู ๆ แล้วญี่ปุ่นออกจะเป็นสังคมที่ดูโดดเดี่ยว เดียวดาย มากกว่าภาพสวยหรู ที่เห็นแต่เพียงภายนอกก่อนจะมาอยู่มากนัก
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
