ที่อยู่ที่อาศัยมีความหมายแตกต่างกัน ถึงเป็นคำที่คล้องจองกันแต่ก็สื่อความหมายไปคนละอารมณ์
ที่่่่่อยู่ให้ความรูู้สึกว่าเราเป็นเจ้าของ ย่อมหวงแหนและรู้สึกโกรธหากมีผู้ใดมาอยู่แทนที่
ใช่เลยเหมือนหมากลุ่มนี้..ย่อมไม่ชอบใจแม้นหากผู้มาเยือนจะมีร่างกายใหญ่โตสักเพียงใดหากเฉียดกรายเข้าไปใกล้ในถิ่นฐานของพวกเขา พวกเขาก็จะเห่าหอนขับไล่ ยิ่งถ้าดูสูงศักดิ์กว่าความเกลียดเพราะอิจฉาก็จะเป็นทุนเสริมเพิ่มความชิงชังเป็นทวีคูณ..
ครานึง ปู่บุญเหลือ สุรีรัตน์..เคยเดินผ่านไปยังถิ่นฐานของหมู่บ้านหมาเหล่านั้น และท่านก็ถูกเห่าและรุมกัดจากฝูงหมาเป็นพัลวัน...จนในวันนึงท่านได้มีโอกาสได้สร้างสถานที่ปลงสังเวช เป็นอุบายธรรม...
และท่านเลือกสร้าง..รูปปั้นอุบายธรรมไว้ด้านหน้า ทางเข้า โดยเขียน"ผญา"หรือคำกลอนอีสาน ติดไว้ว่า
" หมาเห่าช้าง..กะตามซ่างของหมา..แล้วแต่ชินซะตา..ระหว่างหมากับช้าง "
ให้ความหมายว่า...วาสนาคือสิ่งที่แข่งขันกันไม่ได้ ผู้มีสติปัญญาน้อย..ย่อมริษยาและคอยกลั่นแกล้งผู้มีสติปัญญามากกว่า..เพราะยอมรับไม่ได้..เลยหาพวกพ้องที่มีความคิดแบบเดียวกันมีเห่าหอน..เหมือนฝูงหมาหมู่นี้..นั่นเอง...
ไร้ค่าถ้าสติปัญญาไม่มี..ไร้ญาติขาดมิตรถ้าความคิดมีแต่"จิตอกุศล.."
ความร้อนจากความคิด"อกุศล"ย่อมเผาผลาญดวงใจตน ผ้าเช็ดเท้าหากเอามา
กราบได้ ประสาอะไร กับผ้าเช็ดหน้าจะเอามาเหยียบเป็นผ้าเช็ดเท้าไม่ได้
กาลเวลาไม่ใช่คำตอบเรื่องความทุกข์เลย หากแต่เป็นดวงใจที่เร่าร้อนด้วยไฟ"อกุศลในจิต"ต่างหากคือความทุกข์
"อะเสวนาจะพาลนัง" ให้ความหมายชัดเจนคือไม่พึงเสวนากับคนที่มีจิตคิดแต่เรื่องอกุศลกรรม เพราะหากสมาคมย่อมเสียกาลเสียกิจของเราเอง
ใต้เปลือกตาที่หลับลงไป ของแต่ละคนจะบอกปลายทางของเขาได้..ว่าจะไปสู่ทุกคติหรือสุขคติ...
พญาช้างเพียงเดินผ่านหมู่บ้านหมา..แต่ฝูงหมาหลงคิดว่าช้างจะมาอาศัยหมู่บ้านตน..เลยเห่าหอน..และเมื่อพญาช้างเดินจากไป หมาเหล่านั้นก็หันกลับมาเห่าและกัดแก่งแย่งกันเอง.."ตามอุปนิสัย"
คำๆนึงที่พญาช้างกล่าวทิ้งท้ายไว้ก่อนจากไป คือ..อาหารของเรามีเยอะไม่ต้องแย่งไม่ต้องเบียดเบียนใครเลย..
พวกเธอจงเอาเวลาที่มาไล่เห่าเราไปใช้ประโยชน์ตามวาสนาของพวกเธอเองเถอะ
"ตามอุปนิสัยของพวกเธอนั่นแหละ"
อย่าเสียเวลากับเราเลย..เพราะเห่าให้ตายเธอก็ไม่สามารถกลายเป็นพญาช้างอย่างเราได้หรอกนะ
อย่ามัวโง่เขลา แหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วถ่มน้ำลายเพื่อรดหน้าตัวเองเลย...หมาผู้ประเสริฐทั้งหลายเอ๊ย...".เราขอลา "
แทนความในใจจาก " ปู่บุญเหลือ สุรีรัตน์" จากแก้วกู่ ให้ความหมายว่า.."ลับหายตลอดกาล"
" คำว่า..อ้าย..อี..บักผี..บักห่า..จะกองอยู่ในใจของเธอเองตลอดไปนะ เราไม่มีที่ว่างพอจะรับไว้ดอกเน้อ..."
อุบายธรรมนี้ เด็กๆรุ่นใหม่อาจจะยังไม่เข้าใจ แต่พวกเขาหารู้ไม่ ว่าความรู้สึกชนิดนี้อยู่เต็มดวงใจของเขา เสมือนอากาศแม้จะมองไม่เห็น แต่ก็เต็มอยู่ในปอดของเรา...
" นั่นเองคือเหตุแห่งความวุ่นวายไม่รู้จบรู้สิ้นของสังคมในทุกวันนี้..."
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
