"น้ำแข็ง" เดิมทีไม่ได้ผลิตในไทย แต่นำเข้าจากสิงคโปร์
อยู่บ้าน อากาศร้อนแทบละลายอย่างนี้ “น้ำแข็ง” คือตัวช่วยที่สามารถทำเองได้ง่ายๆ และดับร้อนฉบับคนต้องอยู่บ้านได้ดีนัก
แต่ย้อนไปในอดีตการจะได้กินน้ำแข็งสักก้อนไม่ง่ายนัก คนไทยรู้จักน้ำแข็งครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นน้ำแข็งที่ไม่ได้ผลิตในไทย แต่ต้องมีการนำเข้าน้ำแข็งมาทางเรือจากประเทศสิงคโปร์ โดยใช้แกลบและขี้เลื่อยคลุมก้อนน้ำแข็ง บรรจุใส่ไว้ในกล่องลังไม้อีกชั้น เป็นการควบคุมอุณหภูมิไม่ให้ก้อนน้ำแข็งละลาย
ต่อมาใน พ.ศ. 2448 นายเลิศ เศรษฐบุตร หรือ พระยาภักดีนรเศรษฐ (เจ้าของธุรกิจธุรกิจรถเมล์ขาว) ได้ก่อตั้งโรงน้ำแข็งแห่งแรกของไทยขึ้นมาใช้ชื่อว่า “น้ำแข็งสยาม” โดยมีน้ำแข็งก้อน และน้ำแข็งหลอดให้ได้เลือกซื้อ น้ำแข็งหนึ่งก้อนใหญ่ๆ จะเรียกว่าหนึ่งซอง มีสี่กั๊ก และหนึ่งกั๊กเท่ากับสี่มือ ที่เรียกน้ำแข็งมือ หมายถึงก้อนน้ำแข็งสี่เหลี่ยมผืนผ้า ที่มีขนาดเหมาะมือ ซึ่งเป็นขนาดที่นิยมใช้ในการแช่น้ำดื่ม หรือนำมาไสเป็นเกล็ดในเมนูขนมหวานที่เรียกว่า “น้ำแข็งไส”
สำหรับไอศกรีมนั้นเพิ่งมีในสมัยรัชกาลที่ 5 ดังที่ได้ทรงบันทึกไว้ในบันทึกไว้ในหนังสือเรื่อง “ความทรงจำหลังจากเสด็จประพาสสิงคโปร์ พ.ศ. 2414” ความว่า “ไอศกรีมเป็นของวิเศษในเวลานั้น เพราะเพิ่งได้เครื่องทำน้ำแข็งอย่างเล็กๆ ที่สำหรับเขาทำกันตามเมืองนอกเข้ามาถึงเมืองไทย ทำบางวันน้ำก็แข็ง บางวันก็ไม่แข็ง มีไอศกรีมตั้งเครื่องแค่บางวัน จึงเห็นเป็นของวิเศษ”
ต้นเรื่อง: นิตยสารสารคดี ฉบับมกราคม 2560
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
