วันนึงที่ลางาน แบบไร้เหตุผล เดินเล่น อยู่บนสะพานลอย
"ถ้าเราตกลงไป เราจะตายเพราะหัวกระแทกพื้น
หรือรถชนตายหว่ะ"
ใช่ .... มันคือจุดเริ่มต้น ที่วนเวียนในหัว
การสรรหาวิธีการตาย ที่เจ็บปวดทรมานน้อยที่สุด
และหวังว่า วันนึงถ้าเราตายไป คนรอบตัวของเรา
จะไม่เจ็บปวดกับการตายของเรา
เริ่มป่วยเป็นซึมเศร้าตั้งแต่เมื่อไหร่
ก็คงนึกได้ตั้งแต่สะพานลอยนั้น เรากำลังป่วย และเราต้องการการรักษา
หรือ เราจะจากไปพร้อมกับความทรมานนี้
เราเลือกอย่างแรก "ไปรักษา" มันมีหวังเล็กๆว่า
เราอยากกลับไปเป็นคนเดิม
เริ่มคุยกับคุณหมอ เริ่มขุดคุ้ยความเจ็บปวดสาหัส ภายในใจ
รู้สึกเหมือนใจเรามันเล็กมากเลย อ่อนไหว บอบบาง
เหมือนมีถังน้ำตา ฝังอยู่ด้านหลังลูกกะตากลมๆ นี้
เอะอะไหล เอะอะร้อง แล้วก็ร้องไม่หยุด ร้องจนหลับ
และตื่นมาเพื่อจมดิ่งกับความเศร้านั้น
ทุกๆวัน เวลาเรารู้สึกเหมือนเราอยู่ในท่อระบายน้ำอลูมิเนียม
ที่แคบพอดีตัว มีน้ำเฉอะแฉะรอบตัว
น้ำมันเย็น แต่ซึมผ่านแขนเบาๆ แค่ทำให้เรารู้สึกว่า
"เห้ย... มีน้ำอยู่ตรงนี้นะ"
เรารู้สึกกลัว แม้เราจะออกเสียงเพียง ถังพวกนี้
มันสะท้อนเสียงของเรา ไม่มีใครได้ยิน
เราอยู่ตรงนี้ ได้ยินเราไหม
เสีของตัวเอง อื้ออึงอยู่ในหู ดันความรู้สึกต่างๆภายในใจ
จนปวดหู น้ำตาก็ทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง ลำคอตีบตัน เหมือนมีอะไรพร้อมจะดันออกมา ให้หูแตก
นี่แหละ ความรู้สึกของฉัน ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า
ที่ไม่รู้ว่า จะอธิบายความเจ็บปวดนี้
ออกมายังไงให้คนอื่นเข้าใจ
"อย่าเศร้าสิ"
"อย่าไปคิดมาก"
"คิดอะไรอยู่หรอ"
"หาอะไรทำสิจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน"
"ต้องกินยาตลอดชีวิตเลยไหม"
"เป็นอะไร พูดออกมาสิ"
และคำสำคัญอีกมากมาย ที่ ล้วนถามเพราะความห่วงใย
และฉัน ที่ตอบตัวเองในใจว่า
"ฉันทำให้คนอื่นต้องเป็นห่วงอีกแล้วหรอ"
"อยากร้องไห้หว่ะ"
"เมื่อไหร่จะหายสักที"
"ก็แค่ไม่คิด ทำไมทำไม่ได้"
มากๆเข้าเริ่มไม่อยากลุกจากที่นอน
นอนนานมาก บางทีก็นอนเป็นวัน ๆ
เรานอนนานแบบนี้อยู่เป็น เดือนๆ
ไม่อยากออกจากบ้าน เหนื่อย
มองไปรอบตัว มีแต่ความว่างเปล่า
ที่นี่มันที่ไหน "ห้างสรรพสินค้าที่เคยเดินไง"
แล้วมาทำไม "ออกมาเดินเล่น เดินไหวไหม"
ไม่ไหว พาฉันกลับที
วันนึงที่ยานอนหลับตามขนาดที่หมอบอก ไม่ได้ผล
ทำไมไม่หลับ ซะทีหว่ะ
กินอีก กินลงไป กินทีละเม็ด
ผ่านไป 1 ชั่วโมง ไม่หลับ
สามสิบนาที ก็ยังไม่หลับ
6 เม็ดแล้วนะ
8 เม็ด อ่อ ...หลับแล้ว ดีจัง ชอบเวลานี้ที่สุดเลย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
