แสบตา... เช้าแล้วสินะ ภาพห้องไม่คุ้นเลย อ่อ โรงพยาบาล
พอสมองเริ่มทำงาน เริ่มรับรู้สึกสถานการณ์ ในห้องไม่มีใคร
เจ็บหูอีกแล้ว ก้อนลมไร้หน้าตา ติดอยู่ในลำคอ
"ไอ้บ้าเอ้ย เอ็งทำให้คนอื่นต้องเดือนร้อนอีกแล้ว"
"ขอโทษ... "
ขอนอนต่อได้ไหม ขอยาอีกได้ไหม มันเจ็บปวดใจไปหมดแล้ว
แต่ ใครหล่ะ ใครจะมาเมตตา
ทุกคนต้องหาว่าเราบ้าไปแล้ว
"ทำไมทำอะไรไม่คิดถึงคนอื่น"
"เป็นอะไรทำไมม่พูดออกมา"
กูพูดไม่ได้ไง ถากูบอกว่า กูรู้สึกเหมือนอยู่อยู่ในถังน้ำ มึงจะเชื่อกูหรอ
แต่วันนั้นเราก็รอดมาได้ แต่มีรายละเอียดที่ปะติดปะต่อได้ภายหลัง
มันเกิดอะไรขึ้น ???
เรื่องเล่าของเพื่อน
เริ่มต้นที่ ช่วงเวลาประมาณ 5 โมงเย็น
เราส่งข้อความไปหา เพื่อน ที่เคยทำงานด้วยกัน แต่ไม่สนิทกัน
ข้อความสั้นๆ ประโยคเดียว "มาหาหน่อย"
หลังจากนั้น เพื่อนติดต่อเราไม่ได้อีกเลย
แสดงว่าตอนนั้น เราคงไม่รู้ตัวแล้ว เพราะที่จำได้ เราเริ่มกินยาตอนบ่าย 3 กว่าๆ
ทำไมรู้ว่าเป็นบ่ายสามกว่า ก็ แดดมันส่องหน้าเข้ามาในห้องพอดี อากาศร้อนอบอ้าว
แต่ถ้าเป็นตอน 5 โมงเย็น แสงพระอาทิตย์จะไม่สาดเข้ามาในห้องแล้ว เพราะหลังคาบ้านข้างๆ ทำมุมพอดี
เมื่อเพื่อน 1 ติดต่อเราไม่ได้ นางก็ฉลาดนะ ไปส่อง เฟสบุ๊คเรา ดูว่า ใครหน้าไหน มาคอมเมนต์บ่อย ๆ แล้ว มันก็ส่งข้อความไปหาคนนั้น
"เธอ ๆ เราเป็นเพื่อนไอ้อ้วนป่ะ"
.... อืม ...
"เราเห็นเธอคอมเมนต์เฟสไอ้อ้วนบ่อยๆ เธอรู้จักบ้านไอ้อ้วนที่กรุงเทพป่ะ"
...อืม รู้จัก ทำไมหรอ....
"เนี๊ยมันส่งข้อความมาหาเราแบบเนี๊ย (พร้อมแคปไป) ไม่รู้มันเป็นไร"
.... เราอยู่หัวหิน กำลังขับรถกลับกรุงเทพ เดี๋ยวเราแวะไป.....
เพื่อนฉันที่ยังขับรถอยู่ ก็รู้ดีว่าไอ้อ้วนมันก็หายเป็นปกติ
คุยๆ หายๆ บางทีมันก็นอน แต่ก็เออ แวะไปก็ได้ ยังไงก็ทางผ่านอยู่แล้ว
เพื่อนมาถึงประมาณ สองทุ่ม เดินเข้ามาถึงห้องนอน ร้องเรียกไอ้อ้วนอยู่นาน
จนป้าเดินมาบอกว่า หรือมันไม่อยู่ ฟืนไฟก็ไม่เปิด ลองโทรหาก็ไม่ติด หรือไอ้อ้วนมันไปไหน ป้าเลยลองเอากุญแจห้องมาไขดู อ้าวไอ้อ้วนหลับ
เพื่อนพยายามเข้ามาปลุก เรียก อยู่นาน จนเหลือบเห็น รอยมีดที่แขนซ้าย
ใช่ ๆ เราถนัดขวา แล้วก็ นะ
ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้แกต้องลำบาก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
