#เขียนถึงเขาเมื่อปีที่แล้ว
#ข้อเขียนนี้ผมเขียนและโพสต์ไว้ในเฟสบุ๊คเมื่อปีที่แล้ว
😍☺️ในวันที่เขาจากโลกนี้ไป คืนนี้ขอตั้งใจเขียนถึงผู้ชายคนนี้"พนมเทียน"แบบยาวๆสักหน่อย เพราะเขาเป็นนักเขียนไม่กี่คนที่ผมนับถือในความหลากหลายกับนิยายที่เขาเขียน และถูกนำมาสร้างเป็นหนังเป็นละครมากที่สุดบางเรื่องมีถึง4-5เวอร์ชั่น และเป็นที่รู้จักมากที่สุดก็คือ"เพชรพระอุมา" นิยายที่ยาวที่สุดในประวัตินิยายเมืองไทย(และอาจจะของโลก) ท่านใดสนใจตามผมมาครับ..เผื่อยังไม่รู้ว่านักเขียนคนนี้เขียน"จุฬาตรีคูณ"ตั้งแต่เรียนม.8(ม.6สมัยนี้)และหอบไปให้โรงพิมพ์ไหนก็ไม่มีใครซื้อ เพราะคนเขียนเด็กเกินไป
ตอนผมอายุ9-10ปี พี่สาวผม-อ.อุทัยวรรณ-ไปเรียนโรงเรียนเพาะช่างที่กทม. เวลากลับบ้านก็จะหอบนิตยสารจักรวาลปืน/ฟ้าเมืองไทยเล่มเก่าๆกลับมาด้วย ตามประสาเด็กๆผมก็เปิดอ่านการ์ตูนของราช เลอสรวง เรื่องสิงห์ดำ ที่ลงในจักรวาลปืน พอหัดอ่านสามก๊กที่ห้องสมุดประชาชนอำเภอก็ชักติดใจนิยาย จึงกลับมาพลิกอ่านนิยายในนิตยสารจักรวาลปืน และเริ่มติด"เพชรพระอุมา"ตั้งแต่บัดนั้น (แน่นอนผมคือระพินทร์ ไพรวัลย์ทุกครั้งที่ผมอ่านเพชรพระอุมา😂) และด้วยความที่ใจชอบอ่าน(แม่เคยบอกว่าผมอ่านแม้แต่ถุงกระดาษห่อขนม 555) ต่อมาทำให้ติดตามหาอ่านแทบทุกเรื่องที่เขาเขียนไม่ว่าจะเป็นละอองดาว สะกาวเดือน รัศมีแข เล็บครุฑ ศิวาราตรี จุฬาตรีคูณ ฯลฯ
พนมเทียนมีความละเอียดอ่อนด้านการใช้ภาษาและมีเทคนิคการสร้างตัวละครได้อย่างน่าทึ่ง บวกกับการศึกษาจริงทั้งประวัติศาตร์รวมทั้งตำนานต่างๆ และเป็นคนใช้ชีวิตกับของจริงทั้งเรื่องป่า/ปืน และการรู้จักคนในหลากหลายระดับ เมื่อเขานำสิ่งเหล่านี้มาร้อยเรียงผ่านตัวอักษร จึงทำให้เวลาอ่านนิยายแทบทุกเรื่องของเขา เราจะเหมือนถูกดูดเขาไปโลดแล่นกับเรื่องราว ตัวละครทุกตัวเหมือนมีชีวิตจริงให้เราสัมผัสได้ และบางทีคนอ่านอยากให้ตัวเองเป็นตัวละครทุกตัวไม่เฉพาะพระเอก พออ่านเพชรพระอุมา คุณจะเป็นพระเอกอย่าง"ระพินทร์ ไพรวัลย์"ก็ได้ เป็น"แงซาย"ก็เท่ เป็นคุณชายเชษฐาก็สมาร์ท แต่แน่ละถ้าคนอ่านเป็นผู้หญิงก็อยากเป็น"แม่ดอกฟ้าดาริน"กันทั้งนั้น
ตอนผมอ่าน"ศิวาราตรี" หลายครั้งที่ผมสับสนว่าผมอยากเป็นใครกันแน่ ระหว่าง ทุษยันต์ เวชยันต์ และทัสสะยุ 3แฝดหน่อเนื้อเผ่ามิลักขะ ที่ถูกแยกไปเลี้ยงในสามเผ่าและต้องมาทำสงครามกัน แต่ใจผมน่ะเอียงมาทางเวชยันต์คนกลางผู้นำทัพกู้เอกราชของเผ่ามิลักขะ แฮ่ม!ก็แหม "ยามารตี"ยอดหญิงงามในเรื่องมารักเวชยันต์นี่นา 555 ..นี่ยังไม่พูดถึง อริยวรรตผู้เก่งกล้าแต่สับสนในรักที่มีต่อ"ดารารายพิลาศ"จนเกิดโศกนาฏกรรมทำเอาคนอ่านน้ำตาอาบแก้มใน"จุฬาตรีคูณ" ที่ผมเกริ่นไว้ว่าพนมเทียนเขียนเอาไว้ตั้งแต่อายุ16-17
ที่กล่าวมาคือความอมตะด้านวรรณศิลป์ แต่กับนิยายแบบบู๊ล้างผลาญแนวสายลับแบบเจมส์บอน เขาก็เขียน "เล็บครุฑ"ไว้อย่างน่าอ่าน แทบจะไม่มีใครในยุคห้าหกสิบปีก่อนจะไม่รู้จัก ชีพ ชูชัย จารชนคนร้ายที่รูปหล่อคอเอียง แต่ถูกสวมตัวโดย คม สรคุปต์ตำรวจคนเก่งเพื่อเข้าไปพิฆาตองค์กรลับอย่างเล็บครุฑ พอนำมาสร้างเป็นหนังให้พระเอกลือชัย นฤนาท รับบทชีพ ชูชัย เท่านั้นแหละหนุ่มไทยสมัยนั้นเกือบครึ่งประเทศก็ถึงกับเดินคอเอียงตามบุคลิกชีพ ชูชัย
ครั้นเป็นนิยายรัก(น้ำเน่า)เขาก็เขียนได้อย่างละเมียดละไม ได้อารมณ์แห่งความรักที่ล้อเล่นกับอารมณ์ลุ้นของผู้อ่าน ไม่ว่าจะเป็น"ละอองดาว" ที่พระเอกกรกกฏ เบญจรงค์เก็บซ่อนความรักที่มีต่อน้องบุญธรรมอย่างละอองดาว หรือนายทรงกลด บริรักษ์นรากร ที่เก็บกดรักสะกาวเดือน ราชไมตรี ล้วนแต่ทำให้คนอ่านอินและสมมติตัวเองเป็นพระเอกนางเอกกันทั้งนั้น แล้วแต่ว่าผู้อ่านคนนั้นจะเป็นชายหรือหญิง ไม่เว้นแม้แต่ตัวผมเองที่อยากจะเป็นผู้ชายที่หยิ่งยะโส ทะนงตัว รักแค่ไหนก็ต้องเก็บซ่อนเอาไว้..555..ซึ่งต่างกับชีวิตจริงตัวเองลิบลับ ที่รักใครก็ให้รีบบอก เดี๋ยวจะพลาด😍🤣
ทั้งหมดที่เขียนมาก็เพื่อบันทึกถึงผู้ชายที่ผมไม่รู้จักตัวจริง แต่สนิทกับเขาราวกับเพื่อนที่คบกันมาค่อนชีวิต ผมใช้คำว่าเพื่อนเพราะผมรู้จักเขาผ่านนิยายที่ตัวละครที่เขาปั้นมาที่มีความเป็นหนุ่มเป็นสาวไม่เคยเปลี่ยน เหมือนอารมณ์หรือความรู้สึกของเรายามอ่าน เขาเป็นตำนานแห่งนักเขียนอีกคนหนึ่งที่อยู่ในทำเนียบเดียวกับ ระพีพร ทมยันตี สุวรรณี สุคนต์ธา ที่ผมหลงไหลในปลายปากกา คนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ในโลกที่เปลี่ยนไปอาจไม่รู้จัก แต่สำหรับผม..เขาเหล่านี้คือคนที่กล่อมเกลาโลกให้มีความสมบูรณ์ สวยงาม และน่าอภิรมย์ ..ขอบันทึกไว้สำหรับ "พนมเทียน" "ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ" 😌😌
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
