ช่วงเวลาอ่อนไหวในชีวิต พวกคุณคิดถึงอะไรกันหรอ
ที่ไหนที่คุณอยากจะทิ้งตัวลง ทิ้งทุกอย่าง หลับไหลไปอย่างนั้น
เราอยากมีที่ตรงนั้นบ้าง
วันนี้กำลังดูซีรีย์เรื่องหนึ่งของเกาหลี partners for justice
ชายสูงวัยกับลูก 3 คน
ตอนจบของคดีนี้ช่างน่าเศร้า ที่สุดท้ายแล้ว ชายชราตายเพราะอุบัติเหตุ
ลูกๆ ล้วนเสียใจ จากการกระทำสุดท้ายของพ่อผู้ป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม
...ชายชรากางร่มไปรับลูกหน้าโรงเรียน....
พวกเค้าคิดอะไรกันนะ เค้าเสียใจทำไมที่พ่อรักเค้าขนาดนี้
แม้ความทรงจำสุดท้ายของชายสมองเสื่อม ยังมีลูกๆเต็มหัวใจ
เราเองไม่เคยมีความทรงจำแบบนั้น
ตอนเด็กๆ เราเดินทางไปโรงเรียนเอง กลับเอง เดินข้ามถนนเอง
ตายาย ให้เงินไปโรงเรียน ก็หาข้าวกินเอง
บางวันก็ไม่กิน เอาเงินไปกินขนม
บางวันเดินกลับบ้านเอง สองแถว ใจดี ก็เอาขึ้นรถมาด้วย
มาหย่อนลงตรงทางเข้าบ้าน
หมาแม่งก็ชอบวิ่งไล่ ให้ได้วิ่งเข้าบ้านทุกวัน
โตขึ้นมาหน่อยก็ย้ายไปอยู่กับน้า ชีวิตก็เหมือนเดิม
เดินไปโรงเรียน กลับบ้าน ใช้ชีวิตไปในวัยเด็ก
ก็คิดว่า มีความสุขดีนะ
มีบางที ที่รู้สึกอยากมีพ่อแม่ อยากได้กอดใครสักคน
ซบลงตรงหน้าอกนั้น แต่ก็ไม่มีนี่ มีแต่หมอน
ตื่นเช้ามาก็ลืม และใช้ชีวิต วนไป ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองขาด
จริงๆ เรามีแม่นะ แต่แม่ต้องทำงาน แม่เลี้ยงเราไม่ได้
เลยทิ้งเราไว้กับตายาย พอตายายแก่ตัวลง ครอบครัวน้าก็มา
รับไปเลี้ยงต่อ พอตอน จบ.ม.6. ตอนนั้นเราอายุ 16 ก็ถือว่า
เรียนจบไวมาก เราตั้งใจมากเลย ว่าเราจะกลับมาอยู่กับแม่
จะเลี้ยงแม่ จะไปหางานทำ อยากเรียนต่อด้วย พยายามสอบให้ได้
มหาลัยรัฐบาล กู้เรียนด้วย ทำงานไปด้วย ตอนนั้นก็ส่งเงินให้แม่บ้าง
เก็บไว้เรียนด้วย ความฝันมันเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
อดทนอีกไม่นาน ก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว
แต่... มันก็ต้องหยุดลงแค่นั้น แม่จากเราไปแล้ว
ยังเรียนไม่จบเลย เอายังไงต่อดี ความฝันไม่มีแล้ว
จากวันนั้นจนวันนี้ มีเพียงแค่ใช้ชีวิต เอาตัวรอดต่อไป
แม่ขอให้เรามีชีวิตอยู่ ขอให้เราแต่งงาน มีลูกมีครอบครัว
"อย่าใช้ชีวิตคนเดียวนะลูก"..."ชีวิตแม่มีลูกเป็นสิ่งเดียวที่ดีที่สุดในชีวิตแม่"
คำพูดสุดท้ายของแม่ ที่ฝากเราไว้
จนถึงทุกวันนี้ เราไม่เคยทำตามคำสั่งเสียของแม่ได้เลย
เราแค่ใช้ชีวิต ทำงาน กลับมา นอน
เหงาก็ดูหนัง ดูซีรีย์ เล่นเกมส์ ดูคลิปตลกๆ
เจ็บป่วย ก็ดูแลตัวเอง
เวลาช่วงเวลาเลวร้ายในชีวิต ก็คิด และตัดสินใจคนเดียว
ถูกบ้าง ผิดบ้าง ผิดหวัง ก็บ่อย พลาดพลั้ง ก็เยอะ
ล้มเหลว อ่อนแอ โทษตัวเอง แต่ก็ได้แค่
ปลอบใจตัวเองแค่ กลับไปนอน พรุ่งนี้ค่อยคิดใหม่
วนเวียนอยู่แบบนี้ ทุกๆ วัน
เราไม่เคยมีพื้นที่อบอุ่น ปลอดภัย
พื้นที่ที่เราจะอ่อนแอ ปล่อยน้ำตาให้ไหล
ร้องไห้เสียดัง กอดใครสักคนแน่น ๆ
เล่าเรื่องราวที่มีความสุข หรือทุกข์
ที่ที่เราจะหลบหนีจากทุกสิ่ง และวิ่งไปที่นั่น
แต่ ชีวิตมันก็แบบนี้ เราก็เป็นแบบนี้
ก็ดีนะ ... ที่พวกเค้ามีพ่อ ที่คิดถึงพวกเค้าจนวินาทีสุดท้าย
ต่างจากเราเลย ที่ไม่มีใครให้เราคิดถึง
ถ้าวันนี้เราเกิดติดไวรัส ต้องไปนอนคนเดียวในโรงพยาบาล
ก็คงกังวนอย่างเดียวว่า คงต้องเดือดร้อนโรงบาล ส่งเราไปเผา
เลยนึกย้อนเข้ามาในใจ เราจะไปหาได้จากไหน
คนที่จะอยู่เพื่อเป็นความทุกข์ และความสุขของเรา
คนที่การมีอยู่ของเค้า คือความหมายในชีวิต
คำถามที่เรามองหาคำตอบตลอดมา
แต่ไม่เคยมี
เรายิ้มทุกครั้งที่เห็นภาพแบบนั้นตรงหน้า
แต่ไม่สามารถสร้างภาพตรงหน้าให้เป็นเราได้
สุดท้ายแล้ว "ชีวิตมันก็แบบนี้"
มองภาพตรงหน้า แล้วมีความสุขไปกับมัน
แม้จะเป็นชีวิตคนอื่นก็ตาม
เพราะเราไม่สามารถมีชีวิตที่เหมือนใครได้
ก็จงดูแล ประคองตัวเองให้ดี ปกป้องหัวใจให้แข็งแรง
มันคงเป็นสิ่งดีดีในชีวิตที่เราจะทำได้เพื่อตัวเอง
รัก....
คุณก็คิดซะว่ามันเป็นนิยายแล้วกัน
มันไม่มี tag สุขภาพจิต นี่นา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
