งานร่างหรือออกแบบ marker เคมีแห้งไว กลิ่นแสบจมูกเพราะทินเนอร์เป็นตัวทำละลาย

Copic ตราสีเคมีที่แห้งไว มีหมึกเติมแบบขวด หัวมีสองด้าน ด้านเล็กและด้านใหญ่(หัวตัด กับ หัวพู่กัน คุณก็ต้องเลือก แต่มีอะไหล่เปลี่ยนแยก อดีตที่นิยมใช้ก่อนคือตรา Yoken เวลาแห้งไม่มีหมึกเติมแต่ใช้น้ำมันไฟแช็กตราลอนสันหยอดที่หัวสักหลาดเพื่อเจือจางหมึกสีในด้านด้านใน) ส่วนปากกาเคมีตราม้า (หัวม้า ของนักเรียนศิลปะที่นิยมเรียกกัน) มีไว้ใช้งานในตำแหน่งพื้นหลัง ตีกรอบ ตัดเส้น เขียนอักษร หรือส่วนที่ใช้มากๆและไม่ต้องดูแพง เพราะปากกาเคมีมีตราและราคาสูง ตอนนี้หนึ่งด้ามคงประมาณ 120-200 บาท(แต่ก่อนแอบแพงกว่านี้) มีขายเป็นชุดหรือเลือกคละแยกปลีกได้ เทคนิคการเลือกคือ เลือกสีที่ชอบใช้และไล่กันแบบ อ่อน กลาง เข้ม สามด้าม หรือมากกว่านั้น บางสีเหลื่อมใกล้กันเช่น เขียว เขียวอมฟ้า ฟ้า สามารถใช้ไ่น้ำหนักด้วยกันได้ หรือในภาพที่ไม่แสดงให้เห็นคือ โทนสีเทา ไว้ไล่น้ำหนักให้เข้มอ่อน และโทนใส ไว้เจือจางเกลี่ยให้ค่าสีใกล้เคียงกันในส่วนรอยต่อ

การใช้ marker ตรา Copic (ใช้เทปดำพันด้าม กันหลงไปกันคนอื่น บางทีมี สีตราเพื่อน ยืมจนสีแห้ง โกรธกันก็มี) ส่วนมากใช้งานที่เน้นการร่างไว สีสันสดใส โดยไล่จ้ฃากน้ำหนักเข้มออกมาหาอ่อน เพราะลงทุบหลายชั้นแล้วขึ้นกับความหนากระดาษ เกิดรอยด่าง รอยต่อของสี และสำคัญคือ แห้งไวด้วยสมบัติทางเคมี จึงนิยมไล่จากน้ำหนักเข้มมาอ่อน การร่างภาพ(sketch) ที่เน้นจุบโครงสร้าง สี แสงเงา จึงนิยมใช้เพราะสายตา สัมพันธ์กับมือ ต้องมีความมั่นใจ กล้าลงน้ำหนัก

สี(น่าจะน้ำมันแบบผงอัดแท่ง) pastel (น่าจะชื่อตราสินค้า) ใช้เก็บรายละเอียด เพิ่มค่าน้ำหนักหรือลงในตำแหน่งพื้นที่ฉากหลัง เช่น ฉากการ์ตูน หรือด้านพื้นหลังของผลิตภัณฑ์ บางครั้งก็นำมาใช้ลงในตัวงานแทนสีอื่นๆ เช่น การเขียนภาพคนเหมือน สีของผลิตภัณฑ์ กราฟิก เทคนิคคือ จับแท่งสีเอียงทำมุม 60 หรือ 30 องศากับพื้นที่ที่ต้องการลงสี(กระดาษ) ใช้สัน cutter ขูดแท่งสีให้เกิดผลึกผง โดยให้มีความละเอียดที่สุดด้วยน้ำหนักเบามือ แต่บางครัังอาจเกิดเป็นลิ่ม หรือผลึกชิ้นใหญ่ เมื่อใช้กับเทคนิคสำลีชุบน้ำมันไฟแช็คหรือทินเนอร์ อาจทำให้เกิดแนวทางน่าสนใจ การผสมสีสามารถขูดผงสีให้อยู่ใกล้กัน จากนั้นใช้วัสดุกดผงสีวนไปรอบบริเวณที่ต้องการให้สีติดในเนื้อวัสดุ(กระดาษ) บางเทคนิคใช้การกดแบบเน้นแล้วปล่อยสลับกันด้วยนิ้วมือ หรือการลงผงแป้งทาตัวเพื่อให้มีความนวลของค่าสีและสัมผัสที่ลื่นขึ้นเมื่อกดผงสี

ดินสอสีไม้ หลากตราสินค้า และหลายรูปแบบทั้งสีไม้ระบายน้ำ สีสะทัอนแสง ฯลฯ แต่ที่นิยมคือสีไม้ธรรมดา แม้จะมีหลายเกรดตั้งแต่เด็กเล็กที่ใช้ฝึกกล้ามเนื้อมือไว้พัฒนาการเขียนอักษร จนกระทั่งเกรดศิลปินใช้ คุณภาพและราคาแตกต่างกันไปตามคุณสมบัติ

สีอะคลิลิกและอุปกรณ์ พู่กันใหญ่สองด้ามด้านล่าง ผู้เขียนได้มาจากการเดินทางไปตลาดนัดของมือสองที่ประเทศรัสเซีย ยังไม่เคยทดลองใช้งาน แต่ส่วนมากเลือกใช้พู่กันขนแปรงสั้น เพื่อการป้ายและเกลี่ยน้ำหนักสี อีกทั้งเน้นราคาไม่แพงเนื่องจากสีกัดขนแปรงทำให้ต้องเปลี่ยนบ่อย สีอะคลิลิกแห้งไว มีหลายสูตร ที่สะดวกคือสูตรตัวทำละลายน้ำ มีทั้งผสมสำเร็จบรรจุในหลอดตะกั่วกับหลอดพลาสติก สีเรืองแสงในความมืด(ขวดด้านล่าง) สีพิเศษที่ผสมผงโลหะหรือผลึกแวววาว(อดีตนิยมใช้หินและแร่มาทำสี มีขั้นตอนที่ละเอียด และราคาสูง บางค่าสีเช่นสีน้ำเงิน ม่วง แดง หายากมากจนเป็นเอกลักษณ์ศิลปินบางท่าน หรือใช้เฉพาะงานบางอย่างเพื่อแสดงออกเชิงสถานะและสัญลักษณ์)

อุปกรณ์ปั้น และเศษดินสอ EE ที่ใช้ในงานพื้นฐานวาดเส้น อันเป็นหัวใจหลักของการศึกษาการเขียนรูปและองค์ประกอบของศิลปะและการออกแบบ นอกจากนี้ยังมีเศษหางตั๋วพิพิธภัณฑ์ รถโดยสารหรือพาหนะ บัตรภาพยนตร์ โดยเฉพาะ โรงภาพยนตร์ยุคเก่า สแตนอโลน บางโรงหนังปิดตัวไปเสียแล้ว

อุปกรณ์สำหรับเขียนสีน้ำ มีหลายตราสินค้าและคุณภาพที่มาพร้อมกับราคา ถ้าเริ่มต้นสำหรับระดับอุดมศึกษา คือ ตราวินเซอร์ เพราะราคาไม่แพงมากจนเกินไปและคุณภาพค่อนข้างดี กระดาษมีผลต่อการเก็บรักษางานและการยึดเกาะของเม็ดสี พู่กันก็มีผลต่อคุณภาพงาน(ผู้เขียนลงทุนซื้อพู่กันด้ามดำในรูปนี้ตอนเป็นนักเรียน ตรา Luben ขนนุ่มอมน้ำสีได้ดี)

รหัสหมายเลขสีน้ำและสี marker ตรา copic ของผู้เขียน

ดินสอ นอกจากดินสอ EE ที่ใช้ในการเขียนแสงเงาของวาดเส้น(drawing) ยังมีดอนสอหลายแบบ ที่มีคุณสมบัติต่างกันไป ปากกาหลายชนิด ยังไม่ได้แสดงปากกาตัดเส้นหัวสักหลาด และปากกาหมึกขาว(milky way) หรือดินสอขาว ที่ใช้ทำงานเทคนิคหลายแนวทางได้ในภาพนี้