ห้องพักกับการกักตัวในวิกฤตโรคระบาดโควิด-19
ปีที่แล้วผมย้ายห้องพักเพราะภรรยาย้ายออฟฟิตทำงาน ต้องหาห้องพักให้ใกล้ที่ทำงานของภรรยาเพื่อความสะดวกในการเดินทางไปทำงานและกลับห้องพัก
เงื่อนไขในการเลือกที่พัก เราตั้งไว้สามสี่อย่าง เป็นเรื่องของราคาค่าห้อง ความปลอดภัย ใกล้ที่ทำงาน และสภาพภายในห้องไม่เลวร้ายเกินไปที่จะพักอาศัยได้
เพิ่มเติมจากเงื่อนไขเบื้องต้นคือต้องมีเครื่องปรับอากาศ และอยู่ไม่เกินชั้น 3 เหตุเพราะการเดินขึ้นบันไดห้องพักเกิน 3 ชั้นขึ้นไป ถือเป็นเรื่องเหน็ดเหนื่อยสำหรับเรา
เมื่อครั้งหนึ่งแม่ยายของผม เดินทางจากต่างจังหวัด มาหาผมและภรรยาโดยการโดยสารรถตู้ แน่นอนคนต่างจังหวัดเดินทางมาหาลูกเต้า ต้องมีของฝากติดไม้ติดมือมา
ของฝากติดไม้ติดมือจากต่างจังหวัดวันนั้น มีข้าวสาร 1 กระสอบปุ๋ย แตงโม 3 กระสอบปุ๋ย เป็นแตงที่สวนแตงโมไม่เก็บขายแล้ว ลูกขนาดเหมาะมือประมาณ 30 ลูกเห็นจะได้ และมีปลาหมอทอดตัวเล็กอีกเท่าที่จำได้
ตอนนั้นผมมีห้องพักอยู่ชั้น 5 ในการขนของฝากขึ้นห้องพักผมขนได้ทีละกระสอบปุ๋ย
ก่อนเช่าห้องพักภรรยาผมเคยเตือนแล้ว!
แต่วันนั้นห้องพักที่เราไปหาว่างแค่ชั้น 5 และเราก็ได้ตกลงปลงใจเช่าอยู่อาศัย
จากเหตุการณ์ของฝากในวันนั้น กลายเป็นเงื่อนไขในการเลือกห้องพักห้องใหม่ของผมอย่างปฎิเสธไม่ได้
หลังจากครบกำหนดย้าย ภรรยาผมก็ขอแรงลุงมาช่วยขนย้าย ในระหว่างการขนย้ายของเข้าห้องพักห้องใหม่
ภรรยาผมชี้ให้ดูป้ายประกาศขนาดเอสี่ที่มุมทางเดิน ซึ่งก่อนหน้าผมไม่ได้สังเกตุ ในป้ายประกาศระบุว่า “ห้ามตำครกตอนดึก” และด้านล่างเป็นภาษาพม่า
ด้วยความเข้าใจว่าภรรยาผมชี้ให้ดูเรื่องตำครกในป้ายประกาศ ผมได้หันไปพูดกับภรรยาว่า “ใครจะตำตอนดึก” แต่ภรรยาก็ชี้กลับไปที่ป้ายประกาศ ที่เขียนไว้สองภาษา ผมจึงเข้าใจได้ว่าภรรยาหมายถึงอะไร
ความปลอดภัยเป็นเงื่อนไขแรกๆ ที่เราจะเลือกที่พักอาศัย ผมจึงหันไปบอกกับภรรยาเพื่อให้คลายกังวลว่า “เขามี รปภ. แต่ถ้ามันไม่น่าอยู่จริงๆ ให้ครบประกันก็หาที่ใหม่”
เราอยู่ห้องพักห้องนี้มาห้าหกเดือนแล้ว มีบางห้องที่เอะอะโวยวายเสียงดังบ้าง ทางเจ้าของห้องพักก็คงมีระเบียบดูแล จนเดือนสองเดือนนี้ไม่มีเสียงเอะอะโวยวายเสียงดังรบกวนให้ได้ยินอีก
และป้ายประกาศก็ยังติดไว้ที่เดิม แม้กระดาษและหมึกที่เขียนจะชีดลง
“ห้ามตำครกตอนดึก”
ในภาวะโรคระบาดโควิด-19 ของเดือนพฤษภาคมปีนี้ มาตราการของภาครัฐเข้มข้นขึ้น เน้นย้ำเรื่องการใส่ผ้าปิดจมูก หลีกเลี่ยงไปในที่ชุมชน และร้านขายอาหารห้ามนั่งทานในร้าน ให้ซื้อกลับไปห้องได้
ภรรยาผมทำงานที่ห้องพักตามนโยบายบริษัท work from home อาชีพผมไม่สามารถทำงานที่ห้องได้ ต้องเดินทางไปทำงานและกลับห้องพัก แม้เลี่ยงที่จะไปในที่ชุมชนตามมาตราการป้องกันโควิด-19 แต่การกักตัวก็ต้องมีเสบียงอาหาร
นอกจากอาหารแห้งมาม่าปลากระป๋องแล้ว ผมเลือกที่จะซื้อมะละกอ มะเขือเทศ มะนาว น้ำปลาร้า พริก กระเทียม น้ำตาลปิ๊บ เนื่องด้วยผมพอจะมีฝีมือในการทำอาหารประเภทนี้อยู่บ้าง
ในใจก็คิดถึงป้ายประกาศซึ่งเป็นระเบียบของที่พักว่า
“ห้ามตำครกตอนดึก”
กิจกรรมการตำครก เพื่อตำส้มตำของผมจึงเลือกที่จะตำในช่วงเย็น หาผ้ารองก้นครกให้ดี ใส่พริกกับกระเทียมแล้วตำๆ ถัดจากขั้นตอนนั้นสามารถกดสากเบาๆ แล้วใช้ช้อนคลุกเคล้าได้
ในใจก็คิดถึงเหตุเมื่อต้องย้ายหรือหาห้องพักใหม่อีกครั้ง เงื่อนไขเพิ่มเติมคงหนีไม่พ้นเรื่องการใช้ครก
แต่ว่าก็ว่าเถอะ คนต่างจังหวัดอย่างผม แม้จะมีเงื่อนไขมากมายที่ตั้งไว้ในใจ แต่ก็ต้องยอมรับได้เพราะข้อจำกัดของเรื่องค่าใช้จ่าย
พูดง่ายๆ กว่านั้นก็คือ เรื่องเงิน
- 7
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
