Ep.2 เรียนพยาบาล
ปี1
เป็นปีที่คิดว่าการเรียนก็ชิวๆ มีวิชาเหมือนตอน ม.ปลายเลย เรียนชีวะ เคมี คิดว่าตัวเองทำได้ ดูไม่ยาก แต่จะมีวิชาใหม่ วิชาที่ยากสุดเลยตอนปี 1 คือ antomy คือ ได้เรียนกับอาจารย์ใหญ่ ต้องจำเยอะมาก และไม่ใช่แค่จำ แต่ต้องจำกระบวนการและการทำหน้าที่ของมัน เช่น กระดูกชิ้นนี้ รูปร่างแบบนี้ เชื่อกระดูกชิ้นไหน ทำหน้าที่อะไร ยากกกกอ่ะ จิงๆ แต่สอบแต่ละครั้งก็ข้ามเส้นนะ คิดว่าตัวเองน่าจะได้เกรดดีอยู่
แต่พอเกรดออก คือ เกรด 2 กว่าๆ ไม่ถึง 2.5 อ่ะ ร้องไห้จ้าาา ไม่เคยเกรดน้อยเท่านี้มาก่อน ถึงจะดูเหมือนคนไม่ค่อยเรียนนะ แต่เกรดเท่านี้คือเสียใจหนักมาก โทรไปร้องไห้กับแม่เลย แล้วทางวิทยาลัยเขาจะมีการจัดกลุ่มให้กับคนที่เกรดน้อย มีความเสี่ยงจะเรียนไม่ไหว และฉันได้อยู่กลุ่มนี้จ้าาา
ตอนแรกอายเพื่อนนะที่เราได้เข้ากลุ่มนี้ แต่พออยู่กลุ่มนี้ ทำให้เปลี่ยนเลย ทำให้รู้ตัวว่าที่ผ่านมาเราอ่านหนังสือผิดตลอด พออยู่กลุ่มนี้เราได้อ่านหนังสือกับเพื่อน ได้ฝึกทำการจดสรุป มันดีขึ้นเลย ทำให้จำได้ดีขึ้น และสอบได้คะแนนดีขึ้นด้วย
อีกเหตุการณ์ที่เรียกได้ว่าโหดร้ายในช่วงปี 1 คือ ฉันป่วยค่ะ หนักด้วย
ปี 1 จะเรียนแค่เนื้อหา ยังไม่เรียนหัตถการหรือไปฝึกงานที่โรงพยาบาล ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจในความเป็นอาชีพพยาบาลเท่าไร แต่มันเกิดเหตุการณ์เนี่ยแหละ...
ในคืนหนึ่งที่ หอ อยู่ๆเราก็ปวดท้องมาก แต่ทนค่ะ เพราะคิดว่าตัวเองเป็นโรคกระเพาะ เพราะช่วงนั้นชอบอดข้าวเย็น แต่เช้ามามันก็ยังปวดอยู่ กินข้าวก็ปวด แต่ตัวเราเองคิดว่ามันไม่หนัก ก็ไม่ได้ไปหาหมอ จนท้องมันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ภายใน 1 วัน คือท้องใหญ่เหมือนคนท้องเลย เราก็คิดว่าตัวเองท้องอืด ก็กินยาขับลม ยาธาตุน้ำขาวไป ไม่ได้บอกใคร จนเช้าวันหนึ่ง เราตื่นไปเรียนไม่ไหว แล้วพแสายๆก็ไปเข้าห้องน้ำ แล้วจะเป็นลม มองมาที่ตัวเองคือวีดมาก เหลืองเลย ก็เริ่มคิดมากแล้วว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมปวดท้องไม่หาย เลยตัดสินใจไปโรงพยาบาลรัฐใกล้ๆ
ที่โรงพยาบาลก็นั่งต่อคิวรอเจอหมอ ซึ่งนานมากแล้วเราไม่ไหวแล้ว วัดความดันต่ำมาก จนเป็นลมที่โรงพยาบาล เลยได้ไปนอนรอที่รถนอน แต่พอถึงคิวเจอหมอ คือต้องเดินไปเองนะ พอเข้าห้องหมอ ที่เจอเป็นหมอผู้ชาย ค่อนข้างมีอายุแล้ว หมอก็ตรวจ กดๆที่ท้องว่าปวดตรงไหน ซึ่งวันที่ไปอ่ะเราปวดน้อยลงกว่าวันแรกแล้ว แล้วหมอก็ถามเรื่องประจำเดือน ตอนนั้นประจำเดือนเรามาปกติ หมอเลยบอกว่าน่าจะเป็นโรคกระเพาะเดี๋ยวเอายาไปกินก่อนแล้วกัน วั้นนั้นเราได้ยากลับมาเยอะมาก จากนั้นก็กลับมานอนที่หอ เพราะรู้สึกไม่มีแรงมาก มันจะเป็นลมตลอดเลย พอเช้าวันต่อมา สิ่งที่ทำให้ตกใจมาก คือ เราตื่นเช้ามาส่องกระจก แล้วมีเลือดออกตามไรฟันเยอะมาก วันนั้นเครียดมากไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคอะไร ซึ่งเป็นวันศุกร์พอดี เลยขอกลับบ้านและให้แม่มารับ พาไปหาหมอ แล้วเราก็ได้ไปหาหมอที่ รพ.เอกชน ได้ตรวจเลือด ค่าเลือดตอนนั้น คือ ต่ำมาก HCT 13% หมอเลยให้นอน รพ. แล้วก็ให้เลือดและหาสาเหตุว่าเลือดมันออกที่ไหน ซึ่งมันน่าจะมาอยู่ที่ท้องเราเนี่ยแหละ เพราะท้องมันโตขึ้น เหมือนคนท้องเลย เราก็ได้ตรวจทุกอย่าง จนมาทำ CT scan เลยเจอว่ามีก้อนที่รังไข่ข้างขวาแตก แล้วต้องผ่าตัดด่วน แต่ตอนนั้นค่ารักษาแค่ 1 วัน มันแพงมาก เกือบแสนแล้ว แล้วถ้าผ่าตัดอีกมันต้องแพงกว่านี้ เลยย้าย รพ. ไปผ่าที่รัฐบาล ซึ่งต้องย้ายตามสิทธิเลยได้กลับไปที่ รพ. เดิม
มาถึง รพ. รัฐเดิม คิดว่าจะได้ผ่าเลย แต่ไม่ค่ะ หมอบอกว่าเลือดเราหยุดไหลแล้ว เรานอนเป็นอาทิตย์ ไม่ได้ผ่าค่ะ ได้นอนห้องรวมทุกอย่างต่างจากเอกชนมาก ต้องตื่นแต่ตี 5 มาวัดไข้ ต้องอาบน้ำเอง ทุกอย่างคือช่วยเหลือตัวเองหมด แล้วตอนกลางวันร้อนมาก ทุกวันช่วงสายๆ เราได้แต่นั่งมองหมอที่เดินราว ซึ่งไม่มีใครพูดอะไรกับเรา ไม่มีใครอธิบายว่าฉันเป็นอะไร จะผ่าเมื่อไร นั่นแหละพอครบ 1 อาทิตย์ให้เรากลับบ้าน แล้วมาตรวจตามนัด ค่อยผ่าเพราะอาการไม่รุนแรงแล้ว นั่นไง ให้กลับมาพร้อมกับท้องโตๆ มันใช่ไหม ?? เราเลยไม่ยอม เพราะอายที่ต้องท้องโตแบบนี้ เลยขออาจารย์ให้แม่พาไปผ่าตัด ที่ รพ.เอกชน แห่งหนึ่ง ที่ค่าผ่าตัดไม่แพงเท่าที่แรก ซึ่งความบังเอิญเกิดขึ้น หมอที่เราไปปรึกษาเพื่อผ่าตัดดันเป็นแฟนกับหมอคนแรกที่ รพ.เอกชน ตอนแรกที่ไปรักษาแล้วตรวจเจอก้อน หมอบอกว่ารู้ไหมเป็นห่วงเรามาก กลัวจะช็อคกลางทาง กลัวจะไม่รอดแล้ว (ในใจคิด เรานี่เป็นหนักขนาดนั้นเลยหรอ ตอนนั้นไม่รู้นะว่าตัวเองใกล้ตาย แต่ตอนอยู้บนรถ refer ใส่ ออกซิเจนแล้วนอนคุยกับพยาบาลที่ไปส่งอยู่เลย)
แล้วนี่แหละคือเหตุการณืที่เราได้เห็นบทบาทพยาบาลครบ เพราะมาเป็นคนไข้ซะเอง เห็นระบบที่ต่างกันราวฟ้ากับดิน ของ รพ.เอกชนและรัฐบาล เอกชนบริการแทบจะอุ้มเราเลย ทำทุกอย่างให้ อุปกรณ์คือดี ทันสมัย แต่รัฐบาลต้องช่วยตัวเองและโดนพยาบาลดุอีก หมอไม่ค่อยคุยด้วย เห้ออ และอีกอย่างที่โดน คือ ตัวเองโดนเจาะเลือด ใส่ NG ทางจมูกเพื่อล้างท้อง ใส่สายสวนปัสสาวะก่อนผ่าตัด ตอนนั้นเข้าใจเลยว่ามันเจ็บแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง ตอนนั้นคิดในใจว่าถ้าเรียนจบนะ อยากให้คนไข้ที่อยู้รัฐบาลได้รู้สึกดีมากกว่านี้ อยากให้ได้อุปกรณ์ดีๆ และมีคนอธิบายให้หายกังวล
นี่เป็นแค่สิ่งเริ่มต้นที่ทำให้เรียนรู้อาชีพพยาบาล และอยากเป็นพยาบาลที่ดี แต่ยังมีเรื่องเล่าอีกเยอะมากนะคะ จะมาเล่าต่อครั้งหน้านะ ทุกคน
ฝากช่วยกดถูกใจและแชร์ให้ด้วยนะคะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
