ใครจะคิดว่า... คนที่เกิดและเติบโตมาในหมู่บ้านเล็กๆทางภาคอิสานที่ห่างไกลจากทุกอย่างบนโลกใบนี้ จะนั่งจิบกาแฟดำยามเช้าและฟังดนตรีแจสของ ไมล์ เดวิส
นี่ไม่ใช่การอวดหรืออะไรไดๆทั้งสิ้น
เพราะสัปดาห์ที่แล้วฉันยังนั่งเท้าคางอยู่ข้างกองไฟที่ใช้หุงหาอาหาร
หูต้องฟังเสียงระงมของข่าวยามเช้าที่ดังมาจากหอกระจายข่าวของ 3 หมู่บ้านในเวลาเดียวกัน
มันจึงกลายเป็นเสียงสะท้อนของคำหนึ่งคำซ้ำกันสามครั้ง...เสมอ!
นี่มันอะไรกัน!
ฉันใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการสังเกตการณ์ว่าคนรอบตัวฉันเขามีปฏิกิริยาอย่างไรกับเรื่องเหล่านี้
คำตอบคือ: มึงอะ เรื่องมาก
เขาเปิดอะไรให้ฟังก็ฟังๆไปเถอะ คือทัศนคติของเกือบทุกคนในระแวกนั้น
ฉันซึ่งพยายามอธิบายให้ทุกคนฟัง (เริ่มจากคุณแม่ผู้เป็นที่รักก่อนใครเพื่อน)
ว่าเวลาไม่กี่นาทีหลังจากที่เราตื่นนอน มีความสำคัญกับวันนั้นทั้งวันของเราขนาดไหน
หากคุณตื่นขึ้นมาพบกับความสงบที่มีอยู่ตามธรรมชาติ ธรรมชาติก็จะกล่อมเกลาอารมณ์ของของคุณให้เป็นไปตามที่มันควรจะเป็น
แต่ถ้าคุณตื่นขึ้นมาพบกับ chaos (อ่านว่า เค-ออส) หรือการจราจล (ทางเสียง)
ฉัน! (ซึ่งอาจจะเป็นฉันเพียงคนเดียว) ก็จะหงุดหงิดฟัดเหวี่ยงทางอารมณ์ตลอดทั้งเช้าเลยทีเดียว
ฉันยังพยายาม(ต่อไปอีก) ที่จะบอกว่ามีผลงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ถึงการใช้ดนตรีบำบัดต่างๆนานา ว่าเสียงต่างๆมีความสำคัญกับคลื่นสมองและน้ำในร่างกายเรายังไง
ผลลัพธ์คือ: มึงอะ คิดมาก ถึงได้ไม่มีความสุขไง
เศร้าค่ะ... ยอมรับว่าไม่มีความสุขเท่าที่ควร
แต่! คนที่เขาชินและทนฟังอยู่ได้เป็นเดือนเป็นปี
เขามีความสุขหรือช่วงเวลายามเช้าของเขาเป็นที่น่าพอใจหรือหรือยัง
และคำตอบก็คือ: ไม่มีใครมีเวลามานั่งคิดเรื่องพวกนี้หรอก ทุกคนต้องทำมาหากินกันทั้งนั้น
ไม่มีใครตอบคำถามที่ถูกถามออกไปตรงๆว่า
: คุณมีความสุขกับยามเช้าของคุณไหม
: คุณมีพลังในการใช้ชีวิต (ที่ไม่ใช่ตื่นมาเพื่อก้มหน้าทำมาหากินอย่างเดียว) มากน้อยแค่ไหน
วันนี้... หลังตื่นนอนในเช้าวันอาทิตย์ที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝน
ตอนที่ฉันได้นั่งฟังดนตรี(ที่จริงๆก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือดนตรีแจส และไม่รู้ด้วยว่าเป็นของใคร)
ฉันถามตัวเองตรงๆว่า “เธอรู้สึกยังไง”
คำตอบของฉันคือ: วันนี้เป็นวันที่ดีทีเดียว!
แล้วเช้าของคุณล่ะ?
โฆษณา