นิทานก่อนนอน
ขณะที่ผมกำลังเขียนนี้ เป็นเวลา 21.58 น. ของวันที่ 31 พ.ค. 2564 ปกติแล้ววันสิ้นเดือนแบบนี้ บริเวณชุมชนที่ผมอยู่จะครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะมนุษย์เงินเดือนก็จะมีโอกาสได้ให้รางวัลตัวเองบ้างก็ต้องรอเดือนละครั้ง เช่นเดียวกันพ่อค้าแม่ขาย ก็ขมักเขม้นเตรียมอาหาร ขนม สุรา ยาเส้น ไว้คอยต้อนรับลูกค้ากันทุกร้านทุกแผง
แต่อย่างที่เราทราบกันดี ว่าปัจจุบันเรากำลังเผชิญวิกฤตโรคระบาด Covid-19 ระลอก 3 ของประเทศไทย (บางคนว่าระลอกเดียวกันกับเมื่อต้นปี 63 แต่มีบางช่วงที่ไม่มีรายงานคนติดเชื้อ) ฉะนั้นสิ่งที่ผมบรรยายไว้ก่อนนี้จึงเป็นเพียงภาพในอดีตเมื่อปีที่แล้ว และยังไม่มีใครตอบได้ว่า ชาวไทยเราจะมีชีวิตที่ปดติกันได้อีกครั้งเมื่อไหร่
ก่อนที่ผมจะเขียนเรื่องเล่านี้ ช่วงหัวค่ำความหิวก็บังคับให้ผมต้องออกจากห้องเช่า เพื่อหาอาหารประทังชีวิต ซึ่งจากการที่ผมห่างชุมชนมานาน เมื่อได้พบกัลยาณมิตรเก่า ก็ต้องพูดคุยแบบ Social Distancing กันพอสมควร
นิทานก่อนนอน
คนที่ 1 พี่สิทธิ์
ทุกวันนี้พี่สิทธิ์ต้องอดทนอย่างมากในการหาเลี้ยงชีพ รถแท๊กซี่ที่เพิ่งถอยออกมา ตอนนี้ต้องหาคนเช่าขับ ส่วนตัวพี่สิทธิ์เอง ก็เอารถมอเตอร์ไซค์คันเก่า มาวิ่งส่ง Grab คุยกันเพียงครู่เดียว พี่สิทธิ์ก็ต้องรีบขี่รถออกไป เพราะตั้งแต่ 6 โมงเย็น (หลังเลิกงานประจำ) พี่สิทธิ์เพิ่งจะได้รับออเดอร์แรก
คนที่ 2 ลุงปากเสีย-ป้าเงียบ
ชื่อเสียงเรียงนามจริงๆ ผมก็ไม่เคยถาม แต่จากบุคลิกที่โด่ดเด่นจนเป็นฉายาของทั้งคู่ บวกกับฝีมืออาหารของป้า ก็พอที่ทำให้ผมเป็นลูกค้าประจำ
เมื่อผมถามว่า "ฉีดวัคซีน หรือยัง?"
ลุงตอบว่า "ลงทะเบียนไม่เป็น ไม่อยากรบกวนคนอื่น อายุก็มากทั้งคู่แล้ว จะตายก็ตาย"
"แล้วลุงไม่กลัวหรือ? เปิดร้านทุกวัน"
"ถ้าไม่ขายของแล้วจะมีแดกเหรอ?"
ส่วนคุณป้าก็เงียบสมชื่อครับ ก่อนกลับผมก็บอกเพียงว่า "สู้ๆนะครับ ผมดีใจที่ได้กินข้าวฝีมือป้า" แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่าป้าเงียบเป็นคนที่ยิ้มสวยงามคนหนึ่ง
"ป้าไม่ใส่แมสก์เหรอ? เอาไว้ใต้คางมันเสี่ยงครับ"
"ถ้าใส่ตลอด...แล้วมันหายใจลำบาก" สิ้นคำตอบป้าเงียบก็เอาแมสก์คลุมทันที
คนที่ 3 ป้าหนู
ตั้งแต่ผมย้ายมาอาศัยแถวนี้เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ป้าหนูก็คือ เพื่อนบ้านที่สนิทที่สุด ไม่ว่าผมจะดีใจ เศร้าใจ เสพสุข เสวยทุกข์ เหล้า เบียร์ เย็นๆ พร้อมแก้วประจำตัวผม ก็จะถูกเตรียมไว้บนโต๊ะพับสแตนเลส แต่ช่วงนี้ผมไม่สามารถนั่งดื่มได้อย่างปกติ
เมื่อผมถามว่า "ป้าฉีดวัคซีน หรือยัง?"
คำตอบที่ได้คือ "ป้าไม่ฉีดหรอก ป้ามีหลายโรค อย่างที่รู้นั่นแหละ"
"ป้ากลัว หลานๆที่ต้องดูแลอีกหลายคน ไหนจะหมา แมว ที่บ้านที่ร้านอีก"
"แล้วป้าไม่กลัวติดโควิด?"
"ถ้าติดก็ต้องยอมอ่ะ...ตายก็ตาย แต่ไม่วางใจวัคซีน"
ว่าแล้วผมก็อุดหนุนเบียร์สัญชาติดัตซ์ 2 ขวด เพื่อนำมาดื่มบนห้องพัก
คนที่ 4 คุณลุง(เจ้าของหอพัก)
ผมเองก็น่ะ...อยู่มา 5 ปี ชื่อจริงๆไม่เคยถาม รู้แต่ว่าเตี่ยแกชื่อ "ฮุย" แต่ผมก็เรียกแก "คุณลุง" ด้วยสรรพนามนี้มาโดยตลอด
เมื่อผมถามว่า "ฉีดวัคซีน หรือยัง?"
"ยังไม่ได้ฉีด แต่ลงหมอพร้อมไว้แล้ว"
"ลุงไม่ลงนนท์พร้อมด้วยล่ะ? ถ้าโชคดีได้วัคซีนเชื่อถือกว่า ก็ดีนะ"
"เอาเถอะ...ลุงก็อายุปูนนี้แล้ว จะเกิดอะไรก็เกิด"
นี่คือคำตอบจริงๆของทั้ง 4 กลุ่มอาชีพ ลำดับที่ 2 - 4 มีอายุเกินกว่า 60 และอาศัยอยู่ในจังหวัดเสี่ยงสูงสีแดงเข้ม
คำตอบในลักษณะเดียวกันคือ ต้องดิ้นรนต่อสู้ชีวิต และถ้าต้องตายก็คือตาย
ที่สำคัญ ไม่มีใครเลยที่มั่นใจวัคซีนของรัฐบาล ยังไม่มีใครได้ฉีด และ.......จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปไม่มีใครตอบได้
- 7
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
