" คงเป็นเรื่องเล่าอันแรกที่น่าเศร้า แต่มันยังคงอยู่ในความทรงจำตลอดไป "
" ลายมือสุดท้าย "
จำไม่ได้ล่ะวันนั้นเป็นวันที่เท่าไร แต่จำได้แม่นเลยว่าวันนั้นเป็นวันที่พ่อบอกว่าอยากกลับบ้าน ((ซึ่งจริงๆแล้วท่านคงอยากกลับนานล่ะ))
ณ เวลา 13:00น. ของวันนั้น ผมได้เข้าไปเยี่ยมพ่อในห้อง ICU เพราะทุกๆวันผมจะเข้าไปก่อนแม่เพราะจะได้อ่านอัลกุรอานให้เสร็จ แล้วจะต้องไปยื่นบัตรเยี่ยมให้แก่คนที่มาเยี่ยม เพราะทาง รพ.ต้องใช้บัตรในการเข้าเยี่ยม แบะต้องสลับกันเข้าคนล่ะครั้ง ((ต้องบอกเลยว่าการมาเยี่ยมคนที่ รพ. เป็นอะไรที่ลำบากมาก และผมก็ทะเลาะกับยามไม่รู้ต่อกี่ครั้งล่ะ แต่ต่อไปนี้ไม่ต้องทะเลาะแล้ว)) หลังจากที่ผมได้อ่านยาซีนเสร็จ พ่อทำท่าเหมือนอยากได้กระดาษและปากกาเหมือนอยากจะบอกอะไรสักอย่างแต่ ณ ตอนนั้นผมไม่มีปากกาผมก็เลยเอามือถือที่มีแอปวาดรูปให้ท่านเขียนแล้วท่านก็ได้เขียนอักษรมาหลายตัว ซึ่งผมแปลได้บางส่วนและถามเขา คำแรก "น็อค" แปลว่าอยากจะ และคำที่สองคือ "รูเมาะห์" แปลว่า บ้าน วินาทีนั้นคือ น้ำตาไหลเต็มเบ้าตาและไม่สามารถอ่านอัลกุรอานต่อไปได้ และได้ถามว่า "เจ๊ะจะกลับบ้านใช่ไหม" ท่านก็พยักหน้า ได้แต่บอกท่านว่ายังกลับไม่ได้แผลข้างในยังไม่หายอีก ผมก็เลยออกจากห้อง ICU เพื่อให้แม่เข้ามาเยี่ยมต่อ ก่อนแม่จะเข้าไปผมก็ได้เล่าให้แม่ฟังว่าพ่ออยากกลับบ้าน
แต่เนื่องด้วยแผลยังไม่หายและยังหย่ากับเครื่องช่วยหายใจไม่ได้ ผมและแม่และพี่ๆก็ยังพาพ่อกลับมาไม่ได้ แต่สุดท้ายแล้ว "ผมและแม่ได้พาพ่อกลับบ้านแล้วน๊าา กลับมาสู่บ้านที่พ่อเคยมา" "บ้านที่เราทุกคนมาจาก นั้นก็คือ ดิน และเราทุกคนก็ต้องกลับสู่ดิน" วันที่ 13 พ.ย. 63 นั้นเป็นวันของพ่อ และวันข้างหน้าต่อไปก็ต้องเป็นวันของผม
วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่พ่อกลับไป "รักพ่อน่ะ"
กอดครั้งสุดท้ายในห้อง ICU นั้นนน เป็นครั้งสุดท้ายจริงๆและไม่มีครั้งต่อไปแล้ว
""ทำไมรู้สึกว่าตัวเองพูดน้อยจัง""
#บันทึกความทรงจำบูชิ
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
