ไปยาลใหญ่
ตามหลักภาษาไทยแล้ว ไปยาลใหญ่เป็นเครื่องหมายวรรคตอนอย่างหนึ่งในการเขียนภาษาไทย มีรูปเป็นอักษรไทยตัว ล ลิง ที่อยู่ระหว่างเครื่องหมายไปยาลสองตัว ใช้ละคำต่อท้ายที่ยังมีอีกมาก ยังไม่ปรากฏที่มาที่ชัดเจน*
แต่ ‘ไปยาลใหญ่’ ในวันนี้ คือชื่อของนิตยสารรายเดือนที่ออกมาในเดือนตุลาคม พ.ศ.2529 เป็นผลงานของ ‘สำนักศิษย์สะดือ’ กลุ่มศิษย์เก่าของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สร้างชื่อเสียงในสมัยเรียนด้วยการทำละคร’ถาปัด ละครเวทีที่โด่งดังสุดขีดในยุคนั้น สนุกสนานด้วยอารมณ์ขันแบบปัญญาชนคนรุ่นใหม่ ที่หาชมไม่ได้จากในทีวีหรือที่ไหนๆ ส่งผลให้เป็นที่นิยมของนักเรียน นิสิต นักศึกษา คนรุ่นใหม่ในยุคนั้นกันถ้วนหน้า
หลังจากจบการศึกษา หลายๆคนในกลุ่มนี้ ยังคงวนเวียนอยู่กับเส้นทางในสายกิจกรรมบันเทิง เป็นนักแสดงบ้าง อยู่เบื้องหน้าและเบื้องหลังผลิตรายการทีวีบ้าง ทำเพลง ก่อตั้งวงดนตรีบ้าง รวมถึงการรวมตัวกันเพื่อผลิตนิตยสารเล่มนี้ที่ชื่อ ‘ไปยาลใหญ่’ โดยมี ‘ฯลฯ’ เป็นโลโก้ของนิตยสาร
จากบทความ ‘ที่มา ฯลฯ’**…แรกเริ่มคุณจิก ประภาส หนึ่งในผู้ก่อตั้ง อยากให้นิตยสารเล่มนี้มีชื่อว่า ‘หนังหา’ เพื่อให้รับกับคำว่าหนังสือ ด้วยอารมณ์ขำๆปนจินตนาการแบบคนอ่านไปที่แผงหนังสือแล้วถามหา “หนังสือหนังหาออกหรือยังคะ” แต่คนอื่นร้องยี้ไม่เห็นด้วย จึงต้องมีการคิดชื่อกันขึ้นมาใหม่ ในกลางปีพ.ศ.2529 พวกเขาก็ได้ชื่อที่ทุกคนชอบถูกใจ นั่นคือ ‘สายสะดือ’ โดยมีคำจำกัดความว่าเป็น ‘หนังสือไทยที่ไม่จุ่น’
แต่เหมือนว่าเมื่อหนังสือใกล้คลอด ทีมงานค้นพบว่า ‘สะดือ’ นั้นเป็นคำที่ทางการไม่อนุญาตให้ใช้ จึงต้องมีการหาคำใหม่กันอย่างเร่งด่วน ก่อนที่จะมาลงเอยกับคำว่า ‘ไปยาลใหญ่’ พร้อมคำจำกัดความใหม่คือ ’หนังสือไทยที่ไม่จบในเร็วๆนี้’ แต่เนื่องจากคงยังฝังใจกับคำว่าสะดือ เลยเรียกทีมงานนิตยสารชุดนี้ว่า ‘สำนักศิษย์สะดือ’
‘ไปยาลใหญ่’ มีคุณจิก ประภาส ชลศรานนท์ เป็นบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา มีคุณวัชระ แวววุฒินันท์ เป็นบรรณาธิการบริหาร และมีคุณศุ บุญเลี้ยง เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและทีมกองบรรณาธิการ ดำเนินงานโดยบริษัท สี่มุม จำกัด วางจำหน่ายในราคา 20 บาท
คนเขียนขอจำกัดความนิตยสารหัวนี้ ให้เป็นนิตยสารหมวด ‘อารมณ์ดี’ ที่ไม่ใช่หนังสือการ์ตูน หรือขำขัน แต่อ่านแล้วอาจจะหัวเราะกิ๊ก หรือแอบอมยิ้มด้วยความช่างคิดช่างเขียน ‘ฯลฯ’นำเสนอเรื่องราวในแวดวงบันเทิง ข่าวคราวความเคลื่อนไหว ความคิดที่น่าสนใจ เรื่องเด็ดๆทั่วๆไปจากทางบ้าน เรื่องสั้นๆ เรื่องอิงนิยาย ฯลฯ
ในยุคนั้นยังจำได้ถึงเมื่อตอนนิตยสารเล่มนี้ออกมาใหม่ๆ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะลองซื้อมาอ่านตั้งแต่เล่มแรกด้วยซ้ำ ด้วยความอยากรู้ว่าพวกซูโม่ทำนิตยสารออกมาแล้วจะเป็นอย่างไร แล้วก็ทึ่งปนชอบใจว่านิตยสารอะไรทำไมถึงได้ตลก อ่านแล้วอารมณ์ดีได้ถึงขนาดนี้
หลังจากนั้นก็จะติดตามซื้อทุกครั้งที่เห็นนิตยสารเล่มนี้วางแผง แต่เมื่ออ่านไปๆนานๆเข้า เหมือนดูหนังตลกมุขเดิมๆที่ทำให้เราเริ่มไม่สนุก ไม่ขำเหมือนอย่างเคย จนเลิกติดตามไปในที่สุด ก่อนที่ ‘หนังสือที่ไม่จบในเร็วๆนี้’ จะหายไปจากแผงอย่างถาวรในอีกห้าปีต่อมาในปีพ.ศ.2534
และนับจากวางแผงครั้งแรก…’หนังสือที่ไม่จบในเร็วๆนี้’ ก็ผ่านกาลเวลามานานถึง 35 ปีแล้ว
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
