ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนจ้า สายลมที่โอบพัด คอยบรรเทาได้เพียงนิด ในช่วงกลางฤดูร้อน แต่คงไม่ร้อนลุ่มเท่ากับใจของฉัน ที่อายุใกล้ถึงวัยที่จะโบยบิน
" ว่าไง พ่อนกหนุ่ม เป็นไงบ้าง " เสียงตะโกนปนคำถามจากนกแก่ตัวหนึ่ง " ชีวิตในยามที่ปีกของเจ้าแข็งแรงพอที่จะบิน รู้สึกอย่างไรบ้าง " สิ้นประโยคจากนกแก่ ฉันรีบรุดตอบด้วยความตื่นเต้น " มันยอดเยี่ยมมากเลยลุง ปีกของฉันกางได้กว้าง รู้สึกถึงกนะดูกที่แข็งแรง และขนปีกที่เงางาม " เจ้านกหนุ่มตอบอย่างปิติยิ่ง
" ได้ฟังเช่นนั้น ข้าก็ดีใจ ข้าจะรอพบเจ้านะ ... ในสักวัน " นกแก่พูดจบ ก็บินจากไป
" นี่ ฉันบินได้รึยัง หรือฉันต้องไปขออนุญาตในการบินเสียก่อน เอายังไงดีนะ ... ลองดูสักนิดจะเป็นไร " ฉันจึงค่อย ๆ ถลาลงจากจุดที่สูงที่สุดของป่า ค่อย ๆกางปีกจนสุด เหยียดตัวให้ตรง ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น " ฮู้ววว สายลมที่ปะทะหน้าฉัน ทำเอาฉันพูดไม่ได้เลย ดาก่แกมฟยป$*×* 55555 + " ค่อย ๆขยับปีกทีละนิด ตอนนี้ตัวฉันเริ่มลอย สูงขึ้น ๆ ความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ปลายปีกทั้งสองข้าง จนถึงสุดปลายหาง
"นี่ ฉันกำลัง บิน อย่างนั้นเหรอ " ในความสุข ความยินดี สับสน งวยงงกับเหตุการณ์นี้ ทำเอาฉันเพลิดเพลิน จนบินมาโผล่กลางมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ แสงจากดวงอาทิตย์ที่เคยแผดจ้า แต่ในคราวที่ต้องเปลี่ยนกะสู่ดวงจันทร์ ก็ย่อมอ่อนไหว แลอบอุ่น ยิ่งเมื่อกระทบกับเกลียวคลื่นของมหาสมุทร ยิ่งทำให้สงบเหลือเกิน ตอนนี้ตัวฉันอบอุ่นเหมือนดังอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดที่แสนคิดถึง ค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ
" เอาเถอะ คงไม่ผิดหรอกที่ตัวฉัน จะถวิลหาฟ้ากว้าง เป็นเพียงแค่ชั่วครู่ก่อนอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้า เพียงแค่ชั่วครู่ที่ตัวฉันได้พบอิสระภาพ " เมื่ออาทิตย์โผล่พ้น ย่อมแสดงว่าวันใหม่มาถึง ในขณะเดียวกันนั้น ฉันก็ต้องตื่นพบกับความจริงแท้ แม้จะกางปีกสุดเหยียดเอื้อมถึง ฉันจะพบเพียงซี่ไม้ที่รายล้อมตัวฉัน
" เช้านี้ เมฆเยอะจังเลยนะ ลุง " ฉันเอ่ยทักนกแก่ตัวเดิม " วันนี้ลุงจะบินไปที่ไหนรึ อย่าลืมกลับมาเล่าให้ฉันฟังละ ... เอ่อ นี่ลุง ฉันมองเห็นยอดไม้สูง ทางนู้นนน ลุงเคยบินไปถึงไหม ? "
" ข้าว่ารอให้เจ้าไปด้วยปีกของเจ้าเองจะดีกว่า " นกแก่ยิ้มแล้วตอบกลับมา ... " ขอบคุณนะ ลุง ^^ อย่างน้อยกรงไม้นี้ ก็กักขังจินตนาการ และความฝันของฉันไม่ได้ และที่สำคัญ ปีกของฉันก็ยังสั้นเกินกว่าจะโอบอ้อนผืนฟ้านี้ได้ทั้งหมด ฮ่า ๆ อยู่ในนี้รอให้ปีกยาวค่อยออกไป เนาะลุง "
วันนี้ทั้งวัน ลุงก็ไม่บินไปไหน อยู่พูดคุยกับฉันตลอด จนย่ำค่ำ ถึงเวลาของแสงจันทร์ และตัวฉัน เพราะมันคือเวลาที่ฉันเฝ้าคอย เวลาที่ฉันจะหลับตาลงได้อย่างสนิท โดยไม่มีแสงคอยแยงเข้าตา
ภาพมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ กลับเข้ามาอีกครั้ง ชายหาดที่ยาวสุดลูกหูลูกตา และเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ ตัวฉันค่อย ๆบินลงไปเกาะลงบนกิ่งไม้ ลมเย็นคอยพัด เสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแล้วกลับลงไปเวียนซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น ฉันค่อย ๆ ลดปีกลง นิ่งสงบ มองรอบ ๆ ฉันยิ้มเพียงเล็กน้อย
" ราตรีสวัสดิ์ นะ ^ ^ "
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
