คืนนี้...ที่ Hospitel
(เหมือนมีพลังงานบางอย่าง)
ผมติดโควิด อยู่กลุ่มสีเขียว ไม่มีอาการ
เข้ามากักตัว อยู่ในHospitel ใจกลางเมือง
กรุงเทพมหานคร
ตึกสูง สภาพกลางเก่า กลางใหม่
ภายในห้อง เขาจัดให้อยู่กัน 3 คน
สมาชิกในห้อง อยู่กัน คนละมุมห้อง
และสวมหน้ากากตลอดเวลา
คนนึง นอนอยู่บนเตียง
ผม นอนบนที่นอนปิคนิค ที่วางชิดผนัง
ด้านที่มีกระจก
อีกคน นอนชิดผนัง อีกฝั่งนึง
3 คน 3 ที่มา ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
หลังทานข้าวเย็น ต่างคนต่าง
โฟกัสที่มือถือตัวเอง
ผมรู้สึกเมื่อยหลัง จึงเอนตัวลงนอน
ในมือยังถือมือถือ เช็คข่าวบ้าง
ดูคลิปบ้าง จนกระทั่งหลับไป
กลางดึก ผมรู้สึกหนาวมาก
แอร์ที่ตั่งไว้เย็นกำลังดี เมื่อตอนกลางวัน
พอกลางคืน อากาศคงเย็น จึงหนาว
กึ่งหลับกึ่งตื่น ลืมตาขึ้น
คิดในใจ หนาวขนาดนี่ เดี๋ยวเพื่อนร่วมห้อง
คนใดคนนึง ต้องลูกขึ้นมาปรับแอร์
แต่เมื่อเหลือบมอง ทั่งสองคน ยังนอนนิ่ง
แถมมีเสียงกรนแข่งกัน
คงต้องเป็นเราแล้วหละ
ผมคิดในใจ
แต่ก็ไม่อยากลุก ออกจากผ้าห่มเลย
รอสักหน่อยน่า..
หนาวขนาดนี้ ต้องทนไม่ได้ ตื่นมาสักคนแหละ
คิดดังนั้น ก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดคลุมหัว
ข่มตานอนหนาว
ผ่านไป ยังหนาว
และ
ยิ่งหนาวขึ้น
้้เอาวะ คงต้องเป็นเรา
ผมค่อยๆเลื่อนผ้าห่ม
ตามองไปที่จุดปรับแอร์ช้างประตู
อ้าว...
เพื่อนร่วมห้อง คนใดคนนึง คงทนหนาวไม่ไหว
กำลังปรับแอร์
ผมหรี่ตามอง ใครกันนะ
มองเห็นด้านหลัง เป็นเงาดำๆ
แต่เสียงกรน ของ2คน ยังดังแข่งกันอยู๋
แล้วใคร กำลังปรับแอร์
...
...
แม่บ้านหรือ
แล้วทำไมมันหนาวมากขึ้น
ปรับให้หนาวขึ้นหรือ
แม่บ้านไม้รู้หรือไง ว่ามันหนาวอยู๋แล้ว
ผมผงกหัวขึ้นเล็กน้อย
ตั้งใจจะบอกว่าหนาว
แต่ไม่ทัน เขาคงปรับเสร็จแล้ว
และเดินออกจากห้องไป
แต่...
...
แต่เขาเดินออกไปได้อย่างไร
ในเมื่อประตู
ยังปิดอยู่
..
ความหนาว จากแอร์ ตอนนี้
ไม่เท่าความหนาว อีกแบบ
ที่เกิดขึ้นฉ้บพลัน
ผมนอนนิ่ง
นะโมตัสสะ....
....
...
เสียงสวดมนต์เบาๆของผม
แทรกขึ้น ท่ามกลางเสียงกรน
จากอีก2มุมห้อง
คืนนี้ ช่างหนาวนัก
...
...
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
