และ
“กาลเวลาเป็นเพียงแต่สายธารที่ฉันไปตกปลาในนั้น
ฉันดื่มน้ำจากมัน แต่ในขณะที่ดื่มนั้น
ฉันเห็นผืนทรายข้างใต้ และพบว่ามันตื้นเขินเพียงใด
กระแสอันบางเบาของมันเลื่อนไหลไป
แต่นิรันดรภาพคงอยู่ ฉันจะดื่มให้ลึกขึ้น
ตกปลาในห้วงหาว ซึ่งก้นบึ้งของมันดาษกรวดดารกา
ฉันไม่อาจนับหนึ่ง ฉันไม่รู้จักตัวแรกของอักขระ
ฉันรู้สึกเสียใจเสมอมาที่มิได้ชาญฉลาดเท่ากับวันที่ตนเองเกิดมา
ปัญญาเป็นมีดบั่นเล่มหนึ่ง
มันมองเห็นและผ่าหนทางของตนเอง
เข้าสู่ความเร้นลับของสรรพสิ่ง” , น.394