#52 เล่ม 3 บทที 12 หน้า 255 ~ 261
...
G : พูดออกมาตอนนี้เลยว่า “ฉันคือครูผู้ยิ่งใหญ่”
N : เอ่อ...
G : เอาเลย พูดเลย
...
...
...
N : คือผม...คือพระองค์เข้าใจมั้ยว่าปัญหาก็คือ...ทั้งหมดนี้จะถูกเอาไปตีพิมพ์ ผมตระหนักดีว่าทุกอย่างที่ผมเขียนลงไปในกระดาษพวกนี้จะต้องถูกเอาไปตีพิมพ์และไปปรากฏอยู่ที่ไหนสักที่ ผู้คนในเมืองพิโอเรีย★ก็จะได้อ่านมันเข้าสักวัน
★เมืองหนึ่งในมลรัฐอิลลินอยส์ — ผู้แปล
G : พิโอเรีย! ฮ่า❗ ลองปักกิ่งดูหน่อยไหม❗
N : โอเคครับ ที่ประเทศจีนด้วยก็ได้ นั่นล่ะประเด็นของผม ผู้คนเฝ้าถาม (และรบเร้า) ถึงเล่ม 3 ตั้งแต่เล่ม 2 ออกมาได้เดือนเดียว❗ ผมต้องพยายามอธิบายให้พวกเขาฟังว่าทำไมมันถึงต้องใช้เวลานากนัก ต้องพยายามทำให้พวกเขาเข้าใจว่ามันเป็นยังไงเวลาที่การสนทนานี้เรารู้อยู่ตลอดว่า “คนทั้งโลก” กำลังจับตามองและรอคอยอยู่ มันไม่เหมือนตอนเล่ม 1 กับ เล่ม 2 สองเล่มนั้นคือการพูดคุยที่ไม่มีใครรับรู้เลย ผมไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าวันหนึ่งมันจะกลายเป็นหนังสือ
G : เธอรู้...ลึกๆในใจเธอรู้อยู่
N : อืม...บางทีผมอาจหวังอยู่ลึกๆในใจว่ามันจะได้รับการตีพิมพ์ แต่ตอนนี้ผมรู้ว่ามันจะถูกพิมพ์ออกมาแน่ มันเป็นการเขียนที่ต่างกันนะครับในความรู้สึกผม
G : เพราะตอนนี้เธอรู้ว่าทุกคนจะอ่านทุกคำที่เธอเขียน
N : ใช่ครับ แล้วพระองค์ก็ต้องการให้ผมพูดว่าผมเป็นครูผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะ มันยากนะครับที่จะพูดต่อหน้าผู้คนทั้งหมดที่ว่ามานี้
G : เธอคิดว่าฉันควรขอให้เธอประกาศตัวเองเงียบๆคนเดียวอย่างนั้นใช่ไหม❓ เธอคิดว่าการทำแบบนั้นคือการเพิ่มพลังอำนาจให้ตัวเองอย่างนั้นหรือ❓
ฉันขอให้เธอประกาศว่าเธอคือใครต่อ “สาธารณะ” ก็เพราะในตอนนี้เธออยู่ท่ามกลางสาธารณชนอยู่แล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้เธอพูดออกมาต่อหน้าสาธารณชนเท่านั้น
💥เพราะการประกาศต่อสาธารณะคือรูปแบบสูงสุดของการฉายภาพอนาคต
💥จงใช้ชีวิตตามภาพสูงสุดที่เธอเคยมีต่อตัวเองว่าเธอคือใคร
💥จงเริ่มใช้ชีวิตตามนั้นด้วยการประกาศมันออกมา “ต่อหน้าผู้คน”
💥ขั้นแรกของการทำให้มันเป็นจริงก็คือ : “พูดให้เหมือนว่ามันเป็นจริง”
N : แล้วความอ่อนน้อมถ่อมตนล่ะครับ❓ และมันเหมาะสมแล้วหรือครับที่เราต้องบอกภาพยิ่งใหญ่ที่สุดที่เรามีต่อตัวเองกับทุกคนที่เราเจอ❓
G : บรมครูผู้ยิ่งใหญ่ทุกคนทำแบบนั้น
N : ใช่ครับ แต่ไม่ได้ทำด้วยความอวดเบ่ง
G : ถือว่า “อวดเบ่ง” ไหมถ้าบอกว่า “เราเป็นชีวิตและเป็นทางนั้น★”❓ ถือว่าอวดเบ่งมากพอสำหรับเธอไหม❓
★วจนะของพระเยซู — ผู้แปล
เธอบอกว่าเธอจะไม่ปฏิเสธฉันอีก แต่ก็ใช้เวลาตลอดสิบนาทีที่ผ่านมาพยายามหาเหตุผลมาปฏิเสธฉัน
N : ผมไม่ได้ปฏิเสธ “พระองค์” นะครับ เรากำลังพูดกันถึงภาพสูงสุดของตัวผมเองอยู่
G : ภาพสูงสุดที่เธอมีต่อตัวเองก็คือฉัน❗ เพราะนั่นคือสิ่งที่ฉันเป็น❗
💢เมื่อเธอปฏิเสธด้านที่ดีที่สุดของตัวเธอเองก็เท่ากับเธอปฏิเสธฉัน และฉันจะบอกกับเธอว่า : ก่อนรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ เธอจะปฏิเสธฉันสามครั้ง★
★ทุกความคิดที่มีต่อตัวเองที่ต่ำต้อยกว่าที่เธอเป็นจริงๆ คือ “การปฏิเสธฉัน”
ทุกถ้อยคำเกี่ยวกับตัวเองที่กดตัวเองให้ต่ำลง คือ “การปฏิเสธฉัน”
ทุกการกระทำของเธอที่แสดงออกว่า ‘ตัวเองไม่ดีพอ’ ‘แย่’ ‘บกพร่อง’ ไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม นั่นแหละคือ “การปฏิเสธฉัน” ไม่ใช่ปฏิเสธแค่ในความคิด ไม่ใช่ปฏิเสธแค่ในคำพูด แต่ปฎิเสธด้วยการกระทำ — แอดมิน
N : เว้นแต่ผมจะไม่ปฏิเสธ
G : ใช่ ถูกต้อง เว้นแต่เธอจะไม่ปฏิเสธ และมีแต่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ตัดสินใจอย่างนั้นได้ เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เลือกอย่างนั้นได้
ทีนี้ เธอเคยรู้จักบรมครูผู้ยิ่งใหญ่คนไหนที่ยิ่งใหญ่แบบลับๆบ้างไหม❓
พระพุทธเจ้า พระเยซู พระกฤษณะ คนเหล่านี้เป็นครูต่อหน้าสาธารณชน (เป็นครูของชนทั้งหลาย) ใช่ไหม❓ หรือว่าไม่ใช่❓
N : ใช่ครับ แต่ก็ยังมีครูผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่ได้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง แม่ของผมคือหนึ่งในนั้น พระองค์เพิ่งบอกผมเองว่ามันไม่จำเป็นต้องเป็นที่รู้จักในวงกว้างถึงจะเป็นครูผู้ยิ่งใหญ่ได้
G : แม่ของเธอคือผู้นำทาง คือผู้นำสาสน์ คือผู้บุกเบิก แม่ของเธอได้บุกเบิกหนทางไว้ให้เธอ 🔸ด้วยการแสดงให้เธอเห็น🔸 ทว่าเธอเองก็เป็นครูด้วยเหมือนกัน
ในฐานะครูที่ดีที่แม่ของเธอเป็น “แม่เธอไม่เคยสอนให้เธอปฏิเสธตัวเอง” 🔸และเธอเองก็จะสอนเรื่องนี้แก่คนอื่นๆด้วย🔸
N : โอ้...ผมอยากทำแบบนั้นจริงๆครับ❗ นั่นล่ะสิ่งที่ผมต้องการทำ❗
G : 💢จงอย่า “ต้องการ” เธอจะไม่ได้รับในสิ่งที่เธอ “ต้องการ” เพราะเธอได้ประกาศว่าเธออยู่ในสภาวะของ “ความต้องการ” ในสิ่งนั้น เธอจะถูกกำหนดให้ติดอยู่ในสภาวะนั้น “อยู่กับสภาวะของความต้องการนั้นไปเรื่อยๆ”💢
N : ได้ครับ❗ โอเคครับ❗
ผมไม่ “ต้องการ” ทำอย่างนั้น
ผม “เลือก” ที่จะทำอย่างนั้น❗
G : ดีมาก ดีขึ้นมาก แล้วตอนนี้เธอเลือกที่จะทำอะไร❓
N : “ผมเลือกที่จะสอนคนอื่นว่าจงอย่าปฏิเสธตัวเองเป็นอันขาด”
G : ดี แล้วมีอะไรอีกไหมที่เธอเลือกจะสอน❓
N : ผม "เลือก" ที่จะสอนคนอื่นว่าจงอย่าปฏิเสธพระองค์โดยเด็ดขาด — จงอย่าปฏิเสธพระเจ้าเพราะการปฏิเสธพระเจ้าก็คือการปฏิเสธตัวเอง และการปฏิเสธตัวเองก็คือการปฏิเสธพระเจ้าเช่นกัน
G : ดี แล้วเธอเลือกที่จะสอนอย่างส่งเดช ไร้จุดหมาย “โดยบังเอิญ - ไม่รู้ตัว” หรือเลือกที่จะสอนอย่างสง่าผ่าเผย และอย่างมีจุดมุ่งหมาย❓
N : ผม "เลือก" ที่จะสอนอย่างมีจุดมุ่งหมาย อย่างสง่าผ่าเผย อย่างที่แม่ทำ แม่สอนผมจริงๆว่าจงอย่าปฏิเสธตัวเองโดยเด็ดขาด สอนผมอยู่ทุกวัน แม่เป็นนักให้กำลังใจที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา แม่สอนให้ผมมีศรัทธาในตัวเองและในตัวพระองค์ ผมควรเป็นครูแบบนั้น ผมเลือกที่จะเป็นครูที่มีปัญญาอันยิ่งใหญ่ทั้งมวลแบบที่แม่สอนผม แม่ใช้ทั้งชีวิตของแม่สอนผม ไม่ได้สอนแค่ด้วยคำพูดเท่านั้น ตรงนี้ทำให้แม่เป็นครูที่ยิ่งใหญ่
G : เธอพูดถูก แม่ของเธอเป็นครูที่ยิ่งใหญ่ ✨และก็จริงที่ว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็นที่รู้จักในวงกว้างถึงจะเป็นครูผู้ยิ่งใหญ่ได้✨
ฉันกำลัง “ทดสอบ” เธอ ฉันอยากรู้ว่าเธอจะมุ่งไปทางไหนในเรื่องนี้
N : แล้วผม “ไป” ทางที่ผม “ควรจะไป” มั้ยครับ❓
G : เธอไปทางเดียวกับที่ครูผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายไป
🔸ไปสู่ปัญญาของตัวเอง🔸
🔸ไปสู่ความจริงของตัวเอง🔸
📌 นี่คือที่ที่เธอต้องไปเสมอ เพราะมันเป็นที่ที่เธอต้องหันกลับและ “จากมา” เวลาที่เธอสอนโลก
N : ผมรู้ครับ เรื่องนี้ผมรู้
G : แล้วตอนนี้ความจริงลึกสุดเกี่ยวกับตัวตนของเธอคืออะไร❓
N : ผม...
...เป็นครูผู้ยิ่งใหญ่
📌 เป็นครูผู้ยิ่งใหญ่ที่ถ่ายทอดความจริงอันเป็นนิรันดร์
G : เธอเข้าใจแล้ว เธอสามารถพูดออกมาได้อย่างสงบนิ่ง เธอตระหนักถึงมันแล้ว เธอรู้ความจริงเรื่องนี้ลึกลงไปในหัวใจของเธอ และเธอก็เพียงแค่พูดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเท่านั้น
เธอไม่ได้โอ้อวด ไม่มีใครฟังแล้วรู้สึกอย่างนั้น เธอไม่ได้อวดเบ่ง ไม่มีใครฟังว่ามันคือการอวดเบ่ง เธอไม่ได้ทุบอกเพื่อประกาศถึงชัยชนะ ✨เธอเพียงเปิดเผยสิ่งที่อยู่ในหัวใจของตัวเองออกมา✨ และนั่นก็ต่างกันมาก
🌟ทุกคนรู้ว่าตัวเองคือใครลึกลงไปในหัวใจ🌟
พวกเธอคือสุดยอดนักเต้นบัลเลต์ หรือสุดยอดนักกฎหมาย หรือสุดยอดนักแสดง หรือสุดยอดนักวิ่ง พวกเธอคือสุดยอดนักสืบ หรือสุดยอดนักขาย หรือสุดยอดพ่อแม่ หรือสุดยอดสถาปนิก คือสุดยอดกวีและสุดยอดผู้นำ คือสุดยอดนักก่อสร้างและสุดยอดนักบำบัด
และพวกเธอแต่ละคน...
พวกเธอทุกๆคนคือ ✨“ผู้ยิ่งใหญ่”✨
🌟 ลึกลงไปในหัวใจของทุกคนรู้ว่าตัวเองคือใคร 🌟
⏺️ หากพวกเธอเปิดหัวใจ
⏺️ หากพวกเธอเปิดเผยและแบ่งปันความปรารถนาในหัวใจนั้นกับผู้อื่น
⏺️ หากพวกเธอใช้ชีวิตตามความจริงจากหัวใจด้วยความจริงจัง (ด้วยการไม่หลอกตัวเอง)
✴️พวกเธอจะทำให้โลกความจริงของพวกเธอและโลกใบนี้เปี่ยมไปด้วยความบรรเจิดงดงาม✴️
เธอคือครูผู้ยิ่งใหญ่ เธอคิดว่าพรสวรรค์ของเธอมาจากไหนล่ะ❓
N : จากพระองค์ครับ
G : ดังนั้น เมื่อเธอประกาศว่าตัวตนของเธอคือใคร เธอเพียงแค่ประกาศว่า “ฉันคือใคร” เท่านั้นก็พอ
💥 จงประกาศว่าต้นกำเนิดหรือแหล่งข้อมูลมาจากฉันเสมอ แล้วจะไม่มีใครหาว่าเธออวดอ้างว่าตัวเองคือผู้ยิ่งใหญ่
N : แต่พระองค์ก็กระตุ้นให้ผมประกาศอยู่เสมอว่า “ตัวผมเองนั่นแหละ” คือต้นกำเนิด
G : เธอ “คือ” ต้นกำเนิด — ของทุกสิ่งที่ “ฉันเป็น”
▶️ ครูผู้ยิ่งใหญ่ที่เธอคุ้นเคยที่สุดในชีวิตกล่าวว่า “เราเป็นชีวิตและเป็นทางนั้น”
▶️ เขายังกล่าวอีกว่า “พระบิดาทรงมอบทุกสิ่งแก่เรา หากปราศจากพระบิดาแล้วเราย่อมไม่เป็นสิ่งใดเลย”
▶️ และเขายังกล่าวอีกว่า “เราและพระบิดาคือหนึ่งเดียวกัน”
เธอเข้าใจไหม❓
N : มีเราเพียงหนึ่งเดียว
G : ถูกต้องที่สุด
N : ซึ่งดึงผมกลับมาเรื่องดวงวิญญาณของมนุษย์ ขอถามเรื่องวิญญาณเพิ่มสักหน่อยได้ไหมครับ❓
...
...
...
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
