5 ก.ย. 2021 เวลา 12:59 • ปรัชญา
น้ำใจที่น่ากลัว
ข้าราชการผู้ใหญ่ท่านหนึ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ กระดูกซี่โครงหัก และศีรษะกระทบกระเทือนอย่างร้ายแรง ต้องเข้าโรงพยาบาลผ่าตัดด่วน แล้วต้องพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลหลายวัน เพราะต้องรอให้กระดูกประสานกันสนิท และมีอาการทางสมองคือจำอะไรไม่ค่อยได้ด้วย
บรรดาญาติมิตร และลูกน้องทราบเรื่องเข้าต่างตกใจ พากันไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลด้วยความมีน้ำใจ
"เป็นไงพวก ทำอีท่าไหนจึงเกิดเหตุได้ เสียใจด้วยนะ ขอให้หายไว ๆ คนกระดูกแข็งอย่างเอ็งไม่ตายง่าย ๆ หรอก"
เพื่อนคนหนึ่งพูดแบบที่เคยพูดเล่นกัน ทำเอาเพื่อนนอนสะดุ้ง
"ท่านครับ ๆ จำผมได้ไหม ผมชื่อนี้ไง"
ลูกน้องคนสนิทคนหนึ่ง ยื่นหน้าเข้าไปหาคนไข้ที่สะลึมสะลืออยู่ เมื่อคนไข้ไม่ขานตอบก็ตะโกนดังกว่าเก่าอีก ทำให้ภรรยาของตนต้องสะกิดให้ถอยออกมา
ผ่านไป 2 วันคนไข้ฟื้นขึ้นมา พอพูดจาได้ ผู้ไปเยี่ยมต่างดีใจ แล้วถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น คนไข้ก็เล่าให้ฟังอย่างละเอียด รายแรกผ่านไป รายที่ 2 มาเป็นกลุ่มก็ต้องฉายหนังซ้ำอีก มากี่รายกี่กลุ่มก็ต้องเล่าเป็นแผ่นเสียงตกร่องอยู่อย่างนั้น ทำให้คนป่วยแทบไม่ได้พักผ่อน จะไม่ให้เข้าเยี่ยมก็ใช่ที่ จะไม่เล่าให้ฟังบ้างก็ใช่ที่อีก บางรายกำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ดี ๆ ก็ขออนุญาตปลุกให้ตื่นมารับรู้การมาเยี่ยมเพราะต้องรีบไปทำงาน
หมอบอกว่าพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลซัก 10 วันก็กลับได้ แต่เพราะคนไข้ต้องผจญกับความหวังดี ความมีน้ำใจของญาติมิตร และลูกน้อง ทำให้อาการหายช้าลง เสียเวลาอยู่โรงพยาบาลแถมอีก 5 วัน เสียเวลายังพอรับได้ แต่ต้องเสียเงินค่าใช้จ่ายเพิ่มโดยไม่จำเป็นอีกมากนี่สิ ทั้งคนไข้ และครอบครัวแทบจะรับไม่ไหวเลย
เรื่องนี้สื่อความได้ว่า :
ความมีน้ำใจนั้นเป็นสิ่งที่ดีน่ายกย่องแน่นอน แต่ความมีน้ำใจที่ไม่คาดคิดหรือที่คิดไม่ถึง อาจกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวหรือนำโชคร้ายมาให้แก่คนที่ตนมีน้ำใจให้ก็ได้ เช่นในกรณีไปเยี่ยมคนป่วยที่บ้านหรือที่โรงพยาบาล ผู้ไปเยี่ยมไข้ล้วนมีน้ำใจด้วยกันทุกคน แต่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยคำนึงถึงคนป่วยว่าเขามีอาการอย่างไร จะเยี่ยมได้นานแค่ไหน จะต้องปฏิบัติตัวอย่างไรในเวลาเข้าเยี่ยม
บางคนชอบตะโกนเรียกคนป่วยว่าจำตนได้ไหม บางคนเขย่าตัวคนป่วยให้ลืมตามองตนเพื่อให้คนป่วยรู้ว่าตนมาเยี่ยม บางคนไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำของโรงพยาบาลที่ให้เปลี่ยนรองเท้า ให้ใส่เสื้อคลุมในขณะเข้าเยี่ยม ให้ล้างมือก่อนแตะต้องคนไข้เพราะป้องกันการติดเชื้อ โดยคิดว่าตัวเองสะอาดไม่เป็นไร กลายเป็นว่าคนเยี่ยมไข้นั่นแหละที่ทำให้คนป่วยมีอาการหนักขึ้นหรือหายช้าเพราะถูกรบกวนบ้าง เพราะติดเชื้อบ้าง เพราะไม่ได้พักผ่อนเต็มที่บ้าง อย่างนี้แหละที่เข้าข่ายให้พูดได้ว่า
" น ้ำ ใ จ ที่ น่ า ก ลั ว "
• • • • •
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช)
.. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
ที่มา : หนังสือ "กิร ดังได้สดับมา"
|๑๐๘ เรื่องเล่าแฝงคติความคิด เพื่อการดำเนินชีวิตที่งดงาม
โฆษณา