คุณทวดบี ที่มาของต้นสายสกุล’วานิชอังกูร’
(ภาพซ้ายถ่าย2461 ภาพขวาถ่าย2535)
ครอบตัวฝั่งคุณย่า เดิมที่ก็ใช้นามสกุล ดาลจาวัล เหมือนกัน แต่เชื่อว่าหลานคนอาจจะงงว่าทำไมฝั่งคุณย่าและคุณปู่ใช้นามสกุลเดียวกัน…ย้อนไปรุ่นพ่อของคุณปู่กับคุณย่าที่มาจากอินเดีย มาทำการค้าในสยาม มีดาลจาวัลมาด้วยกัน3คน 1. นายห้างนูรุดดิน 2.นายซัมซูดิน(น้องชายของนูรุดดิน) 3. นายห้างกุลามฮูเซ็น(ซึงเป็นญาติห่างๆ ของสองท่านแรก และเป็นพ่อของคุณปู่) นายห้างนูรุดดินได้แต่งงานกับหนึ่งในเหลนของหลวงสมุดโคจร ชื่อว่า บี ซึ่งเป็นบุคคลในรูปของวันนี้ และเป็นเรื่องที่จะมาแชร์ให้ฟังในวันนี้…ของดำเนินเรื่องในการเรียกว่า คุณทวดบี นะครับ
ทางฝั่งของลูกๆคุณทวดบีได้มาเปลี่ยนใช้นามสกุลจาก ดาลจาวัล เป็น วานิชอังกูร ในสมัยรัชกาลที่9 เพราะบุคคลคนนึงที่หลายๆท่านในแวดวง และในวังเรียกกันว่า คุณเล็ก… คุณเล็ก หรือ ที่ผมเรียกว่า คุณปู่เล็ก เป็นลูกชายคนโตของคุณทวดบี และเป็นพี่ชายแท้ๆของคุณย่าผม ท่านเป็นผู้ติดตามส่วนพระองค์ในหลวงรัชกาลที่9 ให้คำแนะนำในการตัดสินใจต่างๆของพระองค์ท่าน เป็นผู้นำเสนอให้ท่านต่วนขึ้นเป็นจุฬาราชมนตรี เป็นคนนำเสนอให้ท่านจุฬาราชมนตรีแปลกุรอานเป็นภาษาไทยฉบับแหละ และเป็นคนช่วยแปลทั้งภาษาไทยและอังกฤษ เป็นหนึ่งในวุฒิสมาชิก เป็นหนึ่งในผู้ก่อนตั้งและช่วยออกแบบมัสยิดศูนย์กลางแห่งประเทศไทย และหนึ่งในคณะกรรมการของบริษัทไลออน…บ้างก็ว่า วานิชอังกูร คือนามสกุลพระราชทาน แต่ ณ ตอนนี้ผมยังหาข้อมูลหรือหลักฐานไม่ได้ ก็เอา
เป็นว่า เราคิดและเปลี่ยนนามสกุลเองไปก่อน…บุคคลที่ได้รับอนุญาตให้ใช้วานิชอังกูรจริงๆแล้วมีด้วยกัน9คน คือลูกๆทั้ง9ของคุณทวดบี ซึ่งวานิชอังกูรแท้ๆจริงๆแล้วย้ายไปอยู่ต่างประเทศกันหมดแล้ว รุ่นลูกๆของคุณทวดก็เสียไปหมดแล้ว แต่ก็มีญาติๆฝั่งอื่นที่มาขอใช้นามสกุลนี้ด้วย เราก็อนุโลมให้ใช้………ณ ตอนนี้หลานแท้ๆ สายตรงของคุณปู่เล็กได้ใช้นามสกุล จงสงวน
กลับมาเรื่องของคุณทวดบี …คุณทวดบีเป็นคุณทวดคนเดียวของทั้งฝั่งคุณพ่อและคุณแม่ที่ผมเกิดทัน และอยู่ด้วยกันจนกระทั่งผม6ขวบ ท่านก็เสียตอนอายุ99ปี ถ้านับจากผมขึ้นไปหาคุณทวด ผมเป็นรุ่นที่4 แต่โชคดีที่ทางบ้านมีสมุดสาแหรกครอบครัวที่นับย้อนและเขียนประวัติครอบครัวย้อนไปจากคุณทวดได้อีก4รุ่น เท่ากับว่า ถ้านับจากรุ่นแรกที่เราสามารถค้นหาข้อมูลได้ ผมเป็นรุ่นที่8ที่เกิดในประเทศไทย
ย้อนไปรุ่นหนึ่ง ซึ่งเป็นคุณทวดของคุณทวด ท่านเป็นชาวอินเดียจากเมืองปาไลกัต ในนครมัดดาส มาแต่งงานกับสาวสยาม และได้ถูกแต่งตั้งจากพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้เป็นตุลาการประจำสถานทูตอังกษฤ และได้เป็นหนึ่งในหลวงสมุดโคจรในรัชกาลที่5 และบุตรชายของท่านก็ได้เป็นอีกหลวงสมุดโคจรท่านอีกท่านนึง แต่ญาติๆเรียกกันว่า คุณหลวงสมุดโคจรขุนสาครวิสัย … เรื่อนลงมารุ่นแรกมาถึงรุ่นคุณพ่อของคุณทวด ท่านได้แต่งานกับสาวเขมรจากเมืองกระแจะ (เคยโพสต์ไว้แล้ว เกี่ยวกับคุณเทียดสา) แต่จากลูก5คนของคุณเทียดสา คุณทวดบี…ถ้าเทียบกับพี่น้องทั้งหมด หน้าตาไม่มีความเป็นแขกเลย……… หลังจากนั้นคุณทวดบีก็ได้แต่งงานกับนางห้างนูรุดดิน ดาลจาวัล และมีลูกอีก9คน ซึ่งคุณย่าผมคือคนที่4 (ย้อนดูได้ในโพสต์ ลูกนายห้าง)
ถึงแม้ว่าผมอยู่กับคุณทวดแค่6ปี แต่ผมก็จำอะไรได้เยอะมากๆ คุณทวดบีจะย้ายไปๆมาๆระหว่างบ้านผมกับบ้านลูกๆคนอื่นของท่านทุกๆ3เดือน แต่จะอยุ่บ้านผมนานสุด ทำให้ที่บ้านผมจะต้องมีห้องนอนแยกในชั้นหนึ่งรับรองไว้สำหรับคุณทวด…จนทุกวันนี้ก็ยังดิดปากว่า”ห้องคุณทวด”
คุณทวดเป็นคนที่เรียบร้อยมากๆๆ พูดน้อย ยิ้ม อารมร์ดีตลอดเวลา และคุณทวดจะเรียกลูกหลานทุกคนด้วยคำว่า “คุณ” นำหน้า…ตอนผมเกิดมา คุณทวดก็กำชับให้คุณแม่เรียกผมว่า คุณวิน หรือ คุณกวิน เหตุผลที่ให้เรียกว่าคุณนำหน้า ไม่ใช่เพราะว่าคุณทวดเป็นสายคุณหลวงหรืออะไร แต่คุณทวดบอกว่า เป็นการให้เกียรติลูกหลาน
ผมจำได้ว่าบนโต๊ะข้างหัวเตียงคุณทวดจะต้องมีโหลใส่ลูกพรุนไว้ตลอดเวลา … จากคำบอกเล่าของคุณแม่คือ ผมชอบเข้าไปในห้องคุณทวดและไปกระโดดขย่มบนเตียงเล่น ทั้งที่คุณทวดนอนอยุ่ หลังจากนั้นก็กินลูกพรุนของคุณทวดหมดเกลี้ยง
ตอนเด็กๆ จะได้ยินเสียงเล็กๆ ออกมาจากห้องคุณทวดว่า “คุณวินคะ มาหาทวดสิคะ” พอผมเดินเข้าไปก็จะเป็นคุณทวดนั่งพับเพียบอยู่บนเตียง และด้วยที่ผมถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่าไม่ให้ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ ผมก็จะนั่งบนพื้นนั้นแหละ ถ้าอยุ่ต่อหน้าผู้ใหญ่ท่านอื่นๆก็ต้องคลานเข่า…ซึ่งผมก็มองว่ามันก็ดีนะ เรียบร้อยดี ไม่รำบากอะไร… คุณทวดก็จะสอนนั่งพับเพียบ ให้เอาฝ่าเท้าเก็บให้หมด ไม่ให้หันออก เพราะการเอาเท้าชี้หน้าคนข้างหลังหรือคนที่นั้นข้างๆนั้นดูไม่ดี … คุณทวดก็สอน
อีกว่า ไม่ว่าจะยืนหรือนั่ง ให้เอามือขวาทับซ้าย ไม่ให้เอามือซ้ายทับขวา…จนถึงทำวันนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมือขวาทับซ้าย…รบกวนผู้รู้บอกที
คุณทวดทาอาหารน้อยครับ แต่ละมื้อท่านข้าวเท่าถ้วยน้ำพริก และไม่ว่าจะทานอะไร ก็ต้องมีน้ำตาลโรยหน้า…แต่แปลกที่คุณทวดไม่เป็นโรดอะไรเลย ไม่ว่าจะหัวใจ ความดัน เบาหวาน หรือความจำ…ทุกอย่างดีหมด…เวลาทานข้าว คุณทวดจะต้องมีขันเงินดุนลายนอยู่ข้างตัว3ใบ ใบนึงไว้ดื่มน้ำ ใบนึงไว้ล้างมือ อีกใบไว้บ้วนปากลงกระโถน
คุณทวดเป็นคนทำอาหารอร่อยมากๆ และได้สอนตอนมาถึงคุณย่า และ คุณแม่ผม
ก็ได้รับสูตรต่อ สี่อย่างที่คุณทวดสอนคุณย่า และได้เป็นเมนูที่นางสนองพระโอษฐ์มาเรียนทำถึงบ้านในช่วงที่คุณปู่เล็กยังมีชีวิตคือ ข้าวหมกแพะ, ขนมจีนน้ำยาปลา, ยำทวาย และ แกงเลียงนพเก้า…พูดแล้วก็หิว
จริงๆ ก็มีเรื่องชีวิตช่วงสงครามโลกครั้งที่2ของคุณทวดอีก แต่ขอแปะไว้ก่อนนะครับ รอหารูปจะได้เล่าพร้อมภาพประกอบ จะได้อรรถรสกว่านี้นะครับ.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
