หมดกรรม
พูดถึงเรื่องหมดกรรม เรามักจะได้ยินเวลาที่ใครสักคนสิ้นลมหายใจ หลายคนมักพูดว่า หมดเวรหมดกรรมกันไป หรือ หมดเวรหมดกรรมกันเสียที
แต่หมดกรรมในบทนี้ เป็นการหมดกรรมระหว่างแม่จ๋ากับใครคนหนึ่ง
เอาละ เริ่มเลย!
ในวันที่พี่ชายคนโตของสามีจากโลกนี้ไปอย่างกระทันหันด้วยโรคมะเร็ง สามีตัดสินใจรับหน้าที่ดูแลแม่ต่อจากพี่ชาย
ด้วยหน้าที่การงาน ที่ต้องทำงานอยู่ต่างอำเภอ จึงรับแม่มาอยู่ด้วยกันที่นี่ ซึ่งเป็นบ้านของครอบครัวแม่จ๋า
ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน หน้าที่ในการดูแลตกเป็นของแม่จ๋า 99% อีก 1% เป็นของสามี เนื่องจากทำงานเป็นกะ อาศัยอยู่ที่หอพักของบริษัทเป็นหลัก นาน ๆ จะกลับบ้านมาดูแลแม่สักครั้ง
แม่สามี มีอาการติดเหล้าอย่างหนัก ทำให้คนในครอบครัวแม่จ๋าไม่ค่อยพอใจนัก แต่ทุกคนก็ไม่ได้กดดันอะไร มีแต่ตัวแม่จ๋าเองที่ รู้สึกหนักและเหนื่อย จนอยากจะให้แม่สามีกลับไปอยู่บ้านของเขา
แม่จ๋าตัดพ้อโชคชะตาอย่างหนัก
ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้
ทำไมพี่ชายคนกลางของสามีไม่มาช่วยกัน
ทำไมไม่จ้างคนมาดูแล
ทำไมมีแต่เราคนเดียวที่ต้องมาเก็บกวาด อึ ฉี่ ซักผ้าเปื้อน ๆ ต้องมาอุ้มขึ้นเตียงดึก ๆ ดื่น ๆ กว่าจะได้นอน ก็ตีสองตีสาม ลูกก็ต้องเลี้ยง งานก็ต้องทำ
มองไปทางไหนก็ทุกข์ไปหมด อยากจะเกรี้ยวกราด ด่าสามี ด่าพี่ชายสามี ที่ทิ้งให้แม่จ๋าต้องมารับภาระที่มากเกินไป
ในคืนหนึ่ง หลังจากที่ทำหน้าที่ทุกอย่างเรียบร้อย ก็ได้คิดไตร่ตรองว่าทำยังไงนะ เราจึงจะมีความสุขได้ในสถานการณ์แบบนี้ เราไม่อยากทุกข์
สุดท้ายก็คิดได้ว่า เราต้องยอมรับสิ่งที่มันเกิด และทำให้ดีที่สุด ใจของเราจะได้สงบ สักที
เช้าวันรุ่งขึ้น แม่จ๋าทำหน้าที่เหมือนเดิม ดูแล เก็บกวาด เตรียมอาหารให้แม่สามีตามปกติ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี แม่จ๋าเบาใจขึ้นมาก ทำทุกอย่างด้วยใจที่สงบ และไม่หนักอีกแล้ว
เวลาผ่านไป 3 วัน
ช่วงหัวค่ำเตรียมอาหารให้แม่สามีตามปกติ แต่แปลกตรงที่วันนี้แม่สามีดูมีสติและพูดรู้เรื่อง ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส พูดเพราะ ลุกขึ้นนั่งดูทีวี
ตักข้าวกินได้เยอะกว่าทุกวัน พร้อมกับพูดว่า
"วันนี้ข้าวหอมจังเลย"
ก่อนนอน แม่จ๋าพาเดินเข้าห้องน้ำ ทำความสะอาดให้เรียบร้อย คืนนั้นคุณนายน้อยในวัย 6 ขวบ กลับช่วยแม่หยิบของใช้ให้ย่าได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งที่ทุกวันไม่เคยทำ แล้วก็เข้านอนไปก่อนแล้ว
แม่จ๋าใส่ผ้าอ้อมผู้ใหญ่แบบกางเกงให้แม่สามี ในท่าที่แม่สามีนั่งที่ขอบเตียง ส่วนแม่จ๋า นั่งก้มจับเท้าใส่ในช่องขากางเกงที่พื้น แม่สามีเอามือลูบหัวแม่จ๋าแล้วพูดว่า "ขอบใจมาก ขอบใจมาก ๆ นะ"
เวลาเกือบเที่ยงคืนคุณนายน้อยยังอยู่กับแม่จ๋าช่วยอุ้มย่าขึ้นกลางเตียงและห่มผ้าให้
หลังจากนั้นแม่สามีก็ไม่ตื่นอีกเลย .....
ค่ำคืนสุดท้ายของชีวิต เราแยกจากกันด้วยความดีที่มีให้ต่อกันด้วยใจที่บริสุทธิ์และเบาสบาย ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกต่อไป
แม่จ๋ากับแม่สามีน่าจะมีกรรมต่อกัน จึงได้มาเจอกันในรูปแบบนี้ และหากแม่จ๋าตัดอคติในใจไม่ได้ ยังดูแลแม่สามีไปแบบใจขุ่นเคือง ก็คงยังต้องเป็นกรรมต่อกันอีกนาน
จากวันนั้นถึงวันนี้ เกือบ 4 ปีแล้ว เรื่องนี้ก็ยังเป็นเรื่องเล่าอยู่เรื่อย ๆ ว่าคงเป็นกรรมต่อกัน
และสุดท้ายเราก็ "หมดกรรม" ต่อกัน
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
