29 ม.ค. 2022 เวลา 15:22 • ปรัชญา
Crying is something brave people do
มีหลายคราที่เรามักได้ยินว่าการร้องไห้คือสัญลักษณ์ของความอ่อนแอ และเป็นสัญลักษณ์ของผู้แพ้
ผู้เขียนเองก็ "เคย" เป็นหนึ่งในนั้น
ย้อนไปเมื่อวันวานยามที่ยังเป็นวัยรุ่น การร้องไห้คือการแสดงออกของผู้ที่อ่อนแอกว่า
ใครที่ร้องไห้ก่อนคือผู้แพ้ เป็นการกระทำที่เสียศักดิ์ศรี
มีหลายครั้งที่ต้องกลั้นหรือเบี่ยงเบนความสนใจจากสิ่งที่ก่อให้เกิดอารมณ์เหล่านั้น
เมื่อไม่สามารถทำได้ก็เลือกที่จะปลดปล่อยมันเมื่ออยู่คนเดียวเพราะไม่อยากให้ผู้ใดเห็นด้านนี้
ย้อนกลับไปคิดเรื่องนี้เมื่อไหร่ก็อดขำกับความคิดอันโง่เขลาของตัวเองไม่ได้
เพราะในตอนนี้ผู้เขียนได้เรียนรู้แล้วว่าผู้ที่กล้าที่จะร้องไห้แท้จริงแล้วเป็นผู้ที่เข้มแข็งที่สุด
พวกเขาเหล่านั้นยอมรับความรู้สึกจริงๆด้านในของตัวเอง
พวกเขายอมรับความรู้สึกที่ตัวเองกำลังท้อแท้ รู้สึกกังวล เศร้าใจ โหยหา หรืออีกมากมายความรู้สึกที่ไม่สามารถกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูดได้
และเป็นเรื่องธรรมชาติของร่างกายที่จะตอบสนองต่ออาการเหล่านั้นด้วยการร้องไห้
การร้องไห้เป็นเรื่องธรรมดา
เช่นเดียวกับความรู้สึกที่กล่าวไว้ข้างต้น สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สัญลักษณ์ของความอ่อนแอแต่อย่างใด
หากแต่การไม่ยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองต่างหากที่เป็นความอ่อนแอ
เหมือนดังเช่นการที่ไม่กล้าทำอะไรเพราะไม่อยากดูเป็นคนโง่ นั้นแหละคือความโง่เขลาอย่างแท้จริง
โฆษณา